Στο μυαλό του μούχλα

Μετακομίσαμε

2008-05-13T23:10:00.002+03:00

Το μαγαζί μεταφέρθηκε στην παρακάτω διεύθυνση --> http://mouxlas21.pekalicious.com/

Εκτελούνται μεταφοραί ο μούχλας…

2008-05-09T19:00:00.001+03:00

Αλλάζουμε μαγαζί για όσους δεν κατάλαβαν. Πάμε στου pek, να τον στηρίξουμε κιόλας. Και επειδής μου ζήτηξε να γράφω πιο συχνά, λέω να αρχίσω να προθερμαίνομαι. Όπως λοιπόν συνηθίζεται στις μετακομίσεις, στο πακετάρισμα πάνω ανακαλύπτεις διάφορες μαλακίες ( η αγαπητή κωλόγρια έχει και μεγαλύτερη εμπειρία επί του θέματος), εγώ είπα να κοιτάξω να κάνω μια αναδρομή. Πάμε …

Ιούλιος 2006. Με το «Πέρι ειλικρίνιας» κείμενο μπαίνω ενεργά στον χώρο του blogging. Της πουτάνας το κάγκελο σε ένα σεντόνι 4000+ λέξεων, όπου με ότι πιάστηκα για θέμα, απλά δεν το άφησα όρθιο. Η αγαπητή uba βλέπει την αρχή, φαντάζεται τη συνέχεια και στα σχόλια απλά προειδοποιεί τον κόσμο.

Βέβαια τον ίδιο μήνα ανεβαίνει και το «Viva espana». Μια ιστορία ύμνος στη μαλακία της μέσης εναλλακτικής ελληνίδας. Όπως επίσης πως όταν το τέλος δεν θέλω να είναι happy, είναι για χάπι.

Αύγουστος 2006. Το παραδοσιακό greek-καμάκι αντικαθίσταται από το τζατζίκι σε μια ιστορία μαλακίας, παράνοιας και απελπισίας μου. Το «τζατζίκι ρε; Είμαστε σοβαροί;», ανήκει πλέον στη σφαίρα του μύθου.

Σεπτέμβριος 2006. Ταρίφες, ΤΕΙ, ΠΑΟΚτσήδες, νεοέλληνες πολίτες και πολιτικοί. Πως χώρεσαν όλα στο «γαμω την κλάψα σας!», ο θεός και η ψυχή μου (ή καλύτερα το μυαλό μου).

Δεκέμβριος 2006. Πριν φύγει ο χρόνος και λίγο πριν τα γενέθλια μου συμβαίνει κάτι που μόνο σε μένα θα μπορούσε να συμβεί. Αναρωτώμενος «και τώρα τι κάνεις;» δείχνω ότι τα κείμενα μου είναι βγαλμένα από τη ζωή.

Μάρτιος 2007. Στο «περί ελευθερίας λόγου» με τη βοήθεια video του Bill Hicks (http://www.youtube.com/watch?v=WDrgwZsGC9A) υποστηρίζω τη δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου, απλά αναρωτιέμαι για τη χρησιμότητα.

Αύγουστος 2007. Η ιστορία της «Generation X» είναι το δικό μου κατηγορώ στην γενιά των 50s και 60s.

Σεπτέμβριος 2007. Ο «φανταστικός διάλογος» είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της ελπίδας να γίνω διάσημος και αγαπητός blogger.

«Τράβα να βάψεις κανένα νύχι κοπέλα μου» φωνάζω τον ίδιο μήνα και κρίνοντας από τα όσα διάβασα από την μέση νεοελληνίδα αυτή wanna-be γκόμενα και λίγα της έσουρα στο κείμενο.

Μάρτιος 2008. Με το «ΜΟΥΧΛΑ-TV: NEWS», πάω το blogging στο επόμενο επίπεδο.

Και με αυτά τα ολίγα highlights από την (σχεδόν)2χρονη παρουσία μου στο blogspot αποχωρώ. Ότι έχω γράψει εδώ θα μείνει εδώ τιμής ένεκεν.

Όσο για το άλλο το μαγαζί, μόλις τελειώσω με τα βαψίματα, θα σας πω και που είναι. Stay tuned ;)

Φανταστικός (…ή μήπως όχι;) διάλογος

2008-05-05T03:08:00.002+03:00

- Με έψαχνες
- … , γεια και σε σένα.
- Λέγε! Με έψαχνες;
- Ναι.
- Γιατί;
- Μήπως τα λέγαμε.
- Δεν θέλω.
- Τι δεν θέλεις;
- Να μιλάμε, να σε ξέρω, να υπάρχεις για μένα.
- Ε καλά τότε τι μου μιλάς τώρα; Γιατί δεν έμεινες εξαφανισμένη;
- Ήθελα να σιγουρευτώ.
- Για ποιο πράμα;
- Ότι με έψαξες.

MOUXLA-TV: NEWS 02

2008-04-02T12:36:00.000+03:00

Αφιερώσεων συνέχεια.

2008-03-31T21:08:00.001+03:00

Αφιερώσεων συνέχεια γιατί είδα ανταπόκριση. Σήμερα είχα όρεξη για πολλά πράματα. Μουσικά ασπούμε ήθελα να ακούσω:

Θάνος Πετρέλης – Κερνάω

4 Non Blondes - What's Up

Cake - Friend Is A Four Letter Word

Antonio Vivaldi La Primavera Four Seasons

Χμ …η αλήθεια είναι ότι είχα όρεξη για μερικές ταινίες:

Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer:

Four Rooms:

Four Weddings and a Funeral:

και είδα και μια διαφήμιση που κάτι κυριακάτικο πήγε να μου θυμίσει αλλά δεν θυμάμαι τι ρε γαμώτο ...

OOOOOOH RIBOOO!!!!!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

2008-03-31T08:50:00.000+03:00

Τίτλος: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ
Συνθέτης: Μάνος Χατζιδάκις
Στιχουργός: Μάνος Χατζιδάκις

Aπ' το παράθυρό μου στέλνω
ένα δύο και τρία και τέσσερα φιλιά
που φτάνουν στο λιμάνι
ένα και δύο και τρία και τέσσερα πουλιά

Πώς ήθελα να είχα ένα και δύο
και τρία και τέσσερα παιδιά
που σαν θα μεγαλώσουν όλα
θα γίνουν λεβέντες για χάρη του Πειραιά

Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι
τρελή να με 'χει κάνει, όσο τον Πειραιά
Που όταν βραδιάζει, τραγούδια μ' αραδιάζει
και τις πενιές του αλλάζει, γεμίζει από παιδιά

Aπό την πόρτα μου σαν βγω
δεν υπάρχει κανείς που να μην τον αγαπώ
και σαν το βράδυ κοιμηθώ, ξέρω πως
ξέρω πως, πως θα τον ονειρευτώ

Πετράδια βάζω στο λαιμό, και μια χά-
και μια χά-, και μια χάντρα φυλακτό
γιατί τα βράδια καρτερώ, στο λιμάνι σαν βγω
κάποιον άγνωστο να βρω

Ζωγραφίζω ο πούστης πάλι, ζωγραφίζω... No 2

2008-03-12T03:39:00.001+02:00

Το μεγάλο κρίμα με το κάψιμο του σκληρού ήταν που έχασα τα logs από τους messengers μου ...τα παρακάτω είναι των τελευταίων ημερών.

1) διαφορά ανδρών - γυναικών ... (ή σιγά μην κάθομαι να το ψειρίζω το θέμα)

2) Η δύναμη της συνήθειας ...(ή πως να γαμήσετε σε χρόνο ντε-τε μια κουβέντα)

3) Νικόλας ο μπζηλός σπήκινγκ ...(ή η πλήρης κακοποίηση της ελληνικής)

********** says:
mpravo kamari!
Nikos says:
eimai theos
********** says:
o dias eisai!
Nikos says:
kai trias kai tesseras ama laxei naoume

ΥΓ: Και άλλο δελτίο θέτε αλλά τροφή δια σχολιασμό δεν με έδωκε κανείς ...δώστε κουλές ειδήσεις, δώστε ιδεές, δώστε σχόλια, δωστε δυο πεντακοσάρικααααα, δώστε απο αυτα τα καινούργια τα διακοσάρικααααααα ...

ΜΟΥΧΛΑ-TV: NEWS

2008-03-03T04:07:00.003+02:00

Η επικαιρότητα όπως την είδαν στο μουχλο-κανάλι (headphones required) ...

Υγ: ...το πάνελ έχει θέσεις για 3 άτομα ακόμα ...όποιος / όποια ψήνεται ευπρόσδεκτος / η ;)

Υγ1: ...κανείς δεν θα πρέπει να αισθάνεται ασφαλής ...

Εδώ ο κόσμος καίγεται...

2008-02-13T15:33:00.000+02:00

...και καίγεται μαζί και ο γαμημένος ο σκληρός μου(ο δίσκος ντε ...). Φώναζε εδώ και καιρό ότι θέλει άλλαγμα, αλλά άμανε ήτανε να κάναμε πράματα την ώρα που έπρεπε δεν θα μας έλεγαν και μούχλες (δεν είναι και γαμώ να μιλάς για τον εαυτό σου και να χρησμοποιείς πρώτο πληθυντικό;). Το πρόβλημα περιγράφεται και ως “click of death” (πάρε wiki, πάρε και youtube) και το αποτέλεσμα είναι αυτό στη φωτογραφία (η αλήθεια είναι πως το αποτέλεσμα επηρεάστηκε και από ένα σφυρί και ένα κατσαβίδι, γιατί οι σκληροί ανοίγουν με ειδικό κατσαβιδάκι που εγώ δεν είχα. Όπως δεν είχα και την υπομονή να περιμένω να βρεθεί ένα. Βέβαια το όλο θέμα θα προτιμούσα να το κρατήσουμε μεταξύ μας).

Μικρή διακοπή για να γράψω κάτι που ήθελα εδώ και καιρό. Η δήλωση αφορά παλαιότερο ποστ με τίτλο “back from the dead” και απευθύνεται σε συγκεκριμένη δεσποινίς (αναμφίβολα ποντιακής καταγωγής). “Sunday” έλεγαν το συγκρότημα και όχι τη μέρα διεξαγωγής της συναυλίας. Τέλος διακοπής.

Ευτυχώς κρατάω συχνά backup και χάθηκαν ελάχιστα πράματα. Η απώλεια των οποίων όμως έτσουξε αρκετά (φωτογραφίες 2007 και το project του μούχλα-tv). Κυρίως με πείραξε ο χαμένος χρόνος για να ξαναπεράσω windows και προγράμματα και η ανακάλυψη ότι η Symantec είναι όσο άχρηστη λένε ότι είναι. True image της Acronis κυρίες και κύριοι. Τα windows μου κοιμήθηκαν σε έναν παμπάλαιο 20αρι σκληρό και ξύπνησαν στον ολοκαίνουργιο 160άρι. Επίσης το κόλπο του να βάλεις το σκληρό στην κατάψυξη ισχύει. Δούλεψε για έναν παλιό 30άρι που τον είχα ξεγραμμένο εδώ και καιρό. (θα δούλευε και για αυτόν που κάηκε, αν φυσικά δεν είχαν προλάβει να δουλέψουν τα σφυριά).

Anyway, μαζί με το σκληρό πάντως όπως λέω και στον τίτλο καίγεται και όλος ο κόσμος. Dvd, Ζαχόπουλος, Θέμος, Μάκης, χρυσή αυγή και μπάτσοι, επανάληψη του αγώνα της καλαμαριάς, 3 στο σκουλήκι ο μΠΑΟΚ, εξεταστική, Τσίπρας, bloggers, Obama vs Hilary, Χριστόδουλος, Ιερώνυμος, Κουκοδήμος, Κούγιας, απεργίες. Παντού της πουτάνας γίνεται. Μιλάμε για ένα γενικότερο χαμό, εν μέσω του οποίου ένας απόλυτα ψύχραιμος μούχλας (δεν είναι ακόμα πιο γαμώ να μιλάς για τον εαυτό σου σε τρίτο ενικό;) μια ωραία πρωία δήλωσε πως σταματά το κάπνισμα. Έτσι. Στο άσχετο. Στην πιο ότι να’ ναι εποχή. Αν ο οργανισμός μου μπορούσε να μιλήσει θα με έβριζε. Του έχω γαμήσει ότι έχει και δεν έχει και πάνω που συνήθισε και ηρέμησε τον βάζω να περνάει στερητικές διαδικασίες. Μιλάμε πρέπει να του έχω κάνει μεγάλη ζημιά (ψυχολογική).

Για την διάνοια μου ποτέ δεν αμφέβαλα. Γιατί πρέπει να είσαι ο Einstein για να αποφασίσεις στα καλά του καθουμένου να κόψεις το κάπνισμα σε ένα ιδιαίτερα νευρικό άτομο που κάθε δεύτερη κουβέντα του είναι και μια χριστοπαναγία, την εποχή μάλιστα που δεν έχει και τίποτα να κάνει μιας και δεν έχει σχολή και το αμόρε τρέχει με τη δουλειά. Brilliant!!! Επιπλέον κάνεις και πράματα που συσχετίζονταν έντονα με το τσιγάρο. Πχ τη μέρα που αποφασίζεις να το κόψεις βγαίνεις και πλακώνεσαι στις μπύρες, πίνεις 5-6 καφέδες τη μέρα, σαβουριάζεσαι στο φαγητό, παίζεις manager με τις ώρες (είπαμε σχολή δεν έχω). Αν και η γκόμενα δεν είχε τα γυναικολογικά της θα γαμούσες και 3-4 φορές τη μέρα. Μιλάμε για μεγάλη επίδειξη εξυπνάδας εκ μέρους μου. ( αρχίζω και πιστεύω πως τα ταξίδια στην Αθήνα μου άφησαν κάποιο κουσούρι. Ίσως φταίει ο αέρας εκεί, το νέφος ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων δεν ξέρω).

Η αλήθεια πάντως είναι πως το πράμα είναι πιο εύκολο απ’ όσο νόμιζα. Οκ δεν λέω η ανάγκη είναι εκεί αλλά καταλαβαίνεις γρήγορα ότι περισσότερο ψυχολογική είναι παρά σωματική. Και δεν είναι και τόσο τρομακτική όσο περίμενα. Τώρα πως μου καύλωσε είναι άλλο θέμα. Ούτε εγώ ξέρω. Είπαμε πρόκειται για κάτι ξεκάρφωτο που ο οργανισμός μου πρέπει να εκτιμά δεόντως.

Άντε να σας δώκω και ένα preview του μούχλα-tv (το οποίο και θα συνεχίσω αν βρω ένα πρόγραμμα για εγγραφή φωνής – ξέρει κανείς τίποτα;)

mouxlas, over and out!!!

Ζωγραφίζω ο πούστης πάλι, ζωγραφίζω...

2008-01-25T00:04:00.000+02:00

Bios και πολιτεία

2008-01-20T17:53:00.000+02:00

Την εν λόγω ταινία από την πρώτη στιγμή που την είδα την λάτρεψα. Όχι ότι κατάλαβα πολλά πολλά την πρώτη φορά μια και ήμουν και πιτσιρικάς, αλλά καταλάβαινα ότι κάποιο νόημα έχει τέλος πάντων. Παίζουν και φοβεροί ηθοποιοί (Πουλικάκος, Κοντογιαννίδης, Κιμούλης kλπ)

Ως συνέχεια της «λούφα και παραλλαγή» (όποιος ηλίθιος πει τώρα «μα το σειρήνες στο αιγαίο δεν είναι η συνέχεια;» να κλίσει το pc, να πα να γαμηθεί και να πάει να πνιγεί και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά) μας δείχνει τις ζωές των πρωταγωνιστών της πρώτης ταινίας.

Anyway βαριέμαι να σας κάνω περίληψη. Να την πάρετε να την δείτε (με ανοιχτά μάτια, αυτιά και κυρίως μυαλά). Θα παραθέσω όμως ένα μικρό απόσπασμα που ταιριάζει γάντι στο μικρό blog-οχώρο μας. Βάλτε εμένα στο ρόλο του Παπαδόπουλου (Δ. Πουλικάκος), τη γιαγιά σας τον παππού σας τον ξάδερφο σας τον μπακάλη της γειτονιάς σας τον οποιοδήποτε ανίδεο τέλος πάντων που δεν καταλαβαίνει και πολλά (το μέσο μαλάκα έλληνα δηλαδή)στη θέση του Παλούρδου (Π. Κοντογιαννίδης) και τους μισούς bloggers στη θέση του Καραμάνου (Γ. Κιμούλης).

ΥΓ: Οι άλλοι μισοί είχαν την εξέλιξη του Σαββίδη (όσοι είδαν και τις δυο ταινίες θα το πιάσουν το νόημα)

Back from the dead...

2008-01-09T15:06:00.000+02:00

Χρόνια πολλά, καλή χρονιά και οι γνωστές ευχές και παπαριές. Και μην ακούω γκρίνιες κλπ ότι άργησα. Ψηλός είμαι ότι θέλω κάνω.

Βαριόμουν απίστευτα το τελευταίο δίμηνο και συνεχίζω στο ίδιο μοτίβο. Αυτός είναι και ένας λόγος που δεν είπα τίποτα σε κανένα γνωστό όταν κατέβηκα Αθήνα για τη πρωτοχρονιά. Ο άλλος είναι ότι άμα τη άφιξη μου ο κολλητός με πλάκωσε στα ντουμάνια. Μια βδομάδα Αθήνα ήπια όσο φούντα δεν είχα πιει όλο το 2007. Πήγα με όρεξη να γράψω, να δημιουργήσω, να γυρίσω, να γαμήσω ότι κινείται κλπ και κατέληξα να κοιμάμαι 14 ώρες τη μέρα και τις υπόλοιπες να φυτοζωώ. Η δε αλλαγή με βρήκε στο σπίτι του κολλητού μόνο μου(έλειπε δουλειά) χαμένο στο διάστημα παίζοντας πασκέντζα (ευτυχώς που σκάσανε βεγγαλικά και πήρα χαμπάρι οτι κάτι παίζει σήμερα). Όχι ότι με χάλασε. Μια χαρά ήταν. Απομόνωση, ησυχία και ξεκούραση. Το χρειαζόμουν να πω την αλήθεια (που να εξηγώ τώρα), οπότε ας με συγχωρέσουν οι Αθηναίοι γνωστοί και φίλοι που τους έγραψα στα παπάρια μου. Άλλωστε σκοπεύω να έρθω το Σ/Κ(12-13 Ιαν.), αλλά θα επανέλθω σε αυτό αργότερα.

Χώρια από αυτά να πω την αλήθεια δεν είχα και τι να γράψω. Πόσο μπινελίκι να ρίξεις πια; Όχι τίποτε άλλο, άλλα άτομα που είτε είναι βλαμμένα, είτε απαθέστατα, είτε είναι natural high και σε ζούνε σε κάποιο χαρωπό ονειρόκοσμο όπου όλα είναι χαρωπά και όμορφα(μπορεί και τα 3 μαζί ποτέ δεν ξέρεις με τόση μαλακία στον κόσμο) σε λένε ότι είσαι μίζερος, κομπλεξικός και γεροπαράξενος. Συνήθως βέβαια τα άτομα αυτά είναι ο στόχος των μπινελικιών μου και γι’ αυτό τα λένε και παρόλο που έτσι και αλλιώς στα παπάρια μου, δεν έχω καμία όρεξη να ακούω (και άλλες) μαλακίες τους. Ε και επιπλέον κάθε αγωνιστική να κάθομαι να γράφω δεν έχω το κουράγιο (σαν το Στάθη πχ. Χαρά στο κουράγιο σου ρε καρντάσι. Αλλά να με πεις, σάμπως για σοβαρή ομάδα γράφεις; Χοχοχο). Βέβαια αλίμονο. Τα σχολιάκια μου θα τα κάνω και το μπινελικάκι μου θα το ρίξω σε κάποια φάση. (όχι και τόσο μακρινή ελπίζω).

Χώρια από αυτά είχε αρχίσει να μου τι δίνει η όλη φάση με τα blogs. Για αλλού πήγαινε, αλλού το πήγαμε. Είχα βαρεθεί αυτή τη φάση του είμαστε παντογνώστες, ευαίσθητοι, ρομαντική, συνειδητοποιημένοι πολίτες, με άποψη για όλα, που γίναμε κίνημα, θα μπούμε στη βουλή, θα σώσουμε τον πλανήτη, τους φτωχούς, τους κατατρεγμένους και άλλες τέτοιες γλαφυρές παπαριές. (μικρή παρένθεση μιας και το έπιασα το θέμα. Εμένα κάτι τέτοια να πω την αλήθεια μου φαίνονται κάπως, αλλά επειδή ξέρω ότι στο εν λόγο βιβλίο έχουν γράψει άτομα που εκτιμώ και γουστάρω να διαβάζω, κάντε ένα κόπο και ρίχτε μια ματιά.) Και εκεί λοιπόν που άρχιζα να σκέφτομαι να το κόψω το σπορ γιατί έτσι και αλλιώς μια από τα ίδια, το μάτι μου έπεσε στο blog της kwlogrias. Το τι γέλιο έριξα δεν περιγράφεται. Να’ σαι καλά βρε κούκλα μου. Μας αναπτέρωσες το ηθικό (γενικώς).

Τέσπα. Κάτι ήθελα να γράψω αλλά το ξέχασα. Μπινελίκια, ιστορίες, ποδοσφαιρικά από την επόμενη φορά (με όποια σειρά θέλω εγώ γκέγκε;), γιατί είμαι και εκτός φόρμας, όπως θα καταλάβατε ως τώρα.

Κλείνω με το υστερόγραφο του τελευταίου ποστ, που λόγο θέματος μάλλον πήγε άπατο οπότε δεν το είδε κανείς. Και ξαναγράφω “Υγ1: προς Θεσσαλονικείς (απόστολος μούχλας σπίκινγκ). Κάθε Δευτέρα στο bar “Bandiera” (Βασιλέως Γεωργίου 25) μετά της 22:00 ο φίλτατος μούχλας ανεβαίνει στα decks και κάνει τον dj. Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν.”

Όσο για το Σ/Κ Αθήνα 2 πράματα. 1) κατεβαίνω για συναυλία φίλων (Sunday) και παραθέτω και σχετική φωτογραφία. Να έρθετε γιατί τα παιδιά παίζουν ωραία. Περισσότερα στο myspace τους.

2) Επειδή πολλά πολλά λεφτά δεν υπάρχουν και τα ξενοδοχεία ποτέ δεν ήταν η καλύτερη μου ...υπάρχει κανένα άγιο παιδί εκεί κάτω που να δέχεται να φιλοξενήσει τα μούτρα μου για ένα βράδυ;; :D

Mouxlas, over and out!

Το πρωτάθλημα αρχίζει

2007-11-12T10:17:00.000+02:00

Όχι δεν είναι κανένα παλιό post που ξεσήκωσα και ανέβασα σήμερα. Σήμερα Δευτέρα 12 Νοεμβρίου το γράφω (αγαπούλες μου you missed me? χοχοχο)και μετά τη συμπλήρωση της 8^ης αγωνιστικής.

Εδώ και χρόνια λέω σε γνωστούς και φίλους όταν συζητάμε για μπάλα πως το ποιόν μιας ομάδας, ο τρόπος παιχνιδιού της και η όλη αγωνιστική της φιλοσοφία αρχίζει να φαίνεται ξεκάθαρα τέτοιο καιρό. Νοέμβριο και μετά. Οι παίχτες έχουν παιχνίδια στα πόδια τους, είναι σε φουλ φόρμα, έχουν παίξει σημαντικά ματς κλπ. Βέβαια η Ελλάδα είναι Ελλάδα και την ώρα που σε όλες τις υπόλοιπες χώρες είναι το λιγότερο στην 10^η αγωνιστική(Γαλλία 14^η, Αγγλία, Σκωτία, Βέλγιο και Γερμανία 13^η, Ιταλία και Ισπανία 12^η , Ολλανδία 11^η, Πορτογαλία 10^η) εμείς τέτοιο καιρό είμαστε ακόμα στην 8^η, αλλά δεν βαριέσαι. Τέτοιο καιρό αρχίζει το φορμάρισμα των παιχτών, τους έχεις δει να αγωνίζονται σε εύκολα αλλά και σε δύσκολα ματς, τους έχεις δει σε ντέρμπι, τους έχεις δει πως διαχειρίστηκαν ματς που πήγαν καλά, αλλά και ματς που στράβωσαν. Και με δεδομένο τη μικρή βαθμολογική διαφορά στην κορυφή το πρωτάθλημα ξεκινά τώρα και με μεγάλο ενδιαφέρον. Γιατί συνήθως τέτοιο καιρό οι 2-3 γνωστοί διεκδικητές του πρωταθλήματος είχαν ξεφύγει αρκετά και περίμεναν ο ένας από τον άλλο την παπαριά. Λίγο πολύ όλοι τις έχουν κάνει ως τώρα και στο φετινό πρωτάθλημα όλοι μπορούν να χάσουν από όλους.

Ο πρωτοπόρος (από χτές) παναθηναϊκός, μπορεί να νιώθει τυχερός που στο ντέρμπι με τον ολυμπιακό δεν έχασε από την πρώτη κιόλας αγωνιστική (πρόπερσι που συνέβη όλη η χρονιά πήγε κατά διαόλου). Έχασε μέσα στην Τρίπολη την τρίτη αγωνιστική και μετά το πήγε σερί νίκες (με τελευταία την χτεσινή κόντρα την ΑΕΚ). Δείχνει να ανεβαίνει από ματς σε ματς, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν του έχει και κάτσει κανένα δύσκολο ή να του έχει στραβώσει κανένα (ο ΠΑΟΚ όταν έπαιξαν ήταν πεθαμένος, στη Βέροια είχε τύχη, ο Ατρόμητος από το 10’ έπαιζε με 10 παίχτες, ενώ στο ντέρμπι ευτύχησε να προηγηθεί νωρίς). Σε δυο βδομάδες παίζει στη Λάρισα που καίγεται για βαθμούς. Η εμφάνιση στο Αλκαζαάρ θα δείξει πολλά. Όπως και αν έχει ο παναθηναϊκός εμφανίζεται σαφώς καλύτερος από τα τελευταία χρόνια.

Η δεύτερη ΑΕΚ ξεκίνησε φουριόζα και χωρίς να παίξει καμία σπουδαία μπάλα έκανε το 6 στα 6 στην αρχή. Μετά ήρθε το ματς με τον Ηρακλή στο ΟΑΚΑ όπου ο θεός μάλλον την είχε πέσει για ύπνο. Χτες κατάλαβε πως παίζει μεγάλο ματς μετά το 40’ και όπως φάνηκε ήταν αργά. Παρά τις δυο συνεχείς ήττες όμως παραμένει φαβορί. Μπορεί να είχε πιο εύκολο πρόγραμμα από τους άλλους, αλλά μην ξεχνάμε πως ξεκίνησε πιο νωρίς προετοιμασία ελέω champions league – αρά λογικό να υπάρχει τώρα ένα ντεφορμάρισμα. Επιπλέον πέρασε με διπλό από τον πανιώνιο και την ξάνθη (δυο παραδοσιακά δύσκολες και επικίνδυνες έδρες), όπως και από την Βέροια σε εμβόλιμη αγωνιστική λόγω πυρκαγιών και champions league. Όταν σε 5 εκτός έδρας ματς (το ένα με παναθηναϊκό) έχεις τέσσερις νίκες σημαίνει ότι είσαι σε καλό δρόμο. Επίσης στο εντός έδρας με τη Λάρισα από το 12’ έπαιζε με 10 παίχτες, αλλά κατάφερε να πάρει τη νίκη. Όπως δεν πήρε το πρωτάθλημα με 6 συνεχόμενες νίκες, έτσι δεν το έχασε κιόλας με τις 2 ήττες. Στα 7 ματς που απομένουν για το τέλος του πρώτου γύρου έχει τα εκτός έδρας ντέρμπι με ολυμπιακό και άρη, το εντός με τον ΠΑΟΚ, αλλά και τις δύσκολες αποστολές σε Κρήτη, Τρίπολη με εργοτέλη και αστέρα αντίστοιχα. Ενδιάμεσα υπάρχουν και τα ματς για το UEFA, οπότε τα δύσκολα τώρα αρχίζουν και η ανταπόκριση σε αυτά τα δύσκολα θα δείξει πόσο ικανή είναι η ΑΕΚ φέτος.

Ο τρίτος στη βαθμολογία άρης παραμένει η μόνη αήττητη ομάδα στην Ελλάδα. Ο Μπάγεβιτς ήρθε μετά το 0-0 με πανιώνιο και έπιασε δουλειά. Αν και ξεκίνησε με 2 Χ στο πρωτάθλημα (καλαμαριά, ολυμπιακό) στην Ευρώπη πέτυχε την πρόκριση – άθλο κόντρα στην Σαραγόσα, ενώ μόλις την Πέμπτη ξηγήθηκαν αλμυρό φιστίκι στον ερυθρό αστέρα και στο πρωτάθλημα μέτρησε 4 νίκες (μια μέσα σε εργοτέλη και άλλη μια μέσα σε ατρόμητα με 10 παίχτες μάλιστα, ενώ έριξε και 3αρα στον αιώνια αντίπαλο ΠΑΟΚ) και μια ισοπαλία μέσα στην Τρίπολη. Κάτι τέτοια βλέπουν στου Χαριλάου και κάνουν όνειρα. Η αλήθεια είναι βέβαια πως και για τον άρη έρχονται δύσκολα. Έχει τα ματς του UEFA (μέσα σε Bolton και Bayern) υποδέχεται ΑΕΚ, παναθηναϊκό και ηρακλή (που δείχνει να ανεβαίνει) ενώ έχει να ταξιδέψει στη Λάρισα. Οι λύσεις στον πάγκο περιορισμένες και ήδη ο ατυχής τραυματισμός του ευρω-ήρωα Παπάζογλου πονά, με τους ανθρώπους του Άρη να προσεύχονται να είναι και ο τελευταίος. Ο Μπάγεβιτς όμως είναι Μπάγεβιτς και οι ομάδες του είναι πάντα το λιγότερο σοβαρές, οπότε στο Χαριλάου τα όνειρα είναι βάσιμα αν έχουν και τη συνδρομή της τύχης.

Και πάμε στον 4^ο – ποιος θα το πίστευε – ολυμπιακό. 4 εκτός έδρας αγώνες: 0 νίκες, 3 ισοπαλίες και 1 ήττα. Από δικαιολογίες αρκετές. Η ατυχία στον πρώτο, το χορτάρι στον δεύτερο, ο διαιτητής και ξανά το χορτάρι. Φυσικά αυτά είναι μπούρδες. Η αλήθεια είναι πως ο ολυμπιακός είναι μια νέα ομάδα, με αρκετούς νέους παίχτες και νέα φιλοσοφία και χρειάζεται χρόνο. Χρόνος φυσικά σε αυτή την ομάδα ποτέ δεν υπάρχει και γι’ αυτό και οι δικαιολογίες. Άντε να εξηγήσεις στους παρτάλι7 και πεταλούδα7 ότι όταν έχεις πάρει τα 10 στα 11 τελευταία πρωταθλήματα δεν έχει και πολύ σημασία το να χάσεις ένα για χάρη της πολυπόθητης ευρωπαϊκής διάκρισης. Γιατί ο φετινός ολυμπιακός είναι φτιαγμένος ακριβώς γι’ αυτό. Αν σου βγει στην κόντρα ή του αφήσεις χώρο θα σε κάνει γιο-γιο. Οι γερμανοί το ένιωσαν μια χαρά αυτό, το ίδιο οι ισπανοί στη μαδρίτη (και ας ήταν με 10 ο ολυμπιακός), το ίδιο και ο ΟΦΗ αφού ο προπονητής του είχε τη φαεινή ιδέα να ανεβάσει την άμυνα ως τη σέντρα με το κοντέρ να σταματά στα 6. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν πρέπει να κάνει αυτός παιχνίδι. Κλασσικό δεκάρι δεν υπάρχει και τα αμυντικά του χαφ δεν φημίζονται για την ικανότητα τους να κατεβάζουν μπάλα. Το ίδιο και τα ακραία του μπακ. Πράμα που σημαίνει ότι για να βγάλουν σέντρα από τη γραμμή του άουτ τα εξτρέμ του θα πρέπει να βγουν στο ένας με έναν. Οπότε αν παίζει με διπλά μαρκαρίσματα ο αντίπαλος είτε κόβουν το εξτρέμ, είτε αυτά αναγκάζονται να γυρίσουν στο μπακ για να γιομάρει. Αν βάλεις και την κούραση ελλείψει επιλογών από τον πάγκο, έχεις έναν ολυμπιακό που μετά το 60’-70’ είτε αναγκάζεται να γυρίσει για να κρατήσει το αποτέλεσμα που έχει (με άρη και εργοτέλη) είτε μένει από δυνάμεις, καθαρό μυαλό και επιλογές (με αστέρα). Βέβαια ο ολυμπιακός έχει και την ποιότητα αλλά και την ψυχολογία να πάρει το οποιοδήποτε ματς και το πρόγραμμα από εδώ και πέρα είναι εύκολο. Τα μόνα δύσκολα ματς είναι η υποδοχή της ΑΕΚ στο καραϊσκάκη, ενώ επικίνδυνες έξοδοι μπορούν να θεωρηθούν αυτές σε λάρισα και θεσσαλονίκη με ηρακλή.

Όσο για του άλλους. Ο πανιώνιος αν και έκανε νωθρό ξεκίνημα ξαναβρίσκει τον περσινό του εαυτό. Το θέμα είναι πως θα ανταποκριθεί και στα συνεχή ματς αφού έχει και το UEFA. Ο ατρόμητος όσο ο Λουτσιάνο θα έχει κέφια θα είναι και επικίνδυνος. Ο αστέρας με όπλο την έδρα ήδη έδειξε τα δόντια του σε παναθηναϊκό και ολυμπιακό. Ο ΠΑΟΚ του Σάντος δείχνει να ανεβαίνει. Καταιγιστικός με καλαμαρία, καλός με ολυμπιακό παρά την ήττα και κέρδισε και τον εργοτέλη την Κυριακή.

Και αν το πρωτάθλημα αρχίζει τώρα, για μένα κρίνεται το δίμηνο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου. Η ομάδες ξεκινούν το δεύτερο γύρο, όλοι ξέρουν όλους και οι παίχτες είναι σε φούλ φόρμα. Και θα κριθεί φέτος στο δεύτερο γύρο, γιατί καταρχήν οι τρεις του κέντρου, αλλά και ο άρης περνούν από Τούμπα. Και αν ως τώρα παναθηναϊκός, ολυμπιακός και άρης ήταν τυχεροί που τον πέτυχαν πεθαμένο ή σε περίοδο ανάκαμψης, τα πράγματα δεν θα είναι ίδια εκείνη την περίοδο αν ο παοκ συνεχίσει την ανοδική του πορεία. Επίσης Θεσσαλονίκη θα πάνε οι τρεις για το ματς με την καλαμαριά, ενώ ολυμπιακός και ΑΕΚ πάνε επίσκεψη στον ηρακλή. Είναι γνωστό ότι η Θεσσαλονίκη βγάζει πρωταθλητή. Όποιος χάσει λιγότερους βαθμούς εκεί, έχει και το προβάδισμα. Ο παναθηναϊκός έχει όλα τα αθηναϊκά ντέρμπι εκτός έδρας, ενώ η ΑΕΚ εντός. Επίσης η ξάνθη στο β’ γύρο υποδέχεται ολυμπιακό, παναθηναϊκό και άρη. Ο οποίος άρης κατεβαίνει αθήνα για τα ντέρμπι με τους τρεις της αθήνας, αλλά και τον πανιώνιο.

Αυτά λοιπόν. Ελπίζω να έχουμε ένα ενδιαφέρον πρωτάθλημα που θα μας κρατήσει σε αγωνία ως το τέλος (και κατά πως πάει έτσι θα είναι). Όσο για την παραφροσύνη και την όπου-φυσάει-ο-άνεμος λογική εδώ στο ελλαδισταν θα μιλήσω άλλη φορά. Αρκετά σας έφαγα τα ματάκια.

Υγ: για το ντέρμπι τα είπα. Η ΑΕΚ άργησε ένα ημίχρονο. Δίκαιος νικητής ο παναθηναϊκος σε ένα παιχνίδι που μπορεί να μην είχε πολύ θέαμα, αλλά είχε όλα τα άλλα.

Υγ1: προς Θεσσαλονικείς (απόστολος μούχλας σπίκινγκ). Κάθε Δευτέρα στο bar “Bandiera” (Βασιλέως Γεωργίου 25) μετά της 22:00 ο φίλτατος μούχλας ανεβαίνει στα decks και κάνει τον dj. Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν.

Η εκδίκηση του μαλάκα της παρέας.

2007-10-04T00:09:00.000+03:00

Και εκεί που όλοι τον κορόιδευαν, ο μαλάκας της παρέας σκάει μύτη με τη δίμετρη γερμανίδα. Της οποίας της ρίχνει μια πούτσα(πολύ hard core όμως) και μετά την γράφει στο παπάρι του και αράζει για μπύρες κοιτώντας με υφάκι την υπόλοιπη παρέα. «τι έγινε μαλάκες; Δεν μιλάμε τώρα;» ... μούγκα οι υπόλοιποι.

Υγ: βέβαια η παρέα κατά βάθος γουστάρει. Άλλωστε το είχα γράψει και στο προηγούμενο ποστ, ότι έχω αρχίσει και τα λυπάμαι τα παιδιά. Μπράβο στους ολυμπιακούς λοιπόν και εύχομαι και ακόμα καλύτερη συνέχεια.

Υγ2: Και φυσικά η απόδειξη ότι όταν ο μούχλας μιλάει ...μιλάει!!!

Τράβα να βάψεις να κάνα νύχι κοπέλα μου...

2007-09-26T19:39:00.000+03:00

Πάλι νεύρα; Πάλι ρε παλικάρι μου; Πάλι; Τι να κάνω γαμώ το ξεσταύρι μου, που όταν ακούω (διαβάζω) μαλακίες και γελοιότητες, δεν μπορώ να κρατήσω τα νεύρα μου; Τι σε έπιασε αγορίνα μου και ποιος σε πείραξε να τον εσκίσω θα με πεις. Για ρίξε μια ματιά εδώ και όταν τελέψεις, καμ μπάκ.

Τέλεψες; Ωραία. Μη μιλάς ...όχι ακόμα δηλαδή. Άσε με να σε πω και μετά το συζητάμε.

Για αρχή το εν λόγω πόστ τυχαία το πέτυχα. Δεν την ξέρω δεν με ξέρει και προηγούμενα δεν έχουμε. Παμ’ παρακάτω τώρα. Που τα πήρα και γιατί προφανώς σκέφτεσαι και δεν σε αδικώ, αλλά είπαμε υπομονή. Η φράση «Το χειρότερο για μένα είναι ότι, αυτές οι γυναίκες έχουν αποδεχτεί τη μοίρα τους και δεν κάνουν τίποτα για να διεκδικήσουν τα αναφαίρετα δικαιώματά τους.» με γύρισε τα μυαλά. Και εκεί που βγήκα τελείως από τα ρούχα μου ήταν όταν είδα και τι άτομαο τα γράφει όλα αυτά. Ρίχνεις μια ματιά στα υπόλοιπα θέματα και βγάζεις αφρούς. «Πως να είστε ο τέλειος σύντροφος», «Πως να απορρίψετε κάποιον», «Πως να συμπεριφερθείτε μετά το σεξ!» και «Μάθετε να φιλάτε με πάθος!» βλέπει ο ψηλός και του γυρίζει το μάτι προς τα μέσα. Για τον εξής απλό λόγο. Μου κάνει τέτοιες δηλώσεις το κορίτσι του cosmopolitan που ανάθεμα με αν ξέρει που σκατά πέφτει η γαμημένη η Σαουδική Αραβία. Και τσατίζομαι γιατί ξέρω ότι το θέμα θα αναφέρθηκε εκεί που έκανε πετικιούρ με τις κολλητές στο στυλ «καλέ μάθατε πως κυκλοφορούν οι γυναίκες στη Σ. Αραβία;» για να κλείσει με το ποιος τελικά πηδάει τη Γιώτα από το γραφείο και αν το βράδυ θα πάνε στο Βέρτη. Είναι ο συνδυασμός των παραπάνω που κάνει το κεφάλι μου να γυρνά σαν του εξορκιστή. Ποιος γράφει και τι γράφει. Άτομα άσχετα και ασόβαρα μου γράφουν για άλλα άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με αυτά και γράφουν και μαλακίες. Σα να κράζω εγώ τους οικοδόμους για κάτι εργατικά τους δικαιώματα που δεν διεκδικούν. Γιατί άλλο να φωνάζω εγώ για τα δικαιώματα των οικοδόμων και να τους κράζω από πάνω και άλλο να τραβήξουν σε πορεία οι οικοδόμοι και να τους υποστιρίξω γιατί συμφωνώ με τα αιτήματα τους. Και είναι ηλίθιο το πρώτο για τον απλό λόγο ότι δεν ανέβηκα και ποτέ σε καμια σκαλωσιά τελευταία, εκτός και αν το ξέχασα, οπότε να την ψάξω και για τα ένσημα Θέλω να πιστεύω πως οι αναγνώστες μου (όσοι και αν είναι αυτοί) είναι αρκετά έξυπνοι να καταλάβουν το νόημα του παραδείγματος και τι θέλω να πω με αυτό. Το θέμα του ποιος τα γράφει συνεπάγεται και άλλων πραγμάτων, αλλά αν πάω από το εν λόγω blog να τα πω θα γίνει της πουτανάρας το κάγκελο.

Οπότε ας πάει να πει κάποιος στην τύπισσας πέντε πράματα εκ μέρους μου. Όπως ότι δεν είναι θέμα αποδοχής της μοίρας, αλλά αποδοχής μιας κουλτούρας (όποια και αν είναι αυτή δεν το συζητάμε τώρα). Γιατί το πρόβλημα των γυναικών αυτών (όσων έχουν πρόβλημα επαναλαμβάνω) δεν είναι ότι με την κελεμπία δεν φαίνεται το νέο tattoo στο μπούτι και το ωραίο χρωματάκι στο νύχι όπως πιθανόν να φαντάζεται το κορίτσι μας. Γιατί εκεί ο Αχμέτ δεν είναι Μήτσος να του πεις «σάλτα και γαμήσου, εγώ πάω στη μάνα μου», γιατί εκεί ο πρώτος που θα σε σαπακιάσει στο ξύλο αν το κάνεις θα είναι η μάνα σου που θα σε στείλει συστημένη πίσω στον Αχμέτ να σε πλακώσει και εκείνος μήπως σε λυπήθηκε η μάνα σου και δεν σε πλάκωσε αρκετά. Δεν κάνουν τίποτα γράφει το ζώο για τις γυναίκες μιας χώρας που άμα τις βιάσουν τις λιθοβολούν και από πάνω. Λες και κάθονται όλη μέρα αμέριμνες και από βαρεμάρα δεν λένε τίποτα για το ξύλο που αρπάζουν. Άκου τώρα προβληματισμούς που βγάζει το άτομα που έβγαλε θέμα στο ίντερνετ για το πώς να φιλάς με πάθος. Και μη με πει κανένας μαλάκας τι σχέση έχει αυτό, γιατί καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά. Γιατί ξέρουμε ότι η γκόμενα νομίζει πως στις μουσουλμανικές χώρες οι γυναίκες χαλιόνται που δεν έχουν δικαίωμα να κυκλοφορούν με τις φούστες ως το βυζί και ότι επιλογή της αυτοδιάθεσης του σώματος μας σημαίνει να προβληματίζεσαι για το χρώμα της ρίζας μη γαμήσω. Μου τι δίνει αφάνταστα να ακούω(διαβάζω) από γκόμενες του στυλ cosmopolitan και το μαλλί πλατίνα να λένε δεν κάνουν τίποτα. Γιατί υποψιάζομαι ότι κατέληξαν στο συμπέρασμα έτσι. Χωρίς καμία σκέψη απολύτως. Απλά για να απαντήσουν στην ερώτηση «καλά μωρέ και αυτές πως αντέχουν έτσι;». Ας ενημερώσει κάποιος την κοπέλα λοιπόν, ότι και πολλές πολλές επιλογές δεν έχουν (όσες έχουν πρόβλημα επαναλαμβάνω). Γιατί είπαμε. Ο Αχμέτ ρίχνει και καμία ψιλή και του λένε και μπράβο στο χωριό. Γιατί επίσης τον Αχμέτ δεν τον διαλέγεις εσύ επειδή είναι ψηλό αγόρι, μοιάζει του Μπράντ Πίτ και οδηγεί κάμπριο (όπως προστάζει το περιοδικό που διαβάζεις), αλλά στον φορτώνουν από τα δεκαπέντε (και πολύ λέω). Ας πάει να πει κάποιος ότι την ώρα που αυτή ως πρώτο μεγάλο πόνο βίωνε το πέρασμα του σκουλαρικιού, την ίδια ώρα αντίστοιχα κάποια συνομήλικη της στον αραβικό κόσμο βίωνε ως πρώτο μεγάλο πόνο την κλειτοριδοεκτομή (με τις ευλογίες των γωνιών πάντα), μπας και καταλάβει ότι σε ένα τέτοιο κόσμο δεν έχεις να περιμένεις και πολλά. Επίσης ας της πει και κάποιος ότι δεν έχουν και πρόβλημα με αυτό τον τρόπο ζωής, γιατί τον θεωρούν και σωστό. Γιατί ίσως δεν τους λέει και τίποτα να είναι άλλη μια βαμμένη γκόμενα που χορεύει σε μπαρ.

Και επειδή θα αναφερθεί και το θέμα της κουλτούρας και του πολιτισμού στις εν λόγω χώρες. Μαγκιά τους. Ναι ακριβώς. Μαγκιά τους. Ας μάθουμε επιτέλους να σταματήσουμε να κρίνουμε μόνο με τα κριτήρια τα δικά μας. Γιατί πρώτων ο αραβικός πολιτισμός είναι ένας επίσης σπουδαίος πολιτισμός. Όταν οι άραβες ήταν έτη φωτός μπροστά στην αστρονομία, τα μαθηματικά και τις άλλες επιστήμες, εμείς (ο δυτικός πολιτισμός) καίγαμε γυναίκες ζωντανές ως μάγισσες. Και θα με πεις «μα τα ανθρώπινα δικαιώματα κλπ». Θα σου πω ότι από μέρος σε μέρος είτε διαφέρουν είτε δεν ισχύουν και τέλος. Στη Σαουδική Αραβία ας πούμε το δικαίωμα της ιδιοκτησίας προστατεύεται διαφορετικά απ’ ότι στον δυτικό κόσμο. Εκεί του κλέφτη του κόβουν το χέρι και τελειώνουν. Καλά και το θεωρείς εσύ σωστό θα ρωτήσει κάποιος. Προφανώς και όχι. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς το λόγω δεν ζω και εκεί πέρα. Και γι’ αυτό ακριβώς δεν παίζει να πατήσω εκεί πέρα, γιατί θα μου φανεί κομμάτι δύσκολο να ακολουθήσω τους όρους του «οικοδεσπότη» (γιατί στην τελική όταν πας επίσκεψη σε μια χώρα είναι σα να πηγαίνεις σε σπίτι. Δεν κάνεις ότι μαλακία σου κατέβει, αλλά σέβεσαι τις συνήθειες του οικοδεσπότη). Στην τελική οι άνθρωποι για χιλιάδες χρόνια ζούνε έτσι. Είτε δεν βρίσκουν λόγο να αλλάξουν κάτι είτε γουστάρουν και έτσι. Γιατί άμα δεν γουστάρεις κάτι είτε την κοπανάς για αλλού, είτε κοιτάς μήπως δεν είσαι ο μόνος μαλάκας που δεν γουστάρει και αμα βρεις και άλλους το αλλάζεις. Στην τελική εμείς πως δεν καίμε πια γκόμενες δεμένες σε παλούκια; Γιατί δεν νομίζω να βρέθηκε κάποιος και να είπε «μάγκες αμα την κάψετε την γκόμενα θα σας καρφώσω στον ΟΗΕ και το Ευρωπαϊκό δικαστήριο» έτσι; Τώρα αν κάποιος θέλει να ξεφύγει από όλα αυτά από μόνος και δεν τον αφήνουν, τότε ναι είναι υποχρέωση σου να βοηθήσεις(οι οικοδόμοι σε πορεία που λέγαμε; Ε …καλημέρα). Αλλιώς του αφήνεις στην ησυχία τους να τα βρουν μόνοι τους, γιατί και για τους αυτόχθονες της Αμερικής (βόρειας και νότιας) κάποιοι θεώρησαν ότι είναι απολίτιστοι (ή ότι έχουν κατώτερο πολιτισμό) και τα αποτελέσματα τα είδαμε.

Στην τελική οι μουσουλμάνες από μόνες τους έκαναν φασαρία για την απαγόρευση της μαντίλας στα σχολεία. Και πριν σηκώσει κανείς το κεφάλι να πει μαλακία, ας μου πει τι αν θα γινόταν ή όχι πραξικόπημα στην Ελλάδα αν αύριο έβγαινε η κυβέρνηση και έλεγε πως απαγορεύονται τα σταυρουδάκια στο λαιμό και τα κομποσχοίνια στο χέρι. Όχι γιατί και εμείς προχωρημένοι είμαστε, αλλά στις αρχές του μήνα ο prezatv έβγαζε στον αέρα αυτό το video. Άντε γιατί πολλές μαλακίες ακούσαμε και φέτος.

Η θεία δίκη και ο μαλάκας της παρέας (μέρος 2)

2007-09-24T22:51:00.000+03:00

Το παραδέχομαι. Αργώ. Όμως όπως πάντα ως ανιδιοτελές άτομο που είμαι (τι λε ρε ψηλέ;) δουλεύω για σας. Αργώ μεν (να σας έχω στην τσίτα, να έχετε κάτι να περιμένετε βρε αδέρφια) αλλά όχι πολύ δε (μη σας χάσουμε και από πελάτες. Δε μπορεί θα κάνω και εγώ βιβλίο κάποτε το blog αυτό). Πέμπτη έπρεπε να το γράψω, Δευτέρα είναι. Μια χαρά.

Και πάμε στο μέρος βου. Είπαμε θα το πάω αθλητικά. Και λέω πάνω για Πέμπτη, γιατί Πέμπτη τελείωσε το ποδοσφαιρικό τριήμερο. Το Ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό τριήμερο για την ακρίβεια. Οι πιο ψαγμένοι φαντάζονται ήδη ποιος είναι ο μαλάκας της παρέας, αλλά εγώ θα συνεχίσω δίνοντας το φως μου και στους μη γνωρίζοντες.

Πέμπτη βράδυ, μετά το πέρας όλων των αγώνων, καθόμαστε παρέα σε μπαράκι. Εγώ το χανούμι της παρέας και οι υπόλοιποι σκουλίκια άρτι αφιχθέντες από το γήπεδο. Μέσα στη χαρά όλοι μας, χαμογέλα, κεράσματα και χουχουχου. Και κάπου εκεί κάνω την σκέψη, πόσο γαμώ θα ήταν να είχε και το τραπέζι βάζελο, λαρισαίο και πανιώνιο. Θα είχαμε ένα διάλογο κάπως έτσι:

- συγχαρητήρια κάνατε μεγάλη εμφάνιση ρίξατε 3.

- μα τι λέτε, εμείς; Τα παιδιά από εδώ ήσαν καταπληκτικοί τους έλιωσαν τους άγγλους

- α μα δεν ήταν τίποτα. Οι λεβέντες από εδώ που έπαιζαν και εκτός ήταν οι καλύτεροι

- ε τα παραλέτε τώρα σας παρακαλώ. Τα καρντάσια είχαν το πιο δύσκολο αντίπαλο. Μπράβο τους.

- σε μας; Ε μα όχι. Εδώ στα παιδιά. Εκτός έδρας ματς γύρισαν. Οι πιο άξιοι εκπρόσωποι.

…και ξανά από την αρχή τα ίδια και τα ίδια. Γέλια, συγχαρητήρια, «όχι εμείς οι άλλοι», «μα γιατί εμείς, οι παραάλλοι». Γενικά μια κολοκυθιά του ποιος αξίζει τα περισσότερα μπράβο και συγχαρητήρια. Και ξαφνικά …

…όλοι γυρνάνε και κοιτούν εκείνο το παλικάρι που ντυμένο στα ερυθρόλευκα κάθεται αμίλητο και λυπημένο στη γωνία. Τον κοιτούν λίγο με ειρωνεία, λίγο με συμπάθεια, λίγο με οίκτο. Για μερικά δευτερόλεπτα επικρατεί η απόλυτη ησυχία. Άλλα γρήγορα, γρήγορα όλοι γυρνούν στο προηγούμενο χαρούμενο και θορυβώδες μοτίβο.

- έλα μωρέ σιγά την ομάδα που παίζαμε. Εσείς εσείς μεγάλη εμφάνιση …

[ … ]

Και όπως όλοι καταλάβαμε ο μαλάκας της παρέας είναι ο γαύρος. Αρχίζω και τα λυπάμαι τα παιδιά. Πότε θα δουν χαρά στην Ευρώπη αυτοί οι άνθρωποι; Γιατί εντός των τειχών, εντάξει, σου βγάζουν την τροπαιοθήκη των τελευταίων 15 ετών και σκας. Αλλά έξω; Οι φάπες έρχονται και τελειωμό δεν έχουν. Ίσως είναι και αυτό μια ιδιότυπη θεία δίκη για κάτι μυστήρια σφυρίγματα και κάτι αλαζονικές συμπεριφορές εντός των τειχών. Τέσπα το πράμα χρίζει ανάλυσης και βαριέμαι. Άλλωστε με το μαλάκα της παρέας ποιος θέλει να ασχολείτε; (χοχοχο)

Στα σοβαρά όμως τώρα. Την Πέμπτη ήμασταν όλοι χαρούμενοι (ε καλά …όχι και όλοι. Χοχοχο). Η Λάρισα ήταν σκέτο ποίημα. Το 2-0 την αδικεί και εκεί στον κάμπο δείχνουν το δρόμο στους υπόλοιπους σε ότι αφορά την εμπιστοσύνη στον προπονητή. Μακάρι να περάσει. Η ΑΕΚ πάλι, έκανε το χρέος της με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Ειδικά στο β’ ημίχρονο (όπου για άλλη μια φορά φάνηκε ότι Ριβάλντο – Λυμπερόπουλος δεν μπορούν μαζί – τουλάχιστον έτσι) ήταν για φίλημα. Η άλλη ευχάριστη έκπληξη της ημέρας ο Πανιώνιος εκμεταλλεύτηκε το ντεφορμάρισμα της Σοσό, πέταξε δυο τεμάχια στους «λε φλορ» για πλάκα και τώρα στην πλατεία (μια είναι η πλατεία ως λένε και οι Αθηναίοι) κάνουν Ευρωπαϊκά όνειρα και όχι άδικα. Στη Ν. Σμύρνη ακολουθούν τα χνάρια της Λάρισας και δικαιώνονται και αυτοί. Ο ΠΑΟ αν και του στράβωσε το ματς, το ίσιωσε μόνος και έκανε το αυτονόητο νικώντας μια κάποια Αρτμέντια, θυμίζοντας μερικές φορές τον παλιό καλό ευρω-ΠΑΟ. Στον Άρη η άποψη ότι ο κόσμος είναι ο δωδέκατος παίχτης είναι πέρα για πέρα πραγματική. Ο (εκπληκτικός για άλλη μια φορά) κόσμους του, τον έσπρωξε στα πρώτα λεπτά στο 1-0 και ύστερα τον κρατούσε όταν η Σαραγόσα ανέβασε στροφές, κρατώντας το αήττητο του Χαριλάου. Είχε βέβαια και κάποια τύχη, άλλα σε τέτοιες περιπτώσεις χωρίς τύχη δεν πας πουθενά.

Όσο για την ρεβάνς ο Άρης έχει το δυσκολότερο έργο από όλους. Όχι μόνο λόγω δυναμικότητας αντιπάλου, αλλά και γιατί ο προπονητής είναι νέος στην ομάδα και θα πάρει χρόνο να εφαρμόσει αυτά που θέλει. Φάνηκε και από το πρώτο ματς άλλωστε. Με μικρότερο βαθμό δυσκολίας (αλλά σαφώς μεγάλο) ακολουθεί η Λάρισα. Το 2-0 είναι ιδανικό σκορ για διπλά παιχνίδια, αλλά ο αντίπαλος είναι δυνατός. Αν αντέξει τη φούρια των πρώτων λεπτών και παραμείνει συγκεντρωμένη σε όλο το ματς, θα γυρίσει από την Αγγλία με την πρόκριση. Οι άλλοι τρεις θα πρέπει να κάνουν σεπούκου για να χάσουν την πρόκριση. Φαντάζομαι πως κανείς τους δεν έχει τέτοιες αυτοκτονικές τάσεις.

Αυτά για αρχή. Είχα και άλλα, άλλα βαριέμαι (στην τελική για 2-3 άτομα δεν θα βγάζω εγώ τα μάτια μου). Θα συνεχίσω βέβαια να ενημερώνω και να μοιράζω το φως μου ανά τακτά (ε καλά λέμε και καμιά μαλακία) διαστήματα.

ΥΓ: Δια τους άσχετους (άσχετες κάτα 99% αλλά τέλος πάντων). Χανούμι = ΑΕΚτσής, Σκουλίκη = ΑΡΗανός, Βάζελος = Παναθηναϊκός και Γαύρος = Ολυμπιακός.

Η θεία δίκη και ο μαλάκας της παρέας (μέρος 1)

2007-09-21T15:43:00.000+03:00

Στα αθλητικά θα το γυρίσω το blog-άκιον για κάποιο διάστημα μάλλον, γιατί από ιδέες ξεμείναμε.

Και ξεκινάμε από το PART 1 του τίτλου, όπου θεία δίκη δεν ήταν τίποτε άλλο από την νίκη των Ρώσων επί των Ισπανών στο Eurobasket. Spaciba ρε παιδιά γιατί δεν θα το άντεχα να δω τους μεγαλύτερους loosers του αθλητισμού να κερδίζουν και πάλι χρυσό. Πέρυσι μας πέτυχαν στις χαρές και τα γλέντια και μας έλιωσαν (δίκαια). Φέτος όμως απέδειξαν γιατί είναι από τους πλέον σιχαμένους λαούς της υφηλίου.

Και εδώ να ανοίξω μια παρένθεση για την κλασσική εναλλακτική παύλα αναρχική παύλα ψαγμένη παύλα κουλτουριάρα παύλα ελληνίδα παύλα χαζογκόμενα, της οποίας το είδος ευδοκιμεί εν αφθονία σε τούτο το δύστυχο τόπο. Ότι και να με πεις χεσμένη σε έχω. Δεν κάνεις τίποτα σπουδαίο με το να μας το παίζεις λάτρης της ισπανικής κουλτούρας και να τρέχεις στην Βαρκελώνη. Απλά κάνεις ότι έκαναν όλες οι γκόμενες της ομοταξίας σου πριν δέκα χρόνια τρέχοντας στο Λονδίνο, πριν είκοσι πέντε όταν έτρεχαν Βερολίνο, πριν σαράντα όταν έτρεχαν Ιταλία και πριν εξήντα όταν έτρεχαν Παρίσι. Στην τελική όλων σάλτα γαμήσου και τράβα να κάνεις παρέα στον Χουανίτο.

Και συνεχίζω. Δεν συνηθίζω (για την ακρίβεια το αποφεύγω γενικώς) να μιλάω για διαιτησία και να πλέκω σενάρια συνωμοσίας. Αλλά το πράμα στην Ισπανία όπως εξελίχθηκε δεν προσφέρεται για επίδειξη πολιτισμού και ψυχραιμίας. Ολόκληρη οργάνωση στήθηκε με σκοπό να το πάρουν οι Ισπανοί. Στον ημιτελικό ούτε να τους ακουμπήσουμε δεν μπορούσαμε και σφύριζαν οι άρχοντες με τα γκρί. Και όταν είδαν πως απέναντι τους δεν έχουν τους μεθυσμένους από τη νίκη στον ημιτελικό του 2006 και τους ασύνδετους του β’ γύρου, αλλά άτομα ντυμένα σε γαλανόλευκη στολή καμικάζι, αρχίσανε τα άλλα κόλπα. Ο ένδοξος ισπανικός λαός εντός και εκτός παρκέ σε όλο του το μεγαλείο. Εντός, κωλοτούμπες, θεατρινισμοί, γκρίνια στους διαιτητές με το παραμικρό και εκ του ασφαλούς τσαμπουκάδες. Εκτός, πάρτυ και χαρά όσο κέρδιζαν. Όταν τους κατεβάσαμε τα αυτιά, στην βούβα όλοι τους. Όχι τίποτε άλλο μας είχαν σπάσει και την πούτσα με την υπερομάδα τους. Ότι όλοι γαμούν και δέρνουν. Το είδαμε βρε. Ο Γκασόλ 37 λεπτά στο παρκέ, ο Χιμένεζ 36, ο Καλντερόν 34, ο Γκαρμπαχόσα 30 και ο Ναβάρο 28. Οι υπόλοιποι ; Οι αφοί Ροντρίγκεζ 0(!!!) λεπτά, η κωλόφατσα ο Μουμπρού μόλις 4, ο αδελφός του Γκασόλ 3 (όχι δεν παίζει με βύσμα το παιδί), ο Γκαμπέχας 6 λεπτά και ο πολύς Ρέγες 9 λεπτά. Όχι καλέ όλοι τους είναι παιχταράδες. Αν το ματς ήταν στο ΟΑΚΑ ή σε κάποιο ουδέτερο γήπεδο εκείνο το βράδυ θα τους κάναμε τον κώλο βαρελοστέφανο. Μια δεκαπεντάρα στη μάπα και κατέβασμα τα αυτιά. Αλλά ας όψεται ο τρόπος διεξαγωγής του τουρνουά, η διαιτησία και τα καραγκιοζιλίκια τους.

Τις ίδιες παπαριές έκαναν και με τη Ρωσία. Πήραν ένα αβάντζο μερικών πόντων και μου ήταν όλο χαρά και στα «όλε». Show time, χαμόγελα και «ναι εντάξει το έχουμε το ματσάκι χαλαρά». Φωνάζανε σαν τις πουτάνες και μοίραζαν συγχαρητήρια όταν μπήκαν μπροστά με +5 στο 1:48 πριν τη λήξη. Αλλά ήταν ΠΡΙΝ τη λήξη ρε μπάσταρδα. Και εκεί που χαιρόσασταν ήρθε αυτός ο άγιος άνθρωπος που λέγεται J.R Holden (J.R. ρε μουνιά, DALLAS δεν βλέπατε; Ο τύπος απλά δεν πέθαινε, το έχει το όνομα) σας έβγαλε τη μαύρη μαλαπέρδα του και τρέξατε όλες να ξεδιψάσετε τη δίψα σας για σπέρμα. Με τον πιο γαμάτο, πιο αργό, πιο βασανιστικό, πιο καυλιάρικο τρόπο (η μπάλα έδειξε να βγαίνει και τελικά μπήκε) σας την κάρφωσε το παλικάρι. Και μετά κλάμα στο παρκέ, μούγκα στη στρούγκα στην εξέδρα και τσιμπήστε και τ’αρχίδια μου και άντε γειά.

Spaciba και πάλι που αποτρέψατε αυτή την αδικία. Πραγματική θεία δίκη.

Υγ: Θεία δίκη ήταν και η 4^η θέση της ομάδας μας η οποία σε όλο το τουρνουά ελάχιστες φορές θύμισε την ομάδα του 2005 και του 2006 και θα μπορούσαμε να μείνουμε και εκτός τετράδας (κάτι που επίσης θα ήταν δίκαιο). Αλλά πρώτον: δεν φταίμε εμείς αν οι Σλοβένοι είχαν τέτοιες αυτοκτονικές τάσεις και δεύτερον: έφτασα όπως έφτασα εκεί που έφτασα, άσε με να διεκδικήσω επί ίσοις όροις τη συνέχια ρε αδερφέ όσο χάλια και αν ήμουν στο τουρνουά.

Υγ2: Αυτή τη μαλακία το «πρώτοι στις καρδιές μας» πότε θα το κόψουμε; Δηλαδή η νίκη είναι ηρωική και ο νικητής αξίζει μόνο αν την κάνει η Ελλάδα ή ελληνική ομάδα; Να σοβαρευόμαστε λίγο ρε παιδιά. Όταν βγαίνεις πρώτος, γουστάρεις που βγήκες πρώτος. Αλλά και όταν βγεις τέταρτος (δεύτερος, πέμπτος, εικοστός) τιμάς τον πρώτο όπως του αξίζει.

Σκέφτομαι και γράφω...

2007-09-15T14:32:00.000+03:00

…και σκεφτόμουν από το πρωί. Τι να γράψω, τι να γράψω; Για τα νεύρα που με πιάνουν όταν ακούω τις γραφικές παπαριές τύπου «bloggoσφαιρα» και «κίνημα των bloggers»; Για το ΑΕΚ – Sevilla; (Πολύ πράμα μιας και έχει και ένα άλφα background η ιστορία.) Για το ότι πήγα για μερικές ώρες Αθήνα και ξέμεινα πόσες μέρες; Για τον γνήσιο μαλάκα πάυλα έλληνα παύλα τουρίστα παύλα αριστερό παύλα ξύσε με να αλλάξω πλευρό;(αφορμή η επιστροφή του Φοίβου από Κούβα και Άγιο Δομίνικο). Για τη συναυλία των TOOL και τους πούστηδες της didimusic; Για τις εκλογές; Για την εθνική ποδοσφαίρου; Για την εθνική μπάσκετ (γαμώ το καντήλι σας κωλόπαιδα, πάλι 10 χρόνια από τη ζωη μας χάσαμε χτες). Για κάτι προσωπικά; Να συνεχίσω τις ιστορίες μου; Για την εκπαίδευση του secret agend της Λ.Δ.Θ;

Όχι κυρίες και κύριοι.

Σκέφτομαι και γράφω …τους πάντες στα παπάρια μου (ναι και εσένα που διαβάζεις αυτή τη στιγμή όποιος και αν είσαι).

Ο λόγος είναι ότι ξέρω πως δεν είμαι μόνος. Ο θεός Πανούτσος αποδεικνύει γιατί τον θεωρώ αδελφή ψυχή (τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά).

Για να μην λέτε ...

2007-09-12T23:52:00.000+03:00

Όχι όντως για να μην λέτε ότι ο ψηλός τα λέει εκ του ασφαλούς και κράζει τους πάντες γιατί είναι έξω από το χορό. Αμ δε. Αν με ρωτήσουν για μαλάκες τον πρώτο που θα δείξω θα είμαι εγώ. Και για να δείτε πόσο μαλάκες είμαι …

…ως και μαύρο σώβρακο φοράω. Τόσο σοβαρά το πήρα ο μαλάκας (το ότι βρέθηκα στην Αριστοτέλους ενώ η συνάντηση ήταν στο λευκό το αφήνω ασχολίαστο). Αλλά όπως λέει και ο Τζιμάκος, άμα είναι να κατηγορείς κάτι πρέπει να το ξέρεις.

Φανταστικός διάλογος.

2007-09-01T16:38:00.000+03:00

- Μήτσο

- μμμ

- ΜΗΤΣΟ!!!

- Έλα ρε μάλακα, τι θές;

- Γύρνα το μπάφο.

- μμ, καλά ντε …πάρε

[ αρκετή ώρα γέλιου, μπάφου και βλακείας αργότερα. ]

- ρε μαλάκα.

- μμμ

- θυμάσαι τότε στείλαμε τον άλλο το μαλακά στο κέντρο;

- ε;

- έλα ρε, το βλάκα από το chat

- …

- αφού σε χαλάει ρε μαλάκα μη το πίνεις

[ αρκετό γέλιο και πάλι ]

- στα σοβαρά τώρα, ξεκόλλα.

- …

- το μαλάκα μωρε, που του το παίζαμε γκόμενα. Ακόμα ψάχνει τη Σουζάνα ο βλάκας.

- χαχααχχα ναι ρε. Πόση ώρα περίμενε ρε;

- χαχαχχαχα κάνα 3ωρο;

[ αρκετό γέλιο και πάλι ]

- ή τους άλλους;

- …

- που τους στείλαμε στο ίδιο μέρος;

- χαχααχα ο ένας gay δεν ήταν;

- χααχαχχαχ ναι, ναι και ο άλλος έψαχνε τη Σουζάνα και ο gay του την έπεσε

- αχχααχααχα ακόμα ξύλο παίζουν αυτοί ε;

[ αρκετό γέλιο και πάλι ]

- το ξανακάνουμε;

- ναι ρε συ, αλλά τι; Όχι πάλι τα ίδια.

- ναι δίκιο έχεις. Να σκεφτούμε κάτι.

[ στρίψιμο μπάφου. Πιώμα. Γέλιο. Πολύ Γέλιο ]

- Μήτσο.

- μμμ

- το βρήκα.

- τι ρε;

- τι να κάνουμε.

- για πες

- να ρε συ, σκεφτόμουν πως θα γίνει να μαζέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερους μαλάκες σε ένα μέρος

- χαχααχχαχα ρε τη Ζουζάνα πάλι την τιμητική της θα έχει.

[ αρκετό γέλιο και πάλι ]

- όχι, όχι, να τους μαζέψουμε για άλλη φάση.

- τι όμως;

- δεν ξέρω ρε συ, αλλά θα πρέπει να μπορούμε και να τους ξεχωρίσουμε. Να τους μετρήσουμε κιόλας χαχαχχχα

- χααχχαχαχ καλό ρε, αλλά πως;

- δεν ξέρω ρε μαλάκα. Θα το βρούμε όμως. Στρίψε τώρα τίποτα

[ στρίψιμο μπάφου. Πιώμα. Γέλιο. Πολύ Γέλιο ]

- μαλάκα!

- μμμ

- έχω μια ιδέα.

[ Οποιαδήποτε ομοιότητα με καταστάσεις και πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική και τυχαία και ο δημιουργός της ιστορίας δεν φέρει ευθύνη. Η ιστορία ανήκει αποκλειστικά στο δημιουργό της και το άρρωστο μυαλό του που απαντά στην ερώτηση «πως μπορείς να μαζέψεις ένα κάρο κόσμου στο ίδιο μέρος χωρίς κανένα προφανή λόγο;». ]

Εκκωφαντική σιωπή …και ξύσε με τα παπάρια.

2007-09-01T15:50:00.000+03:00

Και τώρα τι αδέρφια; Εννοώ τώρα που τους κλάσαμε μια μάντρα αρχίδια τι γίνεται; Μάλλον ότι αναφέρω και σε προηγούμενο ποστάκιον. Γιατί κακά τα ψέματα μια τρύπα στο νερό κάναμε.

Όχι εντάξει, η αλήθεια είναι πως μας έπαιξαν τα κανάλια και μας έδωκαν και συγχαρητήρια (εμάς των bloggers ντε). Γινήκαμε μοδάτοι τώρα και όποιος έχει blog είναι και ψαγμένο παλικάρι. Ευκαιρία, τώρα που αυξάνεται η πελατεία, γι’ αυτούς που έχουν κάνει τα blog τους βιβλία να πουλήσουν κανένα παραπάνω, αλλά και γι’ αυτούς που καημό το έχουν να εκδοθούν να γίνει το όνειρο αλήθεια. Ωραία όλα αυτά δεν λέω, αλλά πέρα από την τόνωση του εγωισμού του έθνους των bloggers, βγήκε και τίποτε άλλο ή κλάιν μάιν που λέμε εδώ στη Σαλόνικα.

Στην οποία συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης ήταν όντως ο κλάιν και ο μάιν*. Και άντε. Για το γεγονός ότι ήταν 200 το πολύ 300 άτομα χέστηκα. Ο καθένας ότι του καυλώσει κάνει και δεν μας πέφτει και λόγος πως και γιατί. Αλλά συγγνώμη ρε καρντάσια, αλλά ο γαμημένος ο λευκός (τρομάρα του) πύργος από πότε είναι κεντρική πλατεία; Και θα με πείτε εσένα το μέρος σε χάλασε τώρα; Γενικά όχι. Αλλά άμα ξέρεις πως όσοι ήταν εκεί (οι περισσότεροι τουλάχιστον), είναι οι ίδιοι που κάθονται γύρω ή μέσα στα καραβάκια της παραλίας σε πιάνει τρέλα. Ρε μεγάλε έβαλες μια μαύρη μπλούζα, πήγες και 10 μέτρα παραπέρα και νομίζεις πως κάτι έκανες δηλαδή; Μας δουλεύεις;

Άντε χέστο και αυτό. Πες ότι στράβωσε ο ψηλός γιατί πήγε ως την Αριστοτέλους και αφού είδε και αποείδε ότι είναι αυτός και άλλοι 3-4 εκεί, τραβήχτηκε με τα πόδια ως το λευκό(μη χέσω). Για το ότι κανείς δεν ήξερε γιατί ήταν εκεί, τι να πεις; Θα με πεις τώρα, εσύ δηλαδή ήξερες γιατί πήγες; Όχι γαμώτο μου και αυτό μου την έδινε. Όσοι δεν έκοβαν βόλτες να βρούνε κανένα γνωστό να κάνουν τζέρτζελο, είχαν την ίδια απορία στο πρόσωπο: «ωραία, ήρθαμε. Και τώρα τι;». Τίποτα. Κλάιν μάιν κατάσταση. Τζόβενοι να χαζεύουν γκόμενες, γκόμενες να χαζεύουν τζόβενους, στυλάκι είμαι-ψαγμενό-αλτέρνατιβ-άτομο-και-τα-σπάω και κυνηγετό με το τουφέκι του σκοπού της συνάντησης. Ναι, ναι ξέρω. Σιωπηλή ήταν η συνάντηση και χαιρέτα μου τον πλάτανο.

Αποδείχτηκε πως η «εκκωφαντική σιωπή» ήταν τελικά «εκκωφαντική αμηχανία». Αμηχανία γιατί, εντάξει να μαζευτούμε γιατί κάτι μας χαλάει, κάτι θέλουμε, αλλά δεν ξέρουμε τι. 100% δικαίωση του Χάρρυ Κλύνν όταν λέει πως «ο Έλληνας δεν ξέρει τι θέλει και δεν θα ησυχάσει μέχρι να το αποκτήσει». Διαμαρτυρία λέει που καίνε τα δάση. Λες και άσπουμε τα καίνε βάση νόμου και ξέρουμε ποιοι είναι, οπότε διαμαρτυρόμενοι θα τους αναγκάσουμε να σταματήσουν, γιατί πάνε κόντρα στη βούληση του λαού. Διαμαρτυρία λέει για την ανικανότητα τον κυβερνώντων. Ναι! Για πες το και δυνατά να φας κανένα γιαούρτι. Γιατί μονάχοι δεν κυβερνούν. Κάποιος τους λέει τράβα να κυβερνήσεις. Δεν το κάνουν ετσιθελικά. Διαμαρτυρία λέει για να γίνουν τα δάση ξανά δάση και να μη χτιστεί τίποτε εκεί. Μάλιστα. Μέσα και εγώ. Αλλά άμα δεν γίνει έτσι, δηλαδή τι θα κάνουμε; Θα τους κάνουμε ντα; Ή θα φοβηθεί κανείς στην σκέψη ότι θα μαζευτούμε πάλι ντυμένοι στα ροζ;(ε όλο μαύρο δεν λέει). Ή λέει διαμαρτυρία για τους νεκρούς. Μάλιστα. Να σας δω να βγαίνετε στο δρόμο με μαύρα για τους νεκρούς των τροχαίων, των επεισοδίων στα γήπεδα, των ναρκωτικών, των ιατρικών λαθών και της αμέλειας και τι άλλο στη ζωή μου. Εμ δεν ξέραμε γιατί πήγαμε, εμ κάναμε και της ψωλής μας το χαβά.

Αλλά εντάξει. Κλάιν. Εμείς το μήνυμα το αφήσαμε. Τώρα το ότι ούτε εμείς ξέρουμε τι έγραφε είναι άλλο πακέτο. Όπως ότι σκοτώθηκε να γελάει όποιος πολιτικός διάβασε το «… στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος», είναι και αυτό άλλο πακέτο. Μη λέμε τέτοια ρε παιδιά και τους τρομάζουμε, έχουν και κάποια ηλικία πολλοί θα μας πάθουν τίποτα. Όσο για το «ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ» …μπορεί να μου πει κάποιος πια ακριβώς φορά είναι αυτή που ξεχείλισε;

Τέλος πάντων. Βαριέμαι κιόλας είναι η αλήθεια, οπότε ώρα να κλείνω. Μια συμβουλή μόνο. Όταν κλάνουμε αρχίδια, τουλάχιστον να το κάνουμε με θόρυβο, να το καταλάβει και ο άλλος ρε παιδί μου…

*αμίμητη ατάκα-ερώτηση Αθηναίου φαντάρου σε μένα και μια σειρούλα από δω πάνω. Μας ακούει εμένα και το καρντάσι να μιλάμε, οπότε ρωτάει σε κάποια φάση. «ρε σεις αυτοί οι δυο που λέτε συνέχεια ποιοι είναι;». Κοιταζόμαστε με το καρντάσι. «ποιοι δυο ρε μαλάκα;». «ε να, αυτοί. Ο Κλαίν και ο Μάιν». Τα ξημερώματα της ίδιας μέρας άκουγες τη σειρούλα να γελάει ακόμα από τη σκοπιά του.

Μαύρη Διαμαρτυρία

2007-08-26T21:11:00.000+03:00

"Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 η ώρα το απόγευμα θα συγκεντρωθούμε όλοι στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.

ΒΟΥΒΗ ΟΡΓΗ. ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ.

Αποδοκιμάζουμε χωρίς συνθήματα και πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή περιβαλλοντική καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ."

{αναδημοσίευση από: ...πολλά blogs}

UPDATE: Θεσσαλονίκη στην πλατεία Αριστοτέλους.

Λευκή σημαία.

2007-08-25T05:06:00.000+03:00

Αδέρφια χάσαμε και δεν το πήραμε χαμπάρι. Ή χάσαμε και απλά σηκώσαμε λευκή σημαία και παραδοθήκαμε άνευ όρων.

Ήθελα να το γράψω τότε που μαζεύτηκε κόσμος και κοσμάκης στο σύνταγμα και έριχνε μούντζες στη βουλή. Αλλά και τώρα μια χαρά είναι.Το λεπόν μάγκες όποιες έριχνε μούντζες εκείνη τη μέρα, ελπίζω να κράτησε και καμία για τον εαυτό του να την ρίξει την επόμενη των εκλογών.

Όποιος βιάζεται να βρίσει ας περιμένει απλά τις εκλογές, στα κοντά είναι άλλωστε.

Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν αδέρφια μου. Και θα το δούμε αυτό την ημέρα των εκλογών, με τα ποσοστά που θα μαζέψουν οι μπλε και οι πράσινοι. Με τις ψήφους στον κάθε παπαρολόγο. Με τους σταυρούς που θα μαζέψουν η Γκερέκου, η Σαρρή και κάθε όμοιος/όμοια τους.

Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν είτε γιατί δεν μας νοιάζει, είτε γιατί δεν μας κόβει, είτε γιατί είμαστε αφελείς, είτε γιατί είμαστε ηττοπαθείς, είτε επειδή είμαστε κρυφοαδερδές και γουστάρουμε να μας πηδάνε από τον κώλο, είτε γιατί είμαστε μίζεροι και πρέπει κάποιος να μας φταίει, είτε γιατί έχουμε πάθει ομαδικό αλτσχάιμερ.

Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν γιατί τη Δευτέρα θα μας νοιάζουν άλλα πράματα. Το αποτέλεσμα στο ντέρμπυ, ο κουβάς στο στοίχημα, σε ποια σχολή πέρασε η κόρη μας, η σύνταξη που τέλειωσε, τα λεφτά για το νοίκι, το γκομενάκι μας, το τομαράκι μας, αν θα βγει ο δικός μας στις εκλογές να διορίσει το γιο μας, η ώρα στη δουλειά που δεν περνάει, η Βανδή, η εκπομπή της Πάνιας, οι επισκέψεις στο blog μας, οι δώσεις για το αμάξι.

Ποιες πυρκαγιές τώρα; Μακριά από τον κώλο μας και ας είναι όπου θέλει.

ΥΓ: Είπαμε …όποιος θέλει να μπινελικώσει απλά ας περιμένει λίγο.

Αντίο Θοδωρή

2007-08-24T15:56:00.000+03:00

Τον αποχαιρετήσαμε τον αρχηγό. Τον τιμήσαμε και μας τίμησε με την παρουσία του τόσα χρόνια. «Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, αρχηγέ, αρχηγέ»

Η φωτογραφία βέβαια είναι από αθλητικό site γιατί τον αρχηγό κάπου μόνο στα επίσημα τον είδανε, αλλά τέλος πάντων ΕΠΟ είναι αυτή και στην Ελλάδα ζούμε.

Οι Ισπανοί αποδείχτηκε ότι τελικά δεν ήταν κομπλεξικοί, γιατί το γήπεδο ήταν όντως χωράφι (όλοι σε κάποια φάση είχαμε το φόβο μήπως σκάσει μύτη κανένα κοπάδι πρόβατα).

Και το ματσάκι ΠΑΟΚ …ε συγγνώμη Ελλάδας – Ισπανίας καλό ήταν (σίγουρα ρε παιδιά δεν έπαιζε ο ΠΑΟΚ;). Ειδικά το πρώτο μέρος ήταν πολύ καλό.

Το κράξιμο, του κραξίματος στην κερκίδα. Πρώτα έκραζε όλο το γήπεδο τον Σαλπιγγίδη. Μετά τον έκραζε μόνο η 4 και μετά το υπόλοιπο γήπεδο έκραζε την 4 που έκραζε τον Σαλπιγγίδη!

Καλά ότι οι Θεσσαλονικείς είναι κομπλεξικοί το ξέραμε (ανάλυση του πως και γιατί σε άλλο πόστ. Προς το παρών απλά αναφέρω τη λέξη: Ψωμιάδης), αλλά να φωνάζουν επί 2 ώρες «γαμιέται ο ΠΑΟ και η Αθήνα» και «γαμιέται ο θρύλος και ο Πειραιάς» δεν το περίμενα.

Άλλοι «αγαπημένοι» της εξέδρας ήταν οι Νικοπολίδης, Καραγκούνης και Βύντρα. Ο καθένας για ξεχωριστούς λόγους. Το (πολύ) μπινελίκι το γλίτωσαν βέβαια, αλλά το δούλεμα όχι.

Ατάκες πολλές φυσικά, αλλά ξεχωρίζω ως τοπ αυτήν προς τον Βύντρα. Μετά από κάποια μαλακία του, κάποιος σχολίασε την επικείμενη μεταγραφή του στην Χέρτα Βερολίνου φωνάζοντας: «Ποια Γερμανία ρε. Στο Βέλγιο …ανθρακωρύχος να πας».

Αν και χώρα της Βορείου Αφρικής αποκτάμε σιγά σιγά Ευρωπαϊκές συνήθειες. Προς μεγάλη μου έκπληξη δεν ακουστήκανε γιούχα στον ύμνο της Ισπανίας. Όχι μονό αυτό αλλά χειροκροτηθήκαν κιόλας μετά το τέλος αυτού. Και προς ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη μου χειροκροτήθηκαν τα γκολ των Ισπανών (μωρέ μπράβο μας…).

Ωραία πέρασα δεν μπορώ να πω. Αν και μόνος, αν και παιδεύτηκα να γυρίσω(γήπεδο ΠΑΟΚ – Ντεπώ με τα πόδια), αν και η κάμερα μου έκανε νούμερα, εγώ δεν το μετάνιωσα καθόλου και γούσταρα.

Βέβαια επειδή ο Μούχλας είναι Μούχλας έχω και μερικές απορίες.

1) Η ΕΠΟ ήθελε πραγματικά να τιμήσει τον Ζαγοράκη; Ή απλά προέκυψε;
2) Αν δεν ξαναδούμε εθνική στη Θεσσαλονίκη, θα υπάρξει άνθρωπος να ρωτήσει στα σοβαρά «γιατί;»;
3) Ο Νικοπολίδης έχει κλείσει στην …τροχαία Πειραιά και εξασκείτε από τώρα;
4) Πόσοι παίχτες θα πρέπει να σπάσουν τα πόδια τους, για να παίξει αριστερά (και γενικά εδώ που τα λέμε) ο Σπυρόπουλος;
5) Ο Ρεχάγκελ τι όνειρο ακριβώς είδε στο ημίχρονο και έκανε τις αλλαγές που έκανε;
6) Οι άνθρωποι της Χέρτα τη ακριβώς είδαν και πληρώνουν για τον Βύντρα; Τέτοια κατάντια το γερμανικό ποδόσφαιρο πιά;
7) Με Καραγκούνη, Σαλπιγγίδη, Βύντρα, Γκούμα, Παπαδόπουλο, Τζιόλη, αλλά και τους πρώην Σεϊταρίδη, Μπασινά, Γκέκα, εγώ εθνική Ελλάδος ή ΠΑΟ είδα τελικά;
8) Τον Καψή που πάει και τον θυμάται ο Ρεχάγκελ;
9) Θα πει κανείς του Γερμανού ότι ο Άντζας δεν είναι αυτός που ήταν πριν 4 χρόνια; Ή θα τον αφήσουμε να το ανακαλύψει μόνος του(με κάποιο μάλλον τραγικό τρόπο);
10) Βλέποντας τον Γκέκα, πως ακριβώς νιώθουν οι άνθρωποι του ΠΑΟ, που τον άφησαν να φύγει για ένα κομμάτι ψωμί;
11) Η μέρα που ο Καραγκούνης θα σταματήσει να είναι εφετζής θα είναι και η μέρα που σταματήσει την μπάλα; Ή έχουμε ελπίδες και για πιο νωρίς;
12) Η γκόμενες πλέον αντί να πάνε για καφέ, τραβάνε στο γήπεδο;

Αυτά από μένα …ακολουθεί φωτογραφικό υλικό

Ζέσταμα για την Ελλάδα.

Ζέσταμα και για Ισπανία.

Από τα event της βραδιάς ο γνωστός Ισπανός Manolo.

Manolo και πάλι.

Οι ομάδες λίγο πριν τους εθνικούς ύμνους.

Λίγο πριν την σέντρα Καραγκούνης και Γκέκας ρίχνουν τα τελευταία παρακαλετά στην μπάλα.

Στο 18’ είπα να τραβήξω μια τον πίνακα του σκορ.

Δευτερόλεπτα αργότερα ο Καραγκούνης σεντράρει και ο Γκέκας ανοίγει το σκορ…

…και τρέχει στον πάγκο να το αφιερώσει στον αρχηγό, την ώρα που οι Ισπανοί τραβάνε για τη σέντρα.

Ο Silva έχει ντριπλάρει και περάσει και τον θεό, αλλά στο τέλος αστοχεί, με τον Torres να απορεί πως το κατάφερε αυτό.

Πολύς κόσμος στο αντίο του αρχηγού.

Η άχαρη θέση του τερματοφύλακα περιλαμβάνει και πολύ μοναξιά.

Όπως πολύ μόνος πρέπει να ένιωσε ο Χαλκιάς στο τρίτο γκολ των Ισπανών(Φανερή η απουσία έστω και ενός εκπροσώπου της άμυνας-παιδική χαρά).

Sevilla FC

2007-08-22T04:59:00.000+03:00

Μετά το 5-3 μέσα στη Real πρέπει να πω ότι και λίγα φάγαμε εκεί μέσα. Η ομάδα είναι διαστημική, υπερηχητική και ότι άλλο επίθετο μπορεί να σκεφτεί κάποιος.

Όχι ότι έγινα ξαφνικά οπαδός της (άλλωστε Ισπανία τα γούστα μου πάντα άλλαζαν ανά τους καιρούς La Corunia, Atletico, Valencia και τώρα Barcelona). Απλά παίρνω αφορμή για να απορήσω με τη σκέψη ορισμένων. Διάβασα σε εφημερίδα πως στον επαναληπτικό (για τον γ’ προκριματικό γύρο του Champions League για τους ανίδεους) θα πάνε περί της 30000-35000 χιλιάδες κόσμος, ενώ αν είχε βάλει το γκολ ο Cesar (γαμημένο βρωμόμπουρδέλο κολοδοκάρι) θα πήγαιναν κάπου στους 50000.

Και κάθομαι και σκέφτομαι: για στάσου ρε μάγκα, δηλαδής μόνο αν έπαιζε να προκριθεί η ομάδα θα πήγαινες; Μόνο άμα είναι να νικήσει δηλαδή πάμε; Ε όχι ρε παιδιά δεν πάει έτσι το πράμα, την ομάδα την στηρίζεις στις καλές και στις ανάποδες. Στην τελική τώρα που τα πράματα είναι δύσκολα είναι που σε χρειάζεται. Πας χωρίς δεύτερη σκέψη και αν κάνει το θαύμα θα έχεις να το λες στα εγγόνια σου. Αν όχι χειροκροτάς την προσπάθεια και πάμε για άλλα.

Θυμάμαι πέρσι (την προηγούμενη αγωνιστική σαιζόν για τους ανίδεους – και πάλι) τα προημιτελικά του κυπέλλου UEFA. Tottenham – Sevilla. Το πρώτο ματς έχει λήξη 2-1 για τους Ισπανούς. Στο 8’ το σκορ είναι 0-2 για την Sevilla. Και όμως οι Άγγλοι δεν το βάζουν κάτω. Κάνουν το 2-2 στο δεύτερο ημίχρονο και παρόλο που η πρόκριση έμοιαζε με θαύμα, ως το τελευταίο δευτερόλεπτο έτρεχαν. Γιατί; Απλά για να δώσουν την χαρά της νίκης στους φιλάθλους τους. Ζήλεψα όποιον άγγλο ήταν στο γήπεδο εκείνο το βράδυ. Όχι μόνο για την πολύ ωραία μπάλα που είδαν, αλλά γιατί είδαν αυτή την υπερπροσπάθεια από τους παίχτες τους. Το «ευχαριστώ» των παιχτών στην εξέδρα.

Και πέρα από συναισθήματα και ομάδες, αξίζει κανείς να πάει για να δει αυτή την ομάδα από κοντά. 5 τίτλους σε 15 μήνες έχει πάρει αυτή η ομάδα. Για 3 βαθμούς δεν έκανε τρέπλ πέρσι. Από την μέση και μπροστά όταν την βλέπεις είναι λες και ο σκηνοθέτης έχει πειράξει έτσι την εικόνα ώστε να φαίνεται ότι οι παίχτες της Sevilla παίζουν σε fast forward και οι αντίπαλοι στο replay. Έχει παίχτες που με αυτά που κάνουν σε αναγκάζουν να τους χειροκροτήσεις.

Τέλος πάντων. Εγώ απλά θα ευχαριστήσω όσους δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο γιατί έτσι εξασφάλισα το εισιτηριάκι μου (και σε καλή θέση νομίζω – θύρα 7 ΟΑΚΑ τι λέει ρε παιδιά;) και θα πάω να δω την ομάδα να προσπαθεί για το θαύμα. Ε, και αν δεν το καταφέρει, είπαμε, πάμε για άλλα. Πάμε μωρή ΑΕΚΑΡΑ!!!

ΥΓ: τώρα που μπήκα στο mood Ελλάδα Vs. Ισπανία λέω να πάω και αύριο τούμπα να αποχαιρετήσω τον Τέο. Oh captain my captain!

ΥΓ2: Και last but not least. Πρέπει να ευχαριστήσω και το εν Αθήναις μωρό που μετά το: «τσακίσου μωρή αύριο πρωί πρωί να μου βρεις εισιτήριο», δεν με σειχτήρησε και πήγε. Α ρε κουκλάρα μου, κοριτσάρα μου, γυναικάρα μου, μωράκλα μου ατελείωτη (να γλύψω και άλλο ή είμαστε εντάξει;).

Generation X

2007-08-06T20:15:00.000+03:00

«η γενιά σας» και « η γενιάς σας». Άει σιχτήρ πια δηλαδή. Την έχετε φάει με τις κατηγορίες σας και κυρίως έχετε φάει και έχετε σπάσει τα νεύρα μου. «δεν κάνει τίποτα, μόνο απαιτεί», «δεν ξέρει αυτό», «δεν ξέρει εκείνο».

Είπα να μπινελικώσω αλλά θα το αφήσω. Αντιθέτως θα πω πέντε πράματα για τη «γενιά μου». Και για να ξέρουμε και όλοι για τη πράμα μιλάμε μιλάω για όσους είναι γεννημένοι από το 80’ και μετά.

Έχετε δίκιο. Η γενιά μου δεν έχει κάνει πολλά πράματα. Κανένας 20χρονος δεν έκαψε δάση για να χτίσει βίλες. Κανένας 18χρονος δεν μπάζωσε ρέματα έτσι ώστε σε κάθε βροχή να πνίγονται συνοικίες ολόκληρες. Κανένας 15χρονος δεν αποτελεί μέρος του κρατικού οργανισμού που αδρανεί κάθε χρόνο μπροστά σε αυτά τα φαινόμενα, ενώ τα έχει υπόψη του. Κανένας από αυτούς δεν κάνει τα στραβά μάτια. Κανείς τους δεν κηδεύτηκε δημόσια δαπάνη, γιατί έζησε δημόσια δαπάνη.

Δεν είδα κανένα 18χρονο να παίρνει μίζα. Να εξαγοράζει ψήφους με ψεύτικες υποσχέσεις τις οποίες θα ξεχάσει την επομένη των εκλογών. Κανένας 20χρονος δεν ανέβηκε σε μπαλκόνια γεμάτος ψέμα και υποκρισία. Ούτε τους είδα να ξεπουλάν ιδεολογίες, παρατάξεις και την ίδια την χώρα για λεφτά και δύναμη.

Δεν ξέρω κανένα της ηλικίας μου να είναι εκδότης εφημερίδας, καναλιού η ραδιοφώνου και να πουλά ψεύτικες ειδήσεις και κατασκευασμένες αλήθειες. Ούτε γνωρίζω κανένα στα είκοσι του να επιβάλει την υποκουλτούρα ως μόδα και lifestyle. Κανένας από μας δεν έχει τόσο ξεφτιλίσει μέσα από ταινίες και δήθεν περιοδικά τον έρωτα και έχει ανάγει το sex ως απάντηση σε όλα και απόλυτο must.

Στα 25 μου δεν έχω γαμήσει τα τελευταία τριάντα χρόνια τόσο το σύστημα παιδείας. Δεν έχω νομιμοποιήσει την παραπαίδεια. Δεν ευθύνομαι για την απαξίωση των πανεπιστημίων. Δεν έχω ευθύνη για το μόλις 5%(ή και λιγότερο) του προϋπολογισμού για την παιδεία. Δεν διδάσκω λάθος την ιστορία στα σχολεία. Δεν φταίω για το χαμηλό επίπεδο των καθηγητών και τα ετοιμόρροπα σχολεία.

Οι έφηβοι δεν γνωρίζουν πώς να πηδούν τον εργαζόμενο και να του στερούν κεκτημένα ετών με μόνο σκοπό το κέρδος. Δεν γνωρίζουν από φοροδιαφυγή, απάτη και κομπίνες. Δεν αφήνουν οικογένειες στο δρόμο. Δεν δανείζουν για να τα πάρουν πίσω τριπλάσια μετά. Δεν πουλούν όνειρα μέσο τυχερών παιχνιδιών. Δεν ξέρουν να βάζουν το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Δεν χτίζουμε βιαστικά εργοστάσια, έτσι ώστε να καταρρεύσουν στο πρώτο σεισμό. Δεν ξέρουμε τίποτα από εθνικό οδικό δίκτυο και καρμανιόλες. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για κακοτεχνίες σε δρόμους. Ούτε μας έτυχε ποτέ καμία ύποπτη απευθείας ανάθεση. Δεν ξέρουμε τίποτα από (ανύπαρκτες) υποδομές.

Κανείς μας δεν κυνηγάει πρεζάκια και χασικλίδες, για να τρέμει αργότερα μπροστά στους πραγματικούς κακοποιούς. Σε κανένα μας δεν «εκπυρσοκρότησε» όπλο. Κανένας μας δεν έδειρε ποτέ κανένα συνταξιούχο. Κανείς μας δεν έδειρε συνάδελφο του επειδή βρέθηκε στο δρόμο σε πορεία και κανείς μας δεν έριξε χημικά σε μαθητές.

Δεν ξέρω 18χρονους να προάγουν την απάτη. Δεν ξέρω 20χρονους να επευφημούν τη διαφθορά. Κανένας 14χρονος …

Τα χτυπήματα φανέρωναν την επιμονή αυτού που καλούσε. Πήρε τα χέρια από το keyboard και σήκωσε το κινητό.

- Έλα ρε Γεωργία, πως και έτσι;

- …

- καλά μωρέ. Τα γνωστά. Εσύ;

- …

- Τώρα; Όχι μωρε, τίποτα σπουδαίο.

- …

- ξέρω γω, ψιλοβαριέμαι να πω την αλήθεια, δεν …

- …

- καλά, σε πόσην ώρα;

- …

- κέντρο;

- …

- που;

- …

- καλά είναι. Καλά βάζω να κατέβει καμία ταινία, ετοιμάζομε και ξεκινάω. Οκ;

- …

- οκ φιλιά, τα λέμε μετά.

- …

- Bye.

Ξαναγύρισε στην οθόνη. Σκέφτηκε λίγο και άρχισε να πληκτρολογεί.

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Αύγουστος. Η ζέστη αποπνικτική. Αναμαλλιασμένος, φανερά βαριεστημένος και ιδρωμένος ο Νίκος έμπαινε στο ιντερνετάδικο. Η δροσιά του κλιματιστικού δεν ήταν αρκετή να αλλάξει την διάθεση του. Το πρωινό ξύπνημα ποτέ δεν ήταν στα φόρτε του. Έριξε ένα ανάθεμα από μέσα του με το θέαμα τόσων νεαρών παιδιών να βρίσκονται εκεί πρωί πρωί (άλλα από το προηγούμενο βράδυ) καταστρέφοντας άσκοπα εγκεφαλικά κύτταρα. Χαιρέτησε μερικούς γνωστούς γνέφοντας με το κεφάλι. Στο αφεντικό έκανε την τιμή να του μουγκρίσει μια καλημέρα. Στο βάθος είδε τελικά τον Κώστα. Με στόμα ξηρό και φωνή βραχνή τον καλημέρισε με τον τρόπο του.

- Τι με κουβάλησες εδώ γαμώ το χριστό σου;

Ο Κώστας που ούτε τον κατάλαβε, ξαφνιάστηκε.

- Ε; Α!

- Αυτιά ηλίθιε. Τελείωνε πάμε να φύγουμε, γρύλισε και σκούντηξε τον Κώστα.

- Τώρα, τώρα. Περίμενε λίγο γιατί…

- Τι να περιμένω μωρε μαλάκα; Με πήρες τηλέφωνο για να σε βλέπω να καίγεσαι;

- Ρε περίμενε λίγο, βρήκα ένα νέο site και μιλάω με ένα γκομενάκι από Αθήνα.

- Ρε μαλάκα, να χαρείς ρε συ. Τα νεύρα έδιναν την θέση τους στην απελπισία.

- Άκου, περίμενε ένα μισάωρο και μετά φεύγουμε. Την ψήνω να ανέβει ρε συ. Γαμιολάκι φαίνεται. Να δες

Ο Νίκος έσκυψε κάπως απρόθυμα πάνω από τον Κώστα και άρχισε να διαβάζει τον διάλογο. Η γκόμενα πράγματι ψηνόταν. Έγραφε για ελεύθερες σχέσεις, ανώνυμο σεξ, νέες εμπειρίες και γενικά προσπαθούσε να δείξει πόσο απελευθερωμένη είναι. Ο Νίκος κοίταξε τον Κώστα.

- Είδες;

- Είδα. Εσύ καμιά φωτογραφία είδες;

- Ναι ρε, καλό μουνάκι είναι.

Κλίκαρε πάνω στο όνομα της και άνοιξε το προφίλ της σε νέο παράθυρο.

-Μμμ, καλό είναι δεν λέω.

- Γι’ αυτό σε λέω ρε μαλάκα, κάτσε.

- Ε μωρε μαλάκα εγώ τι θα κάνω;

- Κάτσε και εσύ, βρες κανένα μουνάκι και για σένα.

- Την όρεξη σου είχα μωρε μαλάκα.

- Ε κάνε κάτι άλλο, έχει ανέκδοτα, έχει φόρουμ, έχει ένα σωρό.

Κοίταξε γύρω του. Η δροσιά του κλιματιστικού άρχισε να του καλοαρέσει.

- Καλά, μουρμούρισε. Μισή ώρα όμως ε;

- Ναι ρε να ψήσω την γκόμενα.

- Μόνο, και τόνισε την λέξη, αυτή την γκόμενα

- Ναι, ναι, είπε βιαστικά χωρίς καν να τον κοιτά, αφού ήδη είχε αρχίσει να γράφει και πάλι.

Ο Νίκος πήγε στο ταμείο και ζήτησε να του ανοίξουν τον υπολογιστή δίπλα στον Κώστα και γύρισε. Άνοιξε το msn και το mailbox του. Λίγο μετά άνοιξε έναν explorer και γύρισε προς τον Κώστα.

- Πως την είπες εκείνη τη σελίδα με το φόρουμ ρε;

ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗΣ)

… και τέλος πάντων την Ιώαννα έστω και λίγο την ήξερα. Ότι ναρκωτικό της είχαν πασάρει, δεν τα διακίνησε κανένας 20χρονος – και αν το έκανε σίγουρα δεν έβγαλε τα λεφτά που έβγαλε ο μεγαλέμπορας που είμαι σίγουρος πως δεν είναι της γενιάς μου. Και φυσικά δεν την πήδαγε μόνο ο γκόμενος της με τους φίλους του, αλλά όπως είναι γνωστό και αρκετοί διακεκριμένοι «κύριοι».

Όλα τα παραπάνω τα έχετε κάνει εσείς οι σαραντακάτι και πάνω «φίλε» “scorpion46”. Και όσο και αν δεν θες να το παραδεχτείς για τα όποια στραβά της γενιάς μου φταίτε εσείς που αναλάβατε την διαπαιδαγώγηση της.

Τέλος πάντων εγώ κλείνω εδώ και στο τέλος όλων όποιος δεν μπορεί να σεβαστεί τους νεκρούς αυτό είναι πρόβλημα του.

Πάτησε «αποστολή» χωρίς να ξανακοιτάξει το κείμενο, όπως συνήθιζε. Ήταν ξενερωμένος με την όλη υπόθεση. Την Ιωάννα δεν την ήξερε και πολύ καλά. Μια δυο φορές της είχε μιλήσει. Δεν την είχε συμπαθήσει και πολύ. Βασικά του φαινόταν ηλίθια και αφελής και αυτό που τον εκνεύριζε περισσότερο ήταν η εμμονή της με τον μαλάκα που είχε για γκόμενο. Όσα είχαν ακουστεί βγήκαν τελικά αληθινά και ένωσε αηδιασμένος με όλα αυτά.

Δεν είχε, αρχικά, καμία όρεξη να εκφέρει την άποψη του στο φόρουμ και το εν λόγω ποστ. Αλλά το να κατακρίνεται έτσι μια κοπέλα και μια ολόκληρη γενιά, που μόλις πριν δυο μέρες την ψώνισε και σάλταρε από την ταράτσα, από κάποιον σαρανταφεύγα μαλάκα που έψαχνε γκόμενες στο ίντερνετ, ήταν κάτι που πραγματικά τον εκνεύριζε και δεν μπορούσε να το αφήσει έτσι.

Έβαλε κάτι να παίζει στο winamp και ξεκίνησε να ετοιμάζετε. Στον καθρέφτη του μπάνιου στάθηκε και κοίταξε το είδωλο του για αρκετή ώρα. «στα σαρανταπέντε μαλάκα μου καλό θα ήταν να πήδαγες και εσύ από καμιά ταράτσα», μονολόγησε και πήγε να κλείσει τον υπολογιστή.

ΓΑΜΩ-game

2007-08-06T19:00:00.000+03:00

Είναι γνωστό πως εμπνεόμαι από πολλά πράματα και πως το μυαλό μου λειτουργεί περίεργα. Είδα λοιπόν το ποστ της Sanity Loss Era θυμήθηκα και κάτι «πες μου 5 πράματα που…» και είδα το φως το αληθινό. Ένα tribute στην Sanity Loss Era και στο ποστ της λοιπόν.

5 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΓΑΜΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ.

1) ΓΑΜΩ Την πουτάνα θεά τύχη που μας έστειλε πάνω στη Sevilla. Άντε γαμήσου δηλαδή.

2) ΓΑΜΩ Οτιδήποτε με κρατάει από το να πάω διακοπές σε κανένα νησί (λεφτά, δουλειά κλπ κλπ).

3) ΓΑΜΩ Τη Δράμα και τους δραμινούς - και ας είμαι από εκεί - για τη χωριατοσύνη που τους διακατέχει (είναι δυνατόν το κέρατο μου μέσα, Σάββατο βράδυ να μην έχει εφημερεύων βενζινάδικο; Είναι δυνατόν να γράφεις ότι η διανυκτέρευση σου είναι ως της 22:30;)

4) ΓΑΜΩ Το φελέκι μου γιατί έτσι μου καύλωσε.

5) ΓΑΜΩ Τον καιρό που μια έτσι μια αλλιώς μας έχει γαμήσει αυτός στο τέλος. Όχι τίποτε άλλο, αλλά φτάσαμε και μια ηλικία και αρχίζουν και βαράνε παλαιά τραύματα με το κρύο-ζέστη ζέστη-κρύο.

Και κάνω την γαμωπάσα στους: Uba, Trelo Anipsi, Pascal, ΠρέζαTV και Foulianna, γιατί έτσι μου αρέσει και όποιος δεν γουστάρει τον γαμώ και αυτόν.

Ο Νικόλας ο μπζηλός (02)

2007-08-06T18:54:00.000+03:00

Σχολιάζει ο Νικόλας ο μπζηλός

Ωραία η ΝΔ ρε μάγκες και να σας επώ την μαύρη αλήθεια. Εμένανε με διασκεδάζει να πούμε. Και για να σας μπάσω εις το θέμα θα σας επώ πως έχει το πράμα.

Εγώ να πούμε καθήμενος επι σερά ετών στον καφενέ του κυρ Θανάση και απολαμβάνων την βαρύγλυκα φράπα μου, έχουσιν δει τα ματάκια μου αρκετά ( τον πλάτανο τις πλατείας ασπούμε να μεγαλώνει). Γι’ αυτό να πούμε αι νεολέοι με έχουσιν και με βλέπουν ως γκουρού και καταθέτουν τας απορίας τους εις εμέ.

Χτες την πρωίαν να πούμε ήρθε νεαρός εκφράζων απορία. Με είπε να πούμε ότι τώρα που’γίνε και 18 στας επόμενας εκλογάς που πλησιάζουν θα πρέπει και κάποιον πούστη να ψηφίσει. Εγω καταρχάς του είπα πως είναι μαλάκας που θα ψηφίσει γενεκότερα αλλα embassy περιπτώσει αφού θέλει τα φώτα μου να τον εβοηθήσω και του’πα να μπει στο παρασύνθημα. Αυτός με είπεσιν πως θέλει να του πω τας απόψεις μου δια τα κόμματα και πρώτα πρώτα με λέει θέλει να του κάμω μιαν αξιολόγηση της κυβέρνησης.

«Μάστα», του’πα και αφού ετράβηξα μια γερή από την τρεις ζάχαρες και μια – και πολύ της είναι – καφέ φράπα μου του απήντησα. «jack daniels» του είπασιν και κοίταζε σαν βλαμμένος. Και τι να κάνει και το παιδί δηλαδής που η υψηλή διανόηση δεν είναι για όλους. Και ξεκίνησα να τον βοηθώ.

«ρε την διαφήμιση», του λέω.

«ποια» με λέει.

«εκείνη που πετάν του φελλούς στο βαρέλι, την ξές;»

«ναι» με λέει

«ε ωραία» τον ελέω «κάπως έτσι είναι και η κυβέρνηση. Πέταγμα των φελλών στο βαρέλι και άραγμα στην ξαπλώστρα ωσότου να ωριμάσει το ουίσκιον»

«μα» με λέει «αυτοί δεν κάνουν ουίσκια»

«ακριβώς» τον ελέω «και για να είμεθα ποιο ακριβείς. ΟΥΤΕ ουίσκια δεν κάνουνε, αλλά νταξ, το έπιασες το νόημα»

Τώρα βέβαια να πω και την αμαρτία μου σε αυτή την κυβέρνησης ποιος πετά τους φελλοί και ποιος είναι φελλός δεν έχω ξεχωρίσει ακόμα, αλλά δεν βαριέσαι.

MSN

2007-08-06T14:01:00.000+03:00

Όταν έχω κέφια ο πούστης …

5/8/2007 10:41:48 μμ d** Nikos na se rwthsw kt?
5/8/2007 10:41:53 μμ Nikos d** ti
5/8/2007 10:42:08 μμ d** Nikos mia filh mou
5/8/2007 10:42:14 μμ d** Nikos goustarei enan
5/8/2007 10:42:23 μμ d** Nikos k aytos thn koitaei
5/8/2007 10:42:37 μμ d** Nikos xthes tou afhse sto amaksi tou mia sokolata
5/8/2007 10:42:46 μμ d** Nikos ti tha kanei aytos?
5/8/2007 10:44:48 μμ Nikos d** pou thes na ksero ti tha kanei aytos?
5/8/2007 10:45:04 μμ d** Nikos antras den eisai?
5/8/2007 10:45:11 μμ Nikos d** nai kai?
5/8/2007 10:45:39 μμ d** Nikos esy ti tha ekanes?
5/8/2007 10:47:23 μμ Nikos d** tha gamousa tin sokolata kai tha etroga tin gkomena
5/8/2007 10:48:06 μμ d** Nikos omg

Koufales erxomaste!!!

2007-08-04T23:08:00.000+03:00

Koufales athineoi kai loipoi notioi erxomaste

...katarxin na me simpathate (ai borioi sinagonistai fisika, tous apo kato xesmenous sas exo)gia ta greeklish mou, alla briskome se secret mission ...

...ti nomizate re koufales??? Mono me ena praktora tha tin bgazame??? Ipogia kai mistika (pera apo ti sigkentrosi krisimon pliroforion) ftiaxnoume olokliro strato re!!! I Λ.Δ.Θ den tha stirixtei mono sta cyborg (giati den eimaste kotes stin teliki), alla kai sta dika tis - iroika kai psixomena, etima na pethanoun gia to skopo - paidia. Meta tin epanekpedeysi mou, tin anakalipsi neon oplon mazikis katastrofis, tin apostoli tou mistikou praktoros kai ti stratologisi allon dio (o enas o allos)krisimon melon exoume ti xara na sas parousiasoume tolaxiston ton ena.

O sevasmiotatos aksiomatouxos Kos Batmanidis, os allos Che eipe na afisei tis grafiokratikes malakies kai pire ta opla. Sas ton parousiazoume etimopolemo etimo na rixtei ston iperpanton agona.

Tremete koufales, tremete!!!

Ο Νικόλας ο μπζηλός (01)

2007-07-31T00:26:00.000+03:00

Σχολιάζει ο Νικόλας ο μπζηλός

«δεχόμαστε συγχαρητήρια»!!! (Βύρων Πολύδωρας, σχολιάζοντας την κρατική κινητοποίηση για την καταπολέμηση των πυρκαγιών)

Και με το μπαρντόν ρε μάγκες, αλλά κείνος ο Πολύδωρας σε πία χώρα νομίζει ότι βόσκει; Διότι εξόσων ξέρω αι ανοιχτή μπαλάμη στο ελλάδα άλλο σημαίνει ότι δέχεσαι.

Οξών και αν ο μεσιέ είπε να εντάξει το γέλωτα στα μέτρα δια την ανακούφιση των πλεγέντων, οπότε πάο πάσο.

Αλλά ρε μεγάλε …άστο. Δεν σε πάει το άθλημα. Την ταλαιπωρείς την μπάλα και δεν κάνει.

(Όπως καταλάβατε στο blog ανοίγει νέα στήλη stay tuned ;) )

Chain letters (αμην!)

2007-07-11T11:37:00.000+03:00

Γεια σας.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους μου έστειλαν chain letters για τους εξής λόγους:

1. Σταμάτησα να πίνω coca-cola αφού έμαθα ότι χρησιμοποιείται για να καθαρίζουν τους λεκέδες στα WC

2. Δεν πάω πλέον σινεμά για να μη κάτσω σε κάθισμα που ίσως έχει καρφίτσα που να φέρει τον ΙΟ του AIDS

3. Μυρίζω άσχημα αφού δεν βάζω αποσμητικό διότι ίσως μου προκαλέσει καρκίνο.

4. Δεν παρκάρω πλέον το αυτοκίνητο μου στα Supermarkets διότι ίσως κάποιος μου δώσει ένα Tester κάποιου αρώματος για να με ληστέψει αργότερα.

5. Δεν απαντάω στο κινητό μου, διότι ίσως μετά μου πουν να πάρω σε κανένα παράξενο νούμερο και να μου έρθει μετά ο λογαριασμός με κλήσεις σε Uganda, Singapore ή Tokyo!

6. Δεν πίνω πλέον ποτά από τενεκεδάκι διότι φοβάμαι ότι ίσως μου προκαλέσουν κάποια ασθένεια.

7. Όταν βγαίνω έξω σε κάποιο Club δεν κοιτάζω καμιά ακόμα και αν είναι ωραία διότι ίσως μετά μου δώσει ναρκωτικά, με πάρει σε κάποιο ξενοδοχείο και μου βγάλει το συκώτι για να το πουλήσει στην μαύρη αγορά.

8. Κατέθεσα όλες μου τις οικονομίες στο λογαριασμό της Amy Bruce, που είναι άρρωστη στο νοσοκομείο εδώ και 7000 περίπου φορές. Είναι επίσης αξιοθαύμαστο ότι αυτό το παιδί είναι 8 χρονών από το 1995!!!

9. Δεν πήρα ποτέ το Nokia που κέρδισα ούτε και τα εισιτήρια για την Disneyland στο Παρίσι.

10. Έγραψα το όνομα μου περίπου 3000 φορές σε μια λίστα για να σώσω ένα σπάνιο είδος σκίουρου.

11. Μου είπαν γύρω στις 170 φορές ότι το MSN θα έκλεινε το λογαριασμό του e-mail μου.

12. Ξέρω τι να κάνω για να μην είμαι πλέον εργένης. Πρέπει να γράψω το όνομά κάποιας σε ένα χαρτί, να την σκέφτομαι πολύ και μετά να κάνω 600 γύρους στη φορά των δεικτών του ρολογιού.

13. Έχω μαζέψει περίπου 3000 χρόνια με κακή τύχη και έχω πεθάνει 67 φορές από τα Chain Letters που μου έστειλαν.

14. Από την 1η Ιανουαρίου πήρα δεν ξέρω και εγώ πόσα e-mails που λένε ότι το MSN θα πληρώνεται από εδώ και πέρα.

Σας ευχαριστώ όλους

Υστ:ΑΝ ΔΕΝ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ E-MAIL ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 10 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΣΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 850000 ΑΤΟΜΑ..ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΕΝΑΣ ΜΠΛΕ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΦΑΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ..ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 17:30 !!!""

Απορώ…

2007-07-04T02:05:00.000+03:00

…με όλους αυτούς που τα έχουν βάλει με την ελληνική αστυνομία, ενώ αυτή φροντίζει για το καθημερινό μας γέλιο.

PART 1:
Άσκηση εξομοίωσης εκπυρσοκρότησης όπλου.

PART 2:
Άσκηση μείωσης εγκεφαλικής πρωτεΐνης.

PART 3:
Άσκηση διατήρησης φυσικής κατάστασης.

PART 4:
(Αντί του εν λόγω video μπορεί πάντα κάποιος να ψάξει στο youtube για το εκείνο με τους μπάτσους στο ΟΑΚΑ την ημέρα του τελικού του Champions League. Τα αγγλικά είναι του ιδίου επιπέδου).

PART 5:
Δημιουργία video με σκοπό την προβολή του στα δημοτικά σχολεία της χώρας με τον τίτλο: ‘τι να μην κάνετε στο δρόμο παιδάκια’.

Πραγματικά τα έχετε παρεξηγήσει τα παιδιά μας.

Το τέλος της Οδύσσειας (μέρος πρώτο).

2007-05-19T23:45:00.000+03:00

Αφού το είχε πάρει απόφαση να τον ξυπνήσει, αυτό ακριβώς θα έκανε. Όσες φορές και αν πέταξε τον Οδυσσέα απ’ το κρεβάτι, άλλες τόσες εκείνος ανέβαινε πιο αποφασισμένος από πριν. Νιαούριζε κλαψιάρικα όσο πιο δυνατά μπορούσε, του έγλυφε τα δάχτυλα, έτριβε συνεχώς το κεφάλι του στα μάγουλα του.

Δεν άντεξε πολύ και παραδόθηκε. Άνοιξε τα μάτια ξεφυσώντας. Τον άρπαξε από το σβέρκο και γυρνώντας μπρούμυτα τον άφησε πάνω στο στήθος του, χαϊδεύοντας τον. «να δω ποιανού τα νεύρα θα σπας από δω και περά» μουρμούρισε ξανακλείνοντας τα μάτια. Ο γάτος περισσότερο ενοχλημένος από το γεγονός ότι δεν είχε επιτελέσει το έργο του, παρά από τα λόγια του (σάμπως καταλάβαινε και τίποτα;) άρχισε και πάλι να προχωρά προς το πρόσωπο του. Ένιωσε τα μουστάκια του να τον γαργαλάνε και τινάχτηκε. «καλά, καλά» φώναξε παραπονούμενος που δεν του χαρίζονταν ούτε δευτερόλεπτο για λίγο ύπνο ακόμα. Ο γάτος πήδηξε απ’ το κρεβάτι και προσγειώθηκε στο πάτωμα με στυλ σχεδόν αδιάφορο. Έριξε ένα βλέμμα προς το κρεβάτι και όταν σιγουρεύτηκε πως ο Κώστας σηκωνόταν τράβηξε προς την πόρτα.

Ο Κώστας όρθιος προσπαθούσε να χώσει τα πόδια του στις παντόφλες. Μάζεψε ένα μπλουζάκι από την καρέκλα, το μύρισε και αποφάνθηκε πως δεν μύριζε αρκετά για να το στείλει στα άπλυτα. Το μάτι του έπεσε στα τσαλακωμένα κουτάκια από μπύρες στον κάδο και στο γραφείο. Κοίταξε τον Οδυσσέα. Τον κοίταζε και αυτός. «τι έγινε Οδυσσέα; Τα ήπιαμε χτες;», του πέταξε και άρχισε να περνά το μπλουζάκι από πάνω του. Όταν βγήκε το κεφάλι κοίταξε πάλι προς τον γάτο που συνέχιζε να τον κοιτά αδιάφορα. «Ας γέλαγες έστω από ευγένεια». Ο γάτος νιαούρισε. «ανυπόμονο πλάσμα», μούγκρισε. Ο γάτος νιαούρισε πιο δυνατά. Τον κοίταξε. «αφού μπορείς και την ανοίγεις και μόνος, τι μου το παίζεις ανήμπορος;». Ο γάτος αποκρίθηκε και πάλι. Αυτή τη φορά πιο περιπαιχτικά, πιο ναζιάρικα. Αν ήταν άνθρωπος θα σήκωνε αδιάφορα τους ώμους λέγοντας πως δεν έχει ιδέα για τι πράγμα μιλάει ο Κώστας. Γέλασε με τα καμώματα του γάτου του. Ήταν έξυπνο και πάνουργο γατί, δικαιώνοντας στο έπακρο το όνομα του.

Κάποτε ο Κώστας τον είχε βγάλει, μέσα στο καταχείμωνο, στο μπαλκόνι, γιατί τον είχε εκνευρίσει με την επιμονή του για χάδια και παιχνίδια, σε μια στιγμή που αυτός δεν είχε καμία όρεξη. Τον έβγαλε, έσυρε την κουρτίνα και τον άφησε να γρατσουνά το τζάμι και να νιαουρίζει. Έπειτα από λίγο όμως τα πάντα ησύχασαν. Ο Κώστας παραξενεύτηκε και πήγε να κοιτάξει τι συμβαίνει. Τράβηξε την κουρτίνα και έριξε μια ματιά. Το μπαλκόνι, που δεν ήταν και πολύ μεγάλο, φαινόταν άδειο. Βγήκε έξω. Κοίταξε δεξιά και αριστερά, αλλά Οδυσσέας πουθενά. Άρχισε να φοβάται μήπως το γατί πήδηξε στον δρόμο ή έκανε κάποια άλλη χαζομάρα μέσα στην απελπισία του. Πήγε ως τα κάγκελα και στηρίχτηκε για να κοιτάξει προς τα κάτω. Αλλά και πάλι τίποτα. Όταν γύρισε, μες στη στεναχώρια που έχασε τον γάτο, για να μπει στο δωμάτιο, τον είδε απλά να τριγυρνά αμέριμνος πάνω στο κρεβάτι σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Που κρύφτηκε, πως βγήκε και πότε μπήκε στο δωμάτιο ακόμα μυστήριο του μένει.

Αλλά δεν τον βάφτισε έτσι για την πανουργιά του. Τουλάχιστον όχι στην αρχή. Τον είχε βρει κάπου στο φθινόπωρο. Γυρνούσε σπίτι, όταν τον είδε να κάθεται στο καπό ενός αυτοκινήτου. Τα βλέμματα τους διασταυρώθηκαν και συνέχιζαν να κοιτάζονται όσο ο Κώστας τραβούσε το δρόμο του. Ένα βήμα πριν τον χάσει απ’ το οπτικό του πεδίο, ο Κώστας σταμάτησε, γονάτισε και έτεινε το χέρι του προς τη μεριά του και έκανε το κλασσικό «ψι, ψι» που κάνει κάποιος όταν θέλει να φωνάξει μια γάτα. Σε αντίθεση με τα περισσότερα γατιά του δρόμου, ο Οδυσσέας δεν έφυγε. Αντίθετα, χωρίς να χάσει χρόνο, τινάχτηκε προς τον Κώστα και άρχισε να χαϊδολογιέται πάνω του. Πήγαινε πέρα δώθε από το ένα χέρι στο άλλο και όλο τέντωνε το λαιμό του, χώνοντας και τρίβοντας το κεφάλι του στις παλάμες του Κώστα, γουργουρίζοντας από ευχαρίστηση.

Ο Κώστας έκατσε αρκετή ώρα με τον γάτο. Κυρίως γιατί του άρεσε που ήρθε για χάδια και δεν εξαφανίστηκε, όπως περίμενε. Ένιωσε όμως κάποια στιγμή πως η ώρα για να φύγει είχε φτάσει. Έκανε να σηκωθεί, αλλά πριν προλάβει να σηκωθεί τελείως, ο γάτος πήδηξε στο πόδι και από εκεί στο στήθος του, όπου και γαντζώθηκε στο μπλουζάκι. Η απόφαση να τον κρατήσει πάρθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Αργότερα την ίδια μέρα ο Κώστας περνούσε τις πρώτες του στιγμές με το κατοικίδιο του και έσπαζε το κεφάλι του να δει τι όνομα να του δώσει. Ήταν το πρώτο κατοικίδιο που είχε ποτέ και έψαχνε για κάτι ιδιαίτερο.

Τον περιεργαζόταν μήπως και κάτι στην εμφάνιση του γάτου θα μπορούσε να δώσει την απαραίτητη έμπνευση. Το λουρί στο λαιμό του ήταν το πρώτο στοιχείο. Άσπρο με κόκκινες καρδούλες, μόνο για αρσενικό δεν ήταν. Υπέθεσε πως οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες του ζώου, το πήραν ως δώρο για την κόρη τους και πως μόλις αυτή το βαρέθηκε και σταμάτησε να το φροντίζει, εκείνοι το παράτησαν στο δρόμο. Ο Κώστας υπέθεσε επίσης πως αυτό δεν έγινε προτού ταλαιπωρηθεί το δύστυχο ζώο με φιόγκους, καπελάκια και άλλα τέτοια ηλίθια αξεσουάρ. Στο δρόμο ο γάτος δεν πρέπει να πέρασε και τις καλύτερες τον ημερών του. Γεννημένος και μεγαλωμένος σε κάποιο pet shop, ύστερα σε κάποιο σπίτι να τον φροντίζουν σίγουρα δυσκολεύτηκε να επιβιώσει στους δρόμους από μόνος. Τουλάχιστον αυτό φανέρωναν τα σημάδια (“τσαμπουκάδες τα αποκαλούσε ο Κώστας”) στο πρόσωπο και (κυρίως) στο σώμα του. «Από τη Σκύλα, στη Χάρυβδη», μονολόγησε ο Κώστας ενόσω τα σκεπτόταν. Τότε ήταν που του ήρθε και η αναλαμπή. Σήκωσε τον γάτο από πάνω του και τον σήκωσε έτσι που να μπορεί να τον κοιτά στο πρόσωπο. «Από σήμερα, εσύ θα είσαι ο Οδυσσέας», του είπε, με τον γάτο να νιαουρίζει, μάλλον συμφωνώντας. Γέλασε και τον έβαλε πάλι στην αγκαλιά του χαϊδεύοντας τον. «Οδυσσέα μου», του είπε, «νομίζω πως αυτή είναι η αρχή μιας υπέροχης φιλίας».

«Της μοναδικής, για την ακρίβεια, τον τελευταίο χρόνο», σκέφτηκε επανερχόμενος από το flash back του. Όρθιος στην κουζίνα, παρακολουθούσε τον Οδυσσέα να τρώει αμέριμνος την κονσέρβα που μόλις του είχε ανοίξει. Ο γάτος τον έβαλε σε σκέψεις. Ήταν αλήθεια πως η παρουσία την ήταν θετική, ίσως ό,τι πιο θετικό στη ζωή του τελευταία, αλλά ήξερε επίσης πως ένας κούκος (γάτος στη συγκεκριμένη περίπτωση) δεν φέρνει την άνοιξη. Μια άνοιξη που ημερολογιακά μπορεί να είχε φτάσει, αλλά η δική του ζωή βρισκόταν ακόμα στο υπό το μηδέν. Ο χειμώνας γι’ αυτόν ήταν παντοτινός.

Έψαξε για το ρολόι στον τοίχο να δει αν είχε φτάσει η ώρα να ετοιμαστεί. Το ρολόι έδειχνε δώδεκα και πέντε λεπτά.

My apologies

2007-05-14T22:44:00.000+03:00

Όπως το λέει και ο τίτλος. Τις συγγνώμες μου σε όσους με τίμησαν επιλέγοντας με να παίξω στα γνωστά παιχνίδια με τις λίστες και εγώ τους ξενέρωσα. Και ακόμα περισσότερο σε αυτούς που παρά το αρχικό ξενέρωμα συνέχισαν να με συμπεριλαμβάνουν στα παιχνίδια (μέχρι που βαρέθηκαν φυσικά). Επίσης τις συγγνώμες μου και σε όσους έταξα ιστορίες και αποδείχτηκε πως …ιστορίες έλεγα εγώ.

Και να πω δεν είχα υλικό; Δεν είχα όρεξη; Είχα και από τα δυο. Με το που έφτανα όμως στο pc είτε έχανα την έμπνευση μου είτε έβρισκα κάτι άλλο να κάνω.

Θα έφταιγε αυτός ο καταραμένος ο φορητός σκληρός που αγόρασα (250 gb) και τον είχα δουλειά – σπίτι, σπίτι – δουλειά κατεβάζοντας της παναγιάς τα μάτια (κυρίως ταινίες και μουσικές). Άκουσα πολύ πράμα και είδα ακόμα περισσότερο. Από την μια βοήθησε γιατί ότι αρπάξεις καλό είναι, από την άλλη δεσμεύτηκε έτσι ο λιγοστός χρόνος που είχα (άρα bloging γιοκ). Μόνη παρηγοριά το γεγονός πως είδα μια γενική πτωτική τάση για ένα φεγγάρι στο χώρο του blogging γενικότερα ( triantara, pascal π.χ.) αν και φυσικά υπήρχαν πάντα τη σημαία ψηλά (foulliana, Διαιρέτης π.χ.).

Τέσπα επιστρέφω. For good ελπίζω. Και άμα την επιστροφή ας κάνω και ένα quick review.

1) 2 ιστορίες στα σκαριά. Την μία ειδικά την ετοιμάζω (για την ακρίβεια την έχω στο μυαλό μου χρόνια). Δεν τις αφήνω όπως και αν έχει και σπάσω την κεφάλα μου την κλούβια να κατεβάσει ιδέες.

2) (κατόπιν παράκλησης) το κείμενο το γράφω στη σχολή και έτσι έχω την ευκαιρία και την τιμή να έχω δίπλα μου (ακριβώς όμως!!!) τον Γιάννη εκ Λάρισας ορμώμενο να με λέει ότι πρέπει να γράψω για την παρουσία του μιας και μου δίνει έμπνευση (…οκ χάρηκες τώρα που σε έκανα σελέμπριτι; (ναι απάντησε λολ)).

3) Δουλειά τέλος. Αν και σπάσαμε ρεκόρ παραμονής εν τούτοις το χρόνο δεν τον πιάσαμε τελικά. Το πώς και το γιατί είναι μια μεγάλη ιστορία. Το μόνο που μπορώ (θέλω για την ακρίβεια) να γράψω είναι πως υπάρχουν τελικά άνθρωποι που μπορούν και είναι τόσο επαγγελματίες όσο και φίλοι και μπορούν και τα συνδυάζουν (αν και όχι αρμονικά πάντα). Thanks Σοφία. Α …και πως αυτό που έλεγα χρόνια σε γνωστούς και φίλους (αλλά δυστυχώς ποτέ από εδώ για να έχω να λέω πως «σας τα έλεγα») τελικά επιβεβαιώθηκε. Ο κάθε καημένος που ο μπαμπάς του άφησε λίγα λεφτά τη βλέπει μαγαζάτορας με το franchise.

4) Έχοντας κατεβάσει ένα κάρο πράματα είχα αρχίσει να ξεμένω από ιδέες, όταν μια μέρα μου ήρθε η αναλαμπή. Δοκίμασα την τύχη μου και πέτυχα διάνα. Μου πήρε κοντά στις δυο βδομάδες, αλλά τώρα έχω όλα τα επεισόδια του τρισμέγιστου Kabamaru !!! Τα ακόμα θεϊκότερο όλων ήταν πως είναι με την (τραγική μεν cult δε) ελληνική μεταγλώττιση. Είχα να δω κοντά στα 20 χρόνια και για να πω κα την αμαρτία μου σε κάποια φάση δάκρυσα. Όποιο και αν είναι το παλικάρι που μπήκε στον κόπο πρώτα να μετατρέψει βιντεοκασσέτες σε ψηφιακή μορφή, μετά να κάνει τα αρχεία torrent και να τα μοιράσει κιόλας, τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

5) 23 του Μάη στην Αθήνα κλείνει η ποδοσφαιρική σαιζόν 2006/2007 με τον τελικό του Champions League. Αν και έχω υλικό να γράψω για πιο μετά, εν τούτοις θέλω να πω από τώρα ότι είμαι με τους μιλανέζους. Το δέσιμο είναι συναισθηματικό και κρατάει από τα χρόνια των 3 ολλανδών. (Αν και ξέρω πως είναι απίθανο, εγώ θα την δοκιμάσω την τύχη μου γιατί ποτέ δεν ξέρεις …έχει (για την ακρίβεια χαρίζει) κανείς εισιτήρια για τον τελικό;;; ).

6) Αυτή την πουτάνα την euroβίζιon, πόσα χρόνια ακόμα θα την τρώμε (θέλοντας και μη) στην μάπα;

Αυτά λοιπόν προς το παρών.

... few words from Bill ...

2007-04-02T08:07:00.000+03:00

... We're here at the same point again, where you, the FUCKING PEON MASSES, can once again ruin anyone who tries to do anything because you don't know how to do it on your own! ...

... RAIN FORTY DAYS, PLEEEASE FUCKING RAIN TO WASH
THESE FUCKING TURDS OUT OF MY FUCKING LIFE! ...

Περί ελευθερίας λόγου.

2007-03-10T02:56:00.000+02:00

“Hitler had the right idea. He was just an underachiever”, καγχάζει ο Bill Hicks στο βιντεάκι που παραθέτω παρακάτω.

Κάθε μέρα και κάθε ώρα που περνά στη σχολή σκέφτομαι πόσο δίκιο μπορεί να είχε. Άραγε να είναι τυχαίο που ο μεγαλύτερος δικτάτορας όλων των εποχών είχε πάρε-δώσε με την τέχνη; Ο άνθρωπος ή ήταν από αυτούς που πιστεύουν πως με πέντε στραβοπινελιές είναι οι νέοι Da Vinci και ως εκ τούτου ο κόσμος οφείλει να υποκλιθεί στο μεγαλείο τους ή όντας στο χώρο της τέχνης μπούχτισε με τους παραπάνω και τη μαλακία που τους διακατέχει και τα παράτησε. Όπως και αν έχει, ο τύπος την ψώνισε τόσο πολύ που στο τέλος οδήγησε τον πλανήτη σε μια σύρραξη που στοίχισε τη ζωή σε 50.000.000 ανθρώπους (προσωπικά πιστεύω πως ένας συνδυασμός των παραπάνω ήταν η αιτία και πως τα περί Εβραίων και “Lebensraum” ήτανε μπούρδες ίσα ίσα για το - και καλά - πολιτικό υπόβαθρο - μια ανάγνωση του “Mein kampf” θα σας πείσει).
Στη “Sportday” ο Πανούτσος συχνά πυκνά γράφει πως: «αν η δημοκρατία είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα αυτή τη στιγμή, μάλλον ήρθε ο καιρός να ψαχνόμαστε για τίποτε άλλο». Ο ίδιος το γράφει με βάση τις εμπειρίες του στο αθλητικό ραδιόφωνο και αυτούς που βγαίνουν ελεύθερα στον αέρα λέγοντας ότι παπαριά τους κατέβει. Όποτε ως τώρα το διάβαζα αυτό στράβωνα κάπως τα μούτρα, αλλά όσο περνούν οι μέρες στραβώνω όλο και λιγότερο. Για την ακρίβεια μπορώ να πω πως συμφωνώ μαζί του.
Είμαι δε σίγουρος πως μια βόλτα από την τάξη μου θα τον έκανε να βγει στους δρόμους ζητώντας - συγγνώμη μάλλον απαιτώντας - να επιστρέψουν τα τανκ ή ο βασιλιάς (πιθανότατα και τα δυο μαζί). Στην τελική καλύτερα να ακούς μαλακίες από έναν παρά από τριάντα. Καλύτερα να σε ορίζει ένας τρόμπας παρά χίλιοι.
Πραγματικά αναρωτιέμαι αν ο Βολτέρος περνώντας μια ώρα στην τάξη μου θα συνέχιζε να λέει τα ίδια περί δικαιωμάτων του λόγου και αγώνος θανάτου γι’ αυτά ή αν θα έλεγε: «ε, και δεν γαμιέσται όλοι σας»; Πραγματικά αναρωτιέμαι με ποιόν μπορεί να είχε τη διαφωνία ώστε να ξεστομίσει κάτι τόσο θαρραλέο. Όχι τίποτε άλλο αλλά, στις μισές και βάλε διαφωνίες που είχα ήθελα και εγώ να πεθάνω, αλλά όχι λόγω κάποιας αγωνιστικής διάθεσης να υπερασπιστώ τη μαλακία του καθενός, αλλά από απελπισία (στις διαφωνίες που περισσεύουν απλά ευχόμουν να πεθάνει ο άλλος μήπως μας απαλλάξει από την παρουσία και την μαλακία του).
Μη βιαστείτε να βγάλετε πρόωρα συμπεράσματα. Ούτε χιτλερικός, ούτε χουντικός είμαι. Μια χαρά δημοκρατικός άνθρωπος είμαι. Το αποδεικνύει το γεγονός ότι δεν έχω μπουκάρει στη σχολή με μια καραμπίνα καθαρίζοντας κοσμάκι όπως τα παιδιά στο columbine της Αμερικής (τρανταχτό παράδειγμα καλλιτεχνικού υπερ-εγώ και μαλάκινσης αποτελεί η μετάφραση του τίτλου του σχετικού από τον Μάικλ Μουρ ντοκιμαντέρ “bowling for columbine” σε “ακήρυχτος πόλεμος”). Απλά η παραδοχή και το γενικότερο αξίωμα πως οι γνώμες είναι σαν τα κολοτρυπίδια που όλοι έχουν από ένα, με απελπίζει όλο και περισσότερο.
Θα μου πει κανείς «δεν θα έπρεπε δηλαδή να δικαιούται ο καθένας να έχει τη γνώμη του και να την εκφράζει;». Σαφώς! Απλά γνώμη έχει(και την εκφράζει ελεύθερα) π.χ. και ο Λιακόπουλος, ο Ψωμιάδης, οι μαϊντανοί των τηλεωπτικών παραθύρων, οι πρωταγωνιστές των reality, η Άντζελα Δημητρίου, ο Μπάμπης ο Σουγιάς, ο Τσουκαλάς, τα καμένα των νετ-καφέ, η Λουκά, το κάθε ξέκωλο, ο κάθε trendy-boy, ο Σφακιανάκης, η Τάμτα, τα μοντέλα γλάστρες, η Μενεγάκη, ο καθένας που βρίσκει μια σύνδεση και φτιάχνει blog ή γράφει στο indymedia, η Λίτσα Πατέρα, οι κνίτες, η κυρα-Κατίνα απέναντι, ο Χριστόδουλος, η Τούλα η κομμώτρια, εγώ.
Σε κάνει να σκέφτεσαι δυο φορές πριν μιλήσεις για ελευθερία λόγου ε;

ΥΓ: Βρίσκομαι στο β’ εξάμηνο του τμήματος γραφιστικής εντύπων και ηλεκτρονικών μέσων του ΙΕΚ Πολιτιστικού. Γι’ αυτό και οι αναφορές στην τέχνη

my name is ...George, George Mavridis!!!

2007-02-11T15:42:00.000+02:00

Τα νέα είναι ευχάριστα για την Λ.Δ.Θ, καθώς εστάλη ο μυστικός μας πράκτωρ (codename: Prince of Sampsounta) εις το κράτος τον Αθηνών. Η υπηρέτηση της μαμάς πατρίδας (μη χέσω) χρησμοποιείται ως κάλυψη και προσφέρει τη δυνατότητα στενής παρακολούθησης του οπλοστασίου του εχθρού.

Διακρίνεται στην παραπάνω φωτογραφία ο πράκτωρ μας με τον σεβάσμιο αξιωματούχο κο Batmanίδη εκ δεξιών του, στιγμές πριν την αναχώρηση.

Διακρίνονται απο αριστερά προς δεξιά ο κος Batmanidis, ο εκπρόσωπος της Γαλλικής κυβέρνησης και της λεγεώνας των ξένων μεσιέ Φιλίπ (γνωστές οι καλές σχέσεις της Λ.Δ.Θ με τη Γαλλία απο την εποχή της αντάντ) και ο κλωνοποιημένος senior instructor και αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών Νίκος Dolly-ας, να συζητούν στιγμές απο την εκπαίδευση του πρακτώρος.

Ο Μεγαλειότατος Πρόεδρος της ΛΔΘ κος Φιδέ Κόφτο παραδίδει στον πράκτωρα μας κωδικοποιημένο μήνυμα σε μορφή τηλέτυπου (αν γίνει αντιληπτός θα αναγκαστεί να το φάει) κατά τη διάρκεια της αναχώρησης του δευτέρου.

Αρκετοί αξιωματούχοι παρεβρέθησαν στην εκδήλωση, ενώ κάποιοι συνόδευσαν τον πράκτωρα ως τον προορισμό του ως ένδειξη συμπαράστασης.

Fare well dear brother ...may the force be with ash.

Λίγες σκέψεις...

2007-02-06T03:16:00.000+02:00

Χαιρετώ. Τα νέα μου γνωστά, για όσους παρακολουθούν το blog μου. Όσοι δεν το κάνουν έχουν δυο επιλογές. Η’ τσακίζονται και διαβάζουν τα παλιά ή μένουν με την απορία. Either way στα παπάρια μου.

Anyway. Πάμε παρακάτω. Το προηγούμενο κείμενο πήγε άπατο. Όπως μου είπε η Φ, καμία γυναίκα δεν θα το γούσταρε ποτέ αυτό το κείμενο και την επιβεβαίωσε πανηγυρικά η Νάντια με το σχόλιο της. Πάντως το κείμενο έδωσε αφορμή για σχόλια, μια συζήτηση ανάμεσα σε εμένα, Λ και Φ και τροφή για αρκετές σκέψεις. Πολλές και διάφορες που θα μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω, άλλα θα τα προσπαθήσω μιας και νιώθω πως έχουμε πρόσφορο έδαφος εδώ για συζήτηση.

Τέλος πάντων ας αρχίσω. Για αρχή ας λύσω τη μεγαλύτερη παρεξήγηση από όλες. Ο τύπος της ιστορίας δεν είμαι εγώ. Τουλάχιστον δηλαδή δεν το «έχτισα» με βάση εμένα. Την όλη ιστορία την σκέφτηκα με βάση το ‘μανιφέστο’ του Κυριαζή απόσπασμα του οποίου διάβασα σε κάποιο ‘9΄. Δείχνει την καφρογκόμενα της ιστορίας χριστουγεννιάτικα μόνη σε κάποιο μπαρ να τις μιλάει ένας τύπος ντυμένος άγιος Βασίλης, δείχνοντας ταυτόχρονα σε άλλα στριπάκια τι κάνουν άλλοι γνωστοί της. Το πώς πήρα την εικόνα και που την πήγα είναι άλλο ζήτημα. Το θέμα είναι πως έτσι δουλεύω όλες τις ιστορίες μου. Τις βασίζω σε κάτι που είδα ή έζησα ή άκουσα και προσθέτω τη φαντασία μου. Νομίζω πως όσοι γράφου, έτσι κάνουν. Το μόνο κοινό που έχω με τον τύπο, είναι πως και εγώ μπορώ να λέω πως η μάνα μου δε ζει πια. Με την διαφορά ότι για μένα ισχύει.

Το πώς το χρησιμοποιεί φαντάζομε είναι αυτό που δεν αρέσει. Όπως φαντάζομαι η κατάληξη είναι αυτή που δεν αρέσει. Υποθέτω πως αν έγραφα ότι σε μια κρίση ειλικρίνειας, της έλεγε τα πάντα, αυτή τον έδιωχνε , αυτός επέμενε για κανένα μήνα να της αποδείξει τον έρωτα του και έπειτα σε κάποια δραματική κορύφωση (τη σώζει από πνιγμό / τη βρίσκει μέσα στη βροχή) αυτή υπέκυπτε και μετά παντρεύονταν και ζούσαν ευτυχισμένοι με 3 παιδιά, τότε υποθέτω θα άρεζε. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως δεν είμαι ο Φώσκολος να χώσω και ένα μπάτσο ( Θεοχάρης rulez!) για να το κάνω σήριαλ. Και ακόμα περισσότερο δυστυχώς ή ευτυχώς τα πράματα δεν λειτουργούν έτσι. Λυπάμαι που θα σκάσω την τσιχλόφουσκα γύρω σας, αλλά έτσι είναι ο αληθινός κόσμος. Shit happens. Υπάρχει κόσμος που εξασκείται καθημερινά στο άθλημα τις παπαρολογίας (νάνο- ή μέγα- δεν έχει σημασία) και καταφέρνει τον όποιο σκοπό του μέσω αυτής.

Και το όλο αυτό ήταν το θέμα συζήτησης και διαφωνίας που είχαμε με την Φ και την Λ. Η δεύτερη θεωρούσε ‘καγκουριά’ τη χρησιμοποίηση τέτοιων μέσων. Εγώ πάλι όχι. Δεν στάθηκα στην ηθική του θέματος (άλλωστε αυτή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο) σχετικά με το ψέμα που χρησμοποίησε, αλλά στο γεγονός ότι το έκανε. Και φυσικά δεν κρίνω αν είναι καλό ή κακό. Εγώ απλά έλεγα – και συνεχίζω να το λέω και να το πιστεύω – πως το κάνουμε όλοι. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, αλλά το γεγονός δεν αλλάζει. Όλοι (ανεξαρτήτου φύλου) στους εκπροσώπους του αντίθετου από μας φύλου (αλλά και γενικώς), προσπαθούμε να πασάρουμε κάπως τον εαυτό μας. Στην τελική αν το make-up δεν είναι το μεγαλύτερο ψέμα του πλανήτη, τότε ποιο είναι; (Οι έξυπνες κοπέλες του blog θα καταλάβουν τι εννοώ και δεν θα πιαστούν από την ατάκα, πιστεύοντας πως επιτίθεμαι στο γυναικείο φύλο ή το κατακρίνω. Οι βλαμμένες πάλι απορώ γιατί βρίσκονται εδώ και δεν διαβάζουν το site του cosmopolitan). Και δεν είναι μόνο το πλασάρισμα στα λόγια ή την εμφάνιση. Πόσες φορές δεν έχετε πετύχει κάποιον ή κάποια να πλασάρονται στο στυλ ο ‘ανεξάρτητος’, η ‘διαφορετική’, η ‘ρομαντική’, ο ‘σκληρός’;

Επιμένω να λέω πως δεν μιλάω για σωστό ή λάθος. Αλλά επιμένω να λέω πως όλοι το κάνουν. Διάολε δεν είδα ποτέ κανένα ή καμία να μου συστήνεται και μετά να αρχίσει να λέει για όλα τα στραβά που έχει( «η γυναίκα μου με χώρισε γιατί της έσπασα τη μύτη» / « με έδιωξαν από την προηγούμενη δουλειά , γιατί έκλεβα απ’ το ταμείο»). Στην τελική αναρωτηθείτε και μόνοι σας αν το κάνετε. Εγώ λέω ναι. Και λέω και ναι και για μένα. Σημασία δεν έχει πόσο το κάνεις, αλλά αν το κάνεις.

Είμαστε όλοι σαν τους MEN IN BLACK. Βγάζουμε το ματσούκι και φλασάρουμε κόσμο. Άλλοτε σε χαμηλή ένταση, άλλοτε στο τέρμα, ανάλογα πάντα με το σκοπό μας. Σε άλλους πιάνει, σε άλλους όχι. Ανάλογα πάντα με το πόσο συμβατοί είναι με το ματσούκι μας ή/και πόσο καλά το χειριζόμαστε (όποιος κάνει πονηρούς συνειρμούς είναι φανερά εκτός θέματος). Σε άλλους διαρκεί περισσότερο, σε άλλους λιγότερο ποτέ όμως μόνιμα. Αυτό ακριβώς δεν μπορούν να καταλάβουν μερικοί. Πάνε και το βάζουν σε τέρμα ένταση και όταν μετά από κάποιο διάστημα ο/η φλασαρισμένος/η ξυπνάει κάποιος από τους δυο μένει με μια από τις απορίες: 1) μα γιατί με παράτησε; 2)μα καλά, που πήγε ο άνθρωπος που γνώρισα; Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που θέλουν απλά ένα ‘εδώ και τώρα’ αποτέλεσμα, οπότε δεν τους νοιάζει η διάρκεια.

Εγώ τέλος πάντων επιμένω και συνεχίζει να είναι προσωπική μου άποψη πως γίνεται από όλους. Το πόσο καλό ή κακό το θεωρείς ή πόσο αδιάφορο σε αφήνει, εξαρτάται από το τι ‘φλασάρισμα’ έχεις φάει εσύ ή αν δεν έχεις φάει ποτέ ή αν εσύ ‘φλασάρεις’ ή αν απλά για σένα ισχύουν όλα τα παραπάνω.

Η διαπίστωση παραπάνω, ότι δηλαδή το ‘φλασάρισμα’ δεν πιάνει παντού, μου δίνει τη δυνατότητα να απαντήσω στα σχόλια του ανώνυμου και συγκεκριμένα στο αν έχουν γίνει όλα τόσο εύκολα. Η απάντηση είναι και ‘ναι’ και ‘όχι’. Ναι κυκλοφορούν ζώα (εκατέρωθεν). Όχι δεν είναι όλες ζώα ή τουλάχιστον δεν είναι όλες τόσο ευκολόπιστες ή τόσο αθώες ή όπως αλλιώς θέλεις πες το. Το λέω χρόνια τώρα. Ο κόσμος δεν είναι μόνο άσπρο, μαύρο και λίγο γκρι. Είναι χρωματιστός. Κανείς δεν μπορεί να είναι μόνο το ένα ή μόνο το άλλο. Το ίδιο πράμα να σου τύχει δυο φορές, εσύ δυο φορές διαφορετικά θα αντιδράσεις. Άλλες φορές το τρως το παραμύθι, άλλες όχι. Άλλες το λες και άλλες όχι. Κάποια που έφαγε τη μεγαλύτερη μούφα, μπορεί τώρα να τσινάει στην μεγαλύτερη αλήθεια και το αντίστροφο.

Όσο για τις κοπέλες που περιγράφει ο ανώνυμος, θα τον καθησυχάσω: Υπάρχουν! Τώρα που ακριβώς αγνοώ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχουν. Τη σφαλιάρα από πού νομίζεις την έφαγα; Και καλά κάνουν και υπάρχουν για να λέμε και την αλήθεια (αν μιλάμε φυσικά για τις ίδιες, γιατί υπάρχουν και αυτές που σε παιδεύουν μόνο και μόνο για να τονώνεις την αυτοπεποίθηση τους). Θα έγραφα και γιατί τις γουστάρω, αλλά ήδη το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο.

Γι’ αυτό και το αφήνω εδώ. Το γιατί έκατσα και τα έγραψα όλα αυτά σε μια άλλη φορά ίσως. Κατά τα άλλα ας με συγχωρήσετε για την έλλειψη τρανταχτών επιχειρημάτων και την προχειρότητα του κειμένου, αλλά έχει γραφτεί εν μέσω εξεταστικής και 6 σερί μέρες στη δουλειά.

Mouxlas over and out.

Καλά Χριστούγεννα.

2007-01-26T21:53:00.000+02:00

Βρισκόταν ώρα εκεί και μπορούσες εύκολα να το καταλάβεις. Αποτσίγαρα, στάχτη αρκετή, άδεια ποτήρια και δύο πακέτα τσιγάρα. Μάρκα Lucky Strike. Το ένα άδειο το άλλο μισογεμάτο (ή μισοάδειο – ανάλογα πως το έβλεπε κανείς). Έβαλε τσιγάρο στο στόμα, άφησε το πακέτο δίπλα στο άδειο και το άναψε. Σίγουρα είχε αντιληφθεί το χάος μπροστά του, αλλά δεν είπε τίποτα. Στην τελική μάλλον δεν τον ένοιαζε κιόλας. Άλλωστε τόση ώρα, που κάθονταν σκυφτός και καμπουριασμένος στη μπάρα κοιτάζοντας μόνο το ποτό του, φαινόταν πως το τελευταίο που τον ένοιαζε ήταν το πόσο καθαρός ήταν ο μπάρμαν.

Ο οποίος μπάρμαν, ούτε βρομιάρης ήταν, μα ούτε τον αγνοούσε. Απλά δεν προλάβαινε. Γιατί ήταν αφύσικο να μην τον προσέξει κάποιος, αφού κατά πως φαίνονταν η δική του παρουσία ήταν το μόνο αφύσικο σε σχέση με το περιβάλλον. Την ίδια ώρα που κόσμος γύρω του χόρευε, πήγαινε και ερχόταν, γελούσε και φώναζε, αυτός καθόταν εκεί με τον ίδιο τρόπο που καθόταν εδώ και ώρες. Οι κινήσεις μετρημένες. Που και που όταν κάποιος έπεφτε πάνω του κοιτούσε αν ήταν λόγο του γενικού χαμού ή αν θα έπρεπε να γείρει δεξιά ή αριστερά επειδή κάποιος προσπαθούσε να χωθεί για να παραγγείλει. Συνήθως όμως οι κινήσεις του περιορίζονταν σε άναμμα τσιγάρου, και νόημα στον μπάρμαν για ποτό. Και αυτό πάλι χωρίς λόγια, κρατούσε το ποτήρι και όταν ήταν σίγουρος ότι τον βλέπει ο μπάρμαν το σήκωνε ελαφρά στον αέρα.

Ο Χρήστος πίσω από την μπάρα έτρεχε δεξιά και αριστερά. Ποτά, μπύρες, πάγος, ποτήρια, λεφτά. Η δουλειά μπορεί να είχε καλά λεφτά, χαβαλέ και κανένα τυχερό με κανένα γκομενάκι, αλλά τέτοιες μέρες καλύτερα να παρίστανες τον άρρωστο. Τον είχε προσέξει από ώρα, γιατί ήταν από τους πρώτους που είχαν έρθει. Από την μια τον λυπόταν που τέτοια μέρα ήταν μόνος, από την άλλη του την έδινε. «σήμερα βρήκε ο πούστης, γαμώ τη μιζέρια του; Μας χαλάει και τη βιτρίνα ακριβώς στην μπάρα».

Ήπιε λίγο απ’ το ποτό του. Το είδε να αδειάζει. Παρόλο που είχε λίγο ακόμα σκέφτηκε ότι με τόση δουλειά που είχε ο μπάρμαν, θα έφερνε το νέο ποτό, αφού θα είχε τελειώσει αυτό που κρατούσε τώρα. Είχε το ποτήρι στο χέρι και περίμενε την ευκαιρία του. Όταν τελικά του παρουσιάστηκε πήγε να το σηκώσει, αλλά δεν πρόλαβε. Ακριβώς την ώρα που το σήκωσε κάποιος προσγειώθηκε πάνω του. Είχε συνηθίσει το γενικότερο σκούντημα από τον ένα και τον άλλο, αλλά αυτή τη φορά το τράνταγμα ήταν πολύ απότομο. Το αποτέλεσμα ήταν να φύγει από τα χέρια του το ποτήρι και αφού πρώτα έπεσε στο πάνω του να καταλήξει στο πάτωμα. Χωρίς να νοιαστεί για την στάμπα στο παντελόνι, γύρισε αμέσως προς τη μεριά απ’ όπου ήρθε το σκούντηγμα.

- Αχ, χίλια, χίλια συγνώμη.

Η συγνώμη ερχόταν από μια κοπέλα.

- Αααα, δεν το ήθελα, με έσπρωξαν και…

Την πίστεψε. Την είδε που ήταν μικροκαμωμένη και αδύνατη. Δεν θα ήταν δύσκολο να χάσει την ισορροπία της αν κάποιος την έσπρωχνε λίγο παραπάνω μέσα στο γενικότερο χαμό.

Η κοπέλα φορούσε ένα κόκκινο σκουφί όπως αυτό που υποτίθεται ότι έχει ο άγιος Βασίλης. Κάποιες ξανθές τούφες έβγαιναν από μέσα, πέφτοντας στο μέτωπο της. Το σκουφί και το σουλούπι της σε έκαναν να αναρωτιέσαι αν όντως είναι ένα από τα ξωτικά, που ο μύθος τα θέλει να συνοδεύουν τον άγιο.

- ‘ντάξει δεν έγινε και τίποτα, είπε και ξεκίνησε να μαζεύει από δεξιά και αριστερά χαρτοπετσέτες, πεταμένες πάνω στο τσακίρ κέφι εδώ και εκεί.

- να βοηθήσω;

Γύρισε προς τη μεριά της, περισσότερο όμως για να τον ακούσει καλύτερα παρά για να τη δει.

- όχι, της είπε, ξερά και μονοκόμματα.

Καθόταν αμήχανη και τον κοίταζε να σκουπίζει το παντελόνι του. Ένιωθε άσχημα για ότι έγινε. Ήθελε να κάνει κάτι παραπάνω από το να ζητήσει συγγνώμη. Σκέφτηκε πως είναι και συμπαθητικός σα φυσιογνωμία.

- Εσύ γιατί κάθεσαι έτσι και δεν διασκεδάζεις; Η παρέα σου;

Ήταν χαμογελαστή. Ήθελε να αλαφρύνει κάπως την ατμόσφαιρα. Εκείνος όμως δεν απάντησε. Της έριξε μόνο ένα βλέμμα του στυλ «άσε μας ρε κοπελιά» και γύρισε στο παντελόνι του. Δεν της άρεσε καθόλου. Έμεινε για λίγο μη έχοντας αποφασίσει τι ακριβώς έπρεπε να κάνει. Τελικά αποφάσισε να μην το αφήσει να περάσει έτσι.

- Εντάξει ρε φίλε, συγνώμη κιόλας. Κατά λάθος έγινε, δεν το είχα και σχεδιασμένο. Ένα ποτό σου έριξα δε σου σκότωσα τη μάνα.

Δεν είπε τίποτα. Απλά την κοίταξε πάλι.

- Ε αεί σιχτήρ, είπε και έκανε να φύγει.

Δεν την άφησε όμως. Την έπιασε από το χέρι. Γύρισε και τον κοίταξε. Έμειναν έτσι για μερικά δευτερόλεπτα. Να κοιτάζονται και αυτός να της κρατά το χέρι. Πήγε κοντά του για την ακούσει.

- Τι; Του είπε εμφανώς πειραγμένη.

- Εντάξει. Συγνώμη, της είπε χαμηλώνοντας κάπως το βλέμμα. Έχεις δίκιο. Δεν έγινε και τίποτα σπουδαίο. Απλά να …όπως βλέπεις δεν είμαι και στα καλύτερα μου. Είναι η μέρα.

- Δηλαδή;

- Ε τα Χριστούγεννα δεν είναι σαν της άλλες γιορτές. Είναι πολύ οικογενειακή. Τουλάχιστον περισσότερο από τις άλλες.

- Και; Είχε αρχίσει να μαλακώνει κάπως. Ίσως γιατί άρχισε να υποψιάζεται τη συνέχεια.

- Ε …εγώ δεν έχω. Όχι πια δηλαδή. Οι γονείς μου …η μητέρα μου βασικά …

Έφερε τα χέρια στο στόμα της σα να ήθελε να συγκρατήσει αυτό που είχε πει πριν. Άλλα ήταν ήδη αργά.

- Συγνώμη, χίλια συγνώμη και πάλι. Δεν ήθελα ξέρεις να …

- ‘ντάξει, δε ήξερες, είπε και της έπιασε τον ώμο να την καθυσηχάσει.

Έμειναν για λίγο να κοιτάζονται, αμήχανοι και οι δυο. Εκείνη αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή και πάλι.

- Θες να μου πεις τι έγινε;

Την κοίταξε.

- Εκτός και αν έχεις πρόβλημα να …

- Όχι εντάξει, την πρόλαβε. Απλά είναι μεγάλη ιστορία. Και σίγουρα όχι η πιο ευχάριστη. Θα σου χαλάσω το κέφι.

Ξανακοιτάχτηκαν.

- Ε εντάξει, του είπε, θα πάμε μετά να χορέψουμε, είπε χαμογελαστά.

Σούφρωσε τα φρύδια και την κοίταξε απορημένος.

- Ναι, ναι, συνέχισε, θα μου πεις την ιστορία σου και μετά θα πάμε στην παρέα μου να διασκεδάσουμε λίγο. Ε; Τι λες; Μου το υπόσχεσαι; Έλα μωρέ …να μην είσαι και μόνος, χαμογέλασε και του χάιδεψε το μπράτσο.

Τον κοίταζε με νάζι. Δεν του πήρε πολύ να υποκύψει. Χαμογέλασε.

- Εντάξει, της είπε, υπόσχομαι. Αν και πρέπει να σε προειδοποιήσω πως είμαι άθλιος χορευτής.

Γέλασαν και οι δυο.

- Δεν πειράζει, δεν κάνουμε και διαγωνισμό.

- Ωραία. Τι πίνεις;

- Α, ναι , γι’ αυτό ήρθα. Βότκα πορτοκάλι.

- Ωραία. Να παραγγείλω και για μένα …γιατί κάποια φρόντισε να με αφήσει χωρίς ποτό.

- Εεεε. Κατά λάθος το έκανα μωρέ. Άντε τώρα, είπε με νάζι δήθεν πειρσγμένη.

- Έλα σε πειράζω, της χαμογέλασε και της χτύπησε φιλικά τον ώμο.

Γύρισε προς το μπαρ ψάχνοντας για τον μπάρμαν.

- - - - - - - - - - -

10 ώρες αργότερα τον ξυπνούσε το κινητό του. Το έψαξε στα τυφλά χωρίς να ανοίξει τα μάτια. Το σήκωσε.

- Ναι;

- Έλα ρε μαλάκα, ακόμα κοιμάσαι;

Του πήρε λίγη ώρα να καταλάβει τη φώνη.

- Μήτσο;

- Όχι η γειτόνισσα ηλίθιε.

- Περίμενε λίγο.

Βγήκε από την κρεβατοκάμαρα. Πήγε ως το σαλόνι.

- Έλα.

- Τι μιλάς σιγά ρε μαλάκα; Που είσαι;

- Έξω.

- Ρε κωλόπαιδο; Σε γκόμενα;

- μμμ …ναι.

- Έλεος ρε μαλάκα. Κάθε χρόνο τα ίδια. Τι σκατά είπες σ’ αυτήν ρε;

- Πάνω κάτω τα ίδια. Ο μπαμπάς στα καράβια. Η μαμά σκοτώθηκε σε τροχαίο.

- Έλεος ρε μαλάκα. Καλά ρε αθεόφοβε πέθανες τη μάνα σου ρε; Είσαι άρρωστος ρε μαλάκα. Χτύπα ξύλο η γυναίκα.

- Καλά, καλά. Λέγε τι θες.

- Μαλάκα μου έχουμε κανονίσει για πρωτοχρονιά. Μεγάλο πάρτυ και έτσι. Της πουτάνας θα γίνει. Κανόνισε να έρθεις, όχι όπως πέρσι.

- Θα δω.

- Τι θα δεις ρε μαλάκα. Και πέρσι τα ίδια. Ξεκόλλα λίγο με τις γκόμενες. Αμάν κάθε χρόνο η ίδια ιστορία γαμώ την αρρώστια σου.

- Καλά, καλά. Ξεκόλλα θα έρθω. Κλείσε τώρα να την κοπανήσω πριν με πάρει χαμπάρι.

- Ναι ρε. Άντε άρρωστε, ε άρρωστε.

- Μήτσο!

- Καλά ντε. Άντε ρε μαλάκα μου. Χρόνια πολλά.

- Χρόνια πολλά.

Από 3-0 στο ημίχρονο, 3-6 στο τέλος.

2007-01-26T21:39:00.000+02:00

Δεν σε χάλασε όμως έτσι ψηλέ; Καιρός ήταν δηλαδή να θυμηθείς πως είναι οι τσόντες. Αρκετά ψηλά τον είχες πάρει τον αμανέ. Μια χαρά σου έκατσε. Έτσι είναι αγόρι μου. Κερδίσαμε με μεγάλο σκορ δυο εύκολα φιλικά αρχές του χρόνου και νομίζαμε ότι γίναμε υπερομάδα ε; Κάναμε το Χ πριν κάνα τρίμηνο με την Νέμεσις μας και χαρήκαμε έτσι; Ξέχασες όμως μαλάκα πως πήγες να το χάσεις με αυτογκολ στο 90 ε; Δεν μάθαμε τίποτα έτσι; Κάτσε τώρα με το πουλί στο χέρι. Κάτσε τώρα να ξαναχτίσεις ότι ψυχολογία έχτιζες εδώ και ένα τρίμηνο.

Το είδες να έρχεται κιόλας. Να πω δεν το είδες; Αλλά όχι. Εκεί. Υπεροψία. «Το έχω το ματσάκι», σφύριζες. Παρ’ τα να μη στα χρωστάω. 3-1 και στον κόσμο του ο ψηλός. Μυρωδιά. 3-2 και έλα μωρέ δεν παίζει τίποτα. 3-3 και τότε άρχισες να την ψιλιάζεσε. Και καλά τώρα σοβαρεύουμε. Αλλά τρίχες. Στο ίδιο μοτίβο ο ψηλός. Τη μία μαλακία μετά την άλλη. Στο 3-4 πανικός και σε πήρε από κάτω. Στο 3-6 έμεινες να μαζεύεις συντρίμμια.

Δεν πειράζει όμως, καλύτερα. Το χρειαζόσουν καιρό τώρα. Μόνο έτσι θα κατέβαινες από το καλάμι. Και άμα έτρωγες και δυο τρία ακόμα θα ήταν ακόμα καλύτερα, γιατί έτσι κι αλλιώς για παραπάνω ήσουν. Αλλά και τόσα καλά ήταν. Έμαθες τώρα.

Έπρεπε βέβαια πρώτα να γίνει, αυτό που έλεγες ότι δεν είχες γίνει ποτέ. Γλοιώδης. Να γίνεις σαν τους μαλάκες που έβριζες και κορόιδευες τόσα χρόνια. Να κάνεις το εντελώς αντίθετο από όσα έλεγες τόσο καιρό. Να χάσεις μια πολύ καλή ευκαιρία για το τίποτα. Να γαμήσεις ότι ψυχολογία έχτισες με κόπο. Τσάμπα η θεωρία ρε μάστορα. Τόσα post για να είσαι εσύ ο μαλάκας στο τέλος. Πολύ «κλο-κλο» και από μπάλα τίποτα που λέει και ο Γεωργίου.

Αλλά όπως είπαμε δεν σε χάλασε. Για τιμωρία κάτσε τώρα να κάνεις φιλικά με τα ‘Άσπρα Χώματα’ και την ‘Άνω Μαγούλα’ και άσε το Champions League. Κάτσε τώρα να πηδάς πάλι καμιά κιούσπα από δω και από εκεί. Δε σε χαλάει.

Γιατί αν, λέμε αν, είσαι τυχερός (γιατί μετά από αυτό αν η τύχη σου γυρίσει την πλάτη δεν θα έχει άδικο) και σου κάτσει ξανά κανένα σοβαρό ματς, πριν παίξεις θα φροντίσεις να κατέβεις απ’ το καλάμι. Αν προηγηθείς θα φροντίσεις να μην ξανα-υπερ-ενθουσιαστείς και θα κοιτάξεις να κρατήσεις το σκορ. 1-0; 1-0 φίλε μου. Και μισό μηδέν ακόμα, φτάνει να πάρεις το ματσάκι. Αλλά ακόμα και αν το χάσεις τουλάχιστον θα είσαι σοβαρός. Θα χάσεις με ψηλά το κεφάλι. Περήφανος ότι τουλάχιστον έδωσες τον καλύτερο σου εαυτό. Τέλος πάντων θα παίξεις σοβαρή μπάλα.

Γιατί άντε ψηλέ. Καλές οι τριάρες και οι τεσσάρες στα φιλικά, αλλά καιρός να σοβαρεύουμε λίγο έτσι; Καιρός να ανέβουμε λίγο επίπεδο έτσι; Άντε γιατί βαρέθηκα τη μοναξιά. Άντε γιατί βαρέθηκα να βλέπω τη γκόμενα και να λέω άντε πότε θα φύγει. Άντε γιατί βαρέθηκα να λέω «τι έχασα τώρα ο μαλάκας;».

Τ’ ακούς μαλάκα ψηλε; Ακούω να λές!

Το Χ της ζωής μου.

2007-01-26T21:29:00.000+02:00

“Όχι ότι υπάρχει καμιά μεγάλη περίπτωση να το διαβάσεις ποτέ αυτό, αλλά μπορώ πάντα να προσποιηθώ πως τα λέω σε σένα”. Κάπως έτσι ξεκινούσα ένα κείμενο πριν περίπου ενάμιση μήνα όταν έφτασα στην θλιβερή διαπίστωση πως έχω γίνει η “personal bitch” σου. Το πιο θλιβερό απ’ όλα είναι ότι χρειάστηκαν μόλις δυο (ή και λιγότερο) λεπτά τηλεφωνικής συνομιλίας για να το καταλάβω. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι μοιρολατρικά αφηνόμουν στο έλεος και την μεγαλοψυχία σου (χα - εδώ γελάμε). Δυο με τρεις εβδομάδες μετά αποφάσισα να γράψω ένα άλλο κείμενο το οποίο ξεκινάει ακριβώς όπως το προηγούμενο.

Όμως το περιεχόμενο αυτή τη φορά δεν έχει καμία σχέση. Η πλάκα είναι πως ξεκίνησαν όλα τόσο ιδανικά για σένα. Θέλω να πω δεν είχα καν το χρόνο να προετοιμαστώ έστω και λίγο έτσι απότομα που σε είδα. Δε λέω. Είχα κάνει ένα κάρο πρόβες για το πώς θα φανώ, πως θα αντιδράσω, πόσο άνετος θα φάνω και πως δεν θα νιώσω τίποτε απολύτως άπαξ και σε ξαναέβλεπα. Φευ. Μόλις πλησίασες στο ένα βήμα και με αγκάλιασες κόντεψα να πάρω τη καρδιά μου στο χέρι. Το ματσάκι πήγαινε για πολλά – μηδέν. Ευτυχώς που έπρεπε να φύγεις, με την υπόσχεση πως θα γυρίσεις. Διακοπή του αγώνα λόγο καιρικών συνθηκών. Μια ευκαιρία για ανασύνταξη.

Δεκαπέντε λεπτά δεν είναι τίποτα. Μπορεί όμως να είναι και μια ζωή. Όσο σε περιμένω να γυρίσεις έχω τη συμπαράσταση του Λούη (τυχαία μεν καλοδεχούμενη και ευεργετική δε). Όταν σκας μύτη και συνεχίζω να μιλάω μαζί του καταλαβαίνω ότι δεν το κάνω επίτηδες. Μπορείς όντως να περιμένεις. Καταλαβαίνω για πρώτη φορά μετά από καιρό πως δεν είναι ανάγκη να το χάσω το ματς ή ακόμα και αν αυτό συμβεί να είναι με αξιοπρεπή τρόπο. Και όταν ο Λούης προτείνει εναλλακτική συνέχεια για τη βραδιά, ανακαλύπτω πως και αυτό το σκέφτομαι σοβαρά. Δεν είναι φτιαχτό, δεν είναι δήθεν. Μπορείς και να περιμένεις για άλλη μέρα. Είναι η στιγμή που σκέφτομαι ότι μπορώ να το χτυπήσω το ματς. Το 0-3 που ήρθε από τα αποδυτήρια δείχνει αναστρέψιμο.

Κρατάω επιφυλάξεις βέβαια. Ίσως η διακοπή σου χάλασε απλά την προθέρμανση. Ίσως για άλλη μια φορά με αφήνεις να πάρω ελπίδες, απλά και μόνο για να μου τις πάρεις πίσω. Ίσως απλά η χοντρή η τσόντα να έρχεται μετά. Έτσι και αλλιώς μήπως πρώτη φορά θα ήταν που το ταμπλό θα έγραφε πολλά με λίγα (ή ακόμα και μηδέν); Όμως τα πάντα πηγαίνουν μια χαρά. Όπως κάθε ομάδα αντιμετωπίζει μια η οποία όποτε την πετυχαίνει την κάνει τ’αλατιού, έτσι και εγώ ξεκινάω κουμπωμένος. Δεν αφήνω τον αρχικό ενθουσιασμό να με συνεπάρει. Όμως όσο περνάει η ώρα ξεθαρρεύω. Καταλαβαίνω ότι αντιμετωπίζω περισσότερο το μύθο που κουβαλά ο αντίπαλος, παρά τον ίδιο τον αντίπαλο.

Μετά από λίγη ώρα συμβαίνει. Ακούω. Ίσως για πρώτη φορά από τότε που σε γνώρισα κάθομαι και σε ακούω. Σε ακούω πραγματικά. Κάτι που έπρεπε να έχω κάνει από καιρό. Επιτέλους σταματάω να κοιτάω τις ματάρες σου, τα χείλη σου, την κολάρα σου και πραγματικά ακούω τι λες. Ακούω όλες εκείνες τις παπαρολογίες και αερολογίες που βγαίνουν από τα χείλη σου. Μη με παρεξηγείς. Δεν λέω τίποτα στραβά, ούτε από και με κακία. Σέβομαι ότι και αν λες. Σέβομαι τον τρόπο ζωής σου. Αλλά όλα ξαφνικά μου φαίνονται τόσο γελοία. Βλέπω το στυλ σου. Τον τρόπο που μου μιλάς για γκόμενους, ξύδια και άλλα τέτοια. Είναι λες και κάνω flash back 10 χρόνια πίσω και μιλάω με κανένα κολλητάρι μου. Τότε που μετρούσε το πόσες μπύρες ήπιες σε ένα βράδυ, σε πόσες γκόμενες την έπεσες, αν της έβαλες δάχτυλο. Τότε που η υπερβολή από τον συνομιλητή επιτρεπόταν γιατί έτσι και αλλιώς και εσύ (εγώ δηλαδή) το ίδιο θα έκανες. Μια σιωπηλή αποδοχή της μαλακίας του άλλου. Όσο σιωπηλή δηλαδή ήταν και του άλλου. Κάτι σαν συμφωνία με τον όρο να μην περνάς στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας (κάτι που θύμιζε έντονα το ανέκδοτο που τελείωνε με την ατάκα «αν δεν κόψεις 20 κιλά από το ψάρι τη σκοτώνω και τη γριούλα»).

Ήταν η απουσία σου που συντηρούσε το μύθο τόσο καιρό. Που δε σε είχα μπροστά μου, να σου πω αυτά που θέλω για να νιώσω εντάξει. Περισσότερο όμως φαίνεται πως με την απουσία σου δεν είχα την ευκαιρία να ακούσω. Να τινάξω από πάνω μου τη σκιά σου. Να προχωρήσω. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά βοηθάς πολύ στο να σε απομυθοποιήσω. Τόσο καιρό ήσουν μια ιδέα, κάτι το εξιδανικευμένο. Τώρα μπροστά μου γίνεσαι όλο και ποιο ανθρώπινη. Δεν νιώθω την ανάγκη όπως όταν δεν σε είχα μπροστά μου για να πω χίλια δυο πράματα που ένιωθα πως έπρεπε να ακούσεις. Το άτομο απέναντι μου δεν είναι ανάγκη να τα ακούσει. Εγώ δεν νιώθω πια την ανάγκη να στα πω. Είναι πλέον μια περιττή κίνηση, που όσες φορές πήγα να εφαρμόσω οδήγησε σε καταστροφή.

1. Η παρουσία σου. 2. Αυτά που λες. Το τρίτο έρχεται όταν ζητάς την έγκριση μου. Δεν θυμάμαι πως ακριβώς το είπες, αλλά μέσες άκρες έψαχνες από μένα επιβεβαίωση για σένα. Για τον τρόπο ζωής σου. Ζητάς αποδοχή. Εσύ. Από μένα. Περιμένεις να σου πω πως «ναι», αφού εσύ περνάς καλά έτσι δεν παίζει πρόβλημα. Θέλεις την έγκριση μου. Να ξορκίσεις τις ανασφάλειες σου και τα ενοχές σου. Είσαι σωστή; Είσαι λάθος; Ισοφάριση. 3-3.

Δεν απαντάω. Χαμογελάω. Αλλάζω θέμα απλά. Δε σου απαντάω, γιατί δε χρειάζεται. Στην τελική δε με νοιάζει πια. Κάνε ότι θέλεις. Ότι νομίζεις. Δεν είναι ότι αδιαφορώ. Απλά δεν είναι δουλειά μου να σε κρίνω. Απλά οι πράξεις σου δεν με επηρεάζουν πια. Από μένα είσαι ελεύθερη να κάνεις ότι θέλεις. Όπως είμαι ελεύθερος από σένα πια.

Η βραδιά τελειώνει νωρίς. Τουλάχιστον πιο νωρίς από άλλες βραδιές τέτοιου είδους. Δεν βγάζει και πουθενά άλλωστε. Εγώ κρατάω το αποτέλεσμα. Εσύ δεν μπορείς να διασπάσεις την άμυνα μου. Φεύγουμε και σε συνοδεύω για το τελευταίο αντίο.

Σκύβω να σε φιλήσω για καληνύχτα. Ξαφνικά μια τρελή σκέψη πετάγεται στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Μια σκέψη να κάνω κίνηση. Μια σκέψη να καταστρέψει ότι κατάφερα όλο το βράδυ. Αυτογκόλ στο ενενήντα; Όχι. Όσο ξαφνικά πετάγεται, το ίδιο ξαφνικά χάνεται. Διώχνω πάνω στη γραμμή. Τίποτα δεν αλλάζει.

Ο διαιτητής σφυρίζει λήξη. Ούτε παράταση. Ούτε πέναλτι. Τέλος, εδώ. Δεν έχασα. Δεν κέρδισα. Μα νιώθω ωραία. Γεμάτος. Ελεύθερος. Τώρα μπορώ να σε θυμάμαι και απλά να χαμογελάω με ότι όμορφο είχαμε. Όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία πια.

- - - - -
Το κείμενο είναι παλιό. Από την άποψη ότι ξεκίνησα το γράψιμο του κάπου στα τέλη οκτωβρίου. Το θυμήθηκα με αφορμή κάποια σχόλια σε κείμενο της τριαντάρας. Την οποία και πρέπει να ευχαριστήσω. Διότι η κόουτς Ελένη – Jose – Τριανταραourinho, ανέβαλε (σκόπιμα) το αντίστοιχο ματς, δυο τρεις βδομάδες πριν αυτό γίνει, όταν πολύ σωστά διέκρινε πως επίκειται πανωλεθρία. Έδωσε χρόνο, έδωσε συμβουλές, βοήθησε στον ψυχολογικό τομέα. Τα αποτελέσματα της προετοιμασίας τα βλέπεται πιο πάνω.
Κόουτς ευχαριστώ πολύ, η συμβολή σου ήταν καθοριστική.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ!

2007-01-23T20:20:00.000+02:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ!!!!

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης με χαρά ανακοινώνει:
Το Προξενείο της Λαικής Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης στο κράτος των Αθηνών είναι πλέον γεγονός.

Good Bye 2006

2006-12-30T15:45:00.000+02:00

Πάει και το 2006. Μίνι απολογισμός και ξεκινάω με τις ευχαριστίες προς όλες αυτές (άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο) που το έκαναν πιο ενδιαφέρον.

Μαρία Νο1 (Το γαμήσι της χρονιάς)
Βάσω (Ο έρωτας της χρονιάς)
Σοφία (Η αδελφή ψυχή της χρονιάς)
Ελπίδα
Λάρα (Το ξενέρωμα της χρονιάς)
Κατερίνα Νο1
Μαρία Νο2
Ελένη
Στέλλα (Τελικά άλλαξε γνώμη ;) )
Ιωάννα
Έφη (Η καφρίλα της χρονιάς)
Patricia (Τα μαθήματα ισπανικών που κελαηδούν μερικές)
Νάνσυ (Το ότι να’ναι της χρονιάς)
Κατερίνα Νο2
Μαρία Νο3 (Άλλη μια αλλαγή γνώμης)

Ατομικό ρεκόρ χρονιάς ο ψηλός ;) Όχι ότι στον εν λόγω τομέα μας πήγαν όλα καλά, αλλά θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα. Γενικά όλο το 2006 έτσι ήταν. Το ποτήρι ήταν μισογεμάτο, αλλά του έλειπε ένα κλικ για να είναι τελείως γεμάτο. Ημιτελές όπως πολλά στη ζωή μου. Δεν παραπονιέμαι όμως. Ως έτος ήταν γενικά καλό. Κλείνει με θετικό απολογισμό γιατί και οι περισσότερο καλές εντυπώσεις ήταν τώρα στα τελειώματα (το καλοκαίρι πχ ήταν μια ψιλό-έως χοντρό-κόλαση). Τέλος πάντων το 2007 μπαίνει και για μένα πνέει άνεμος αισιοδοξίας.

Για το 2007 περιμένω: αν όχι περισσότερες οπωσδήποτε καλύτερες νέες γνωριμίες, περισσότερες και καλύτερες ιστορίες, σε ότι αφορά τους μπάφους τα επίπεδα του 2006 ήταν μια χαρά (ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Αλέξη και Φοίβο γι’ αυτό:) ), το ίδιο ισχύει και για τα ξύδια μόνο που εδώ θα ήθελα να τα συνδύαζα με περισσότερες χαζομάρες, ο ελεύθερος χρόνος μια από τα ίδια απλά πιο ποιοτικό τον θέλω για το 2007, λιγότερο βλαμμένα άτομα στη δουλειά (τώρα πολλά ζητάω αλλά τεσπα), περισσότερο χρήμα, περισσότερες νέες μουσικές, περισσότερες συναυλίες, περισσότερα ταξίδια, περισσότερη δημιουργία (το ακούς αυτό σκηνοθέτη της πούτσας pek;) και τέλος περισσότερα γκολ για ΑΕΚ και εθνική (αν πω και περισσότερες γυναίκες θα είμαι πολύ πλεονέκτης και για πολύ ξύλο; :Ρ).

Αυτά.

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους και καλά ξύδια και ξεφαντώματα τη πρωτοχρονιά (btw αν ξέρει κανείς να γίνεται κανένα καλό πρωτοχρονιάτικο πάρτυ στη Θεσ/νίκη ας μου στείλει ένα μήνυμα).

See you next year (αν και ευελπιστώ να κλείσω τη χρονιά με ιστορία).

Και τώρα τι κάνεις;

2006-12-08T22:19:00.000+02:00

...χώρια που κάτι τέτοια μόνο σε μένα θα μπορούσαν να συμβούν, τώρα τι κάνουμε; διαβάστε και θα καταλάβετε (με bold τα σχόλια μου)

-//- : tha ferw k mia fili mou ti *****
mouxlas21: kalo kalo?:P
-//- : psili xanthia k ti kuriotero psaxnetai
mouxlas21: ooole
mouxlas21: :D
mouxlas21: orea
mouxlas21: exo xoro
-//- : psinesai? (την απάντηση την ξέρουμε όλοι)

......

-//- : an ginetai emeis theloume na eimaste konta stin paralia
mouxlas21: ....
mouxlas21: exeis kati ipopsi sou?
-//- : ekei tha meinoun oi files mou k genika tha vgainoun ekei konta
mouxlas21: akouse
mouxlas21: an thes apla na tin peseis se mena kanena problima pes to
-//- : pes mou
-//- : oxi oxi
-//- : na sou pw ti thelw pragmatika
-//- : ?
mouxlas21: e nai nte
mouxlas21: aman
mouxlas21: to ferneis giro giro les kai eimai kanenas blamenos
-//- : thelw na pidixeis ti *****
-//- : lol
-//- : alitheia
-//- : k auti thelei (αυτό έλειπε να μην θέλει :Ρ)
mouxlas21: hahahahahahahahahahahahahaahah
mouxlas21: hahahahahaahahahahahaah

.......

-//- : prepei na pidixtei (πρέπει ;;;)
mouxlas21: xorise me kanena?
-//- : einai parthena
mouxlas21: ????????
-//- : k auto
mouxlas21: ox
mouxlas21: asto
mouxlas21: makria apo mena oi parthenes
-//- : den einai entelws
-//- : exei spasei
-//- : apla thelei ligo exaskisi (και τι είμαι εγώ; βαράκια;)

.......

mouxlas21: giati emena
mouxlas21: ?
mouxlas21: sta isa omos
mouxlas21: pes pos to exeis skeftei to olo prama
-//- : esena eide k tis areses
-//- : re den thelw na se piesw apla
-//- : an den exeis kati kalutero (χαχααχαχχα)

.......

-//- : k tha pame na kaneis to kathikon sou
mouxlas21: ton logo pes mou
-//- : den mporw na sto pw twra giati tha se epireasei
mouxlas21: ....
mouxlas21: e malakia tora re *****
-//- : apla thelei na kanei sex
mouxlas21: me ksereis ti eimai
-//- : den einai k kati trelo
mouxlas21: mporei na brei aneta enan ekei stin ***** min akouo malakies
-//- : den thelei na exei ektasi to thema
-//- : enw esena den se xerei
-//- : k oute sti thessaloniki tin xeroun
-//- : o logos einai oti eixe pei oti psilogoustare mia alli ap tin parea
-//- : k legame me ta koritsia oti o logos einai oti den to xei kanei akoma kanonika (μην ανησυχείς θα την βάλω εγώ στον ίσιο δρόμο :Ρ)

ο διάλογος είναι πραγματικός και έγινε πέμπτη ...μιλάμε για αύριο το σάββατο που θα συνδιάσω γενέθλια(10/12) και ονομαστική εορτή

η πλάκα της όλης υπόθεσης είναι οτι η γκόμενα με την οποία μιλάω, κάποτε κάναμε κάτι

...μήπως να πάρω καμιά κάμερα καλού κακού;;;;

αλήθεια αν τελικά το κάνω ...τι ακριβώς θα με κάνει αυτό; λέτε να κάνω οτι και ο Patrick Dempsey στο Loverboy ???

... η συνέχεια την κυριακή μαζί με άλλες πικάντικες ιστορίες που έγιναν τελευταία (πχ μια μικρή αντιστροφή του viva espana).

Saving Sergeant Mouxlas

2006-11-30T19:45:00.000+02:00

Ποιός γαμάει και Rayan και Brayan και όλους μαζί

...άμα είσαι παλιός, είσαι. Τέλος!!!

Σας χαιρετώ λοιπόν.

2006-11-25T09:24:00.000+02:00

Τελευταίο post-άκιον πριν φύγω φαντάρος κυρίες και κύριοι. Όχι μην αγχώνεστε, για λίγες μέρες πάω. Επίστρατο με πήραν μετά από πέντε χρόνια. Υποθέτω ότι τους έλειψα (ή ακόμα χειρότερα ξέχασαν ποιος ακριβώς είμαι χοχοχο). Υποθέτω πως θα έχει πλάκα. Άντε να δούμε. Ελπίζω τουλάχιστον να βρω χρόνο να γράψω τίποτα της προκοπής.

Και τώρα στα όμορφα και τελευταία νέα. Η πολύ-αναμενόμενη σειρά μου «να σε χαίρεται η μανούλα» ακυρώθηκε. Καιρό τώρα με στεναχωρούσε αυτή η εξέλιξη, αλλά σήμερα είναι όλα οκ και πάλι. Γιατί; Μα γιατί πλέον όλα τα επεισόδια (και ακόμα περισσότερα να πω την αλήθεια) υπάρχουν στο http://www.thegreekguys.com . πάτε τώρα που προλαβαίνετε παιδιά προτού πλακώσουν οι ευαγγελάτοι. Φυσικά εγώ ήδη έγινα μέλος :) . Α ρε τιμημένη ελληνίδα γκόμενα ποιος τη χάρη σου. Μεγαλεία!!!

Υγ: Τσεκάρετε και μερικά από τα νέα Link ;)

mouxliazo...

2006-11-20T21:23:00.000+02:00

Να θες να γράψεις και να μην ξέρεις για ποιο πράμα και πως. Να πω δεν έχω θέματα; Έχω ένα κάρο. Αλλά δεν ξέρω ρε γαμώτο σα να βαριέμαι τελευταία. Όχι απλά βαριέμαι, αλλά βαριέμαι ελεεινά. Τέλος πάντων μια απόπειρα θα την κάνω.

Τα news μου για όσους και (κυρίως) όσες ενδιαφέρονται. Στη δουλειά πάμε καλά. Τελικά ούτε παραιτήθηκα, ούτε στην πρέζα έπεσα και η αλήθεια είναι πως ώρες ώρες περνάω καλά, αλλά και πάλι δεν είναι πάντα και η καλύτερη μου. Η σχολή από την άλλη πάει κατά διαόλου. Δεν είναι μόνο ότι μαζί με αυτήν έχω και τη δουλειά και ως εκ τούτου κουράζομαι, αλλά είναι και το όλο κλίμα. Έχοντας εμπειρία από το προηγούμενο ΙΕΚ περίμενα τα πράματα αλλιώς. Φευ. Ένα 80% των καθηγητών δεν έχουν ιδέα τι τους γίνεται, το ίδιο το ΙΕΚ ανοργάνωτο και για τον πούτσο, ενώ μπορώ να συνεννοηθώ με τρία, τέσσερα άτομα εκεί μέσα. Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς δεν πηγαίνω και με την μεγαλύτερη όρεξη. Τέλος πάντων θα δείξει η συνέχεια.

Για τα κείμενα πήρα απόφαση να ανοίξω ξεχωριστό blog. Βέβαια ηλίθιε ψηλέ (σε μένα μιλάω μην αγχώνεστε) θα πρέπει να γράψεις ποτέ και τίποτα για να το ανοίξεις το γαμημένο το blog. Αλλά και πότε να γράψω; Η’ τι; (εδώ να σημειώσω πως αν και μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής ο pascal, πρέπει να πω ότι γαμιέται πατόκορφα. Κάνε ένα διάλειμμα ρε ψηλέ, άσε και καμιά ιδέα και για μας.)

Τέλος πάντων όπως όλοι καταλαβαίνεται δεν διανύω και την πιο δημιουργική περίοδο της ζωής μου. Δουλειά πάω για τα λεφτά, σχολή πάω για να μην με πρήζει ο γέρος μου και τις λιγοστές εξόδους που κάνω τις κάνω για να λέω ότι βγαίνω. Όσο για γυναίκες δεν το συζητάω. Ως συνήθως εδώ και πάρα πολύ καιρό τσιμπολογάω από δω και από κει, αλλά πέραν τούτου τίποτα το ιδιαίτερο. Και πως δηλαδή εδώ δεν έχω εγώ ο ίδιος όρεξη, θα έχουν οι γκόμενες;

Ως και να κράξω και να μπινελικώσω βαριέμαι. Πράμα ανήκουστο δηλαδή για όσους με ξέρουν. Δηλαδή κράζω, αλλά άνευ λόγου και αιτίας, πράμα που με κάνει να πιστεύω πως γίνομαι μίζερος, κάτι το οποίο πάντα ήθελα να αποφύγω.

Δεν πάμε καλά! Και να πω δεν έχω προτάσεις να κάνω κάτι; Έχω. Αλλά δεν ξέρω, για κάποιο γαμημένο λόγο δεν με συγκινεί τίποτα. Νιώθω πιο έντονη από ποτέ την ανάγκη να κάνω νέες γνωριμίες, αλλά τέτοιες που να με ξεκολλήσουν από τη μιζέρια μου. Να γνωρίσω ένα ατομάκι βρε αδερφέ που να με τραβήξει στην μαλακία.

Από την άλλη βέβαια πρέπει να χαλαρώσω και εγώ λίγο. Παντού σε όλους και όλες βρίσκω κάτι να με ξενερώνει. Αλλά και τι να κάνω; Να σταματήσω να είμαι τόσο τέλειος; Δεν γίνεται! (…just kidding φυσικά).

Μ’ αρέσει που ξεκίνησα να γράφω και με όρεξη και κατέληξα να γράφω λες και μιλάω στον ψυχολόγο μου. Την παναγία μου (sorry αγαπητοί εν τω χριστό αδελφοί) μέσα δηλαδή. Ίσως να παίζει και ρόλο το γεγονός ότι βρίσκομαι στην σχολή κάνοντας μάθημα ( ο θεός να το κάνει) με την ποιο ηλίθια, ξενέρωτη και άλλα αηδιαστικά επίθετα καθηγήτρια της σχολής. Ίσως πάλι απλά να έχω καιρό να γαμήσω καλά.

Τέσπα. Το βράδυ δουλεύω 12 με 8 οπότε λογικά όλο και κάτι σοβαρό και της προκοπής θα μπορέσω να γράψω (αν φυσικά δεν λιώσω στο manager ή φάω πάλι τις ώρες μου μιλώντας με την κάθε ιντερνετιακή ψώλα.)

Νίκος over and out.

να'μαι πάλι. (3)

2006-11-05T05:49:00.000+02:00

Χρόνια και ζαμάνια λοιπόν. Όχι δεν γαμώ αυτόν τον καιρό, αλλά γαμιούνται τα πάντα γύρο μου. Οι ώρες στη δουλειά, οι ώρες στη σχολή, οι γκόμενες που γνωρίζω (αλλά δυστυχώς όχι με μένα) και τέλος τέλος ο σκληρός μου (ο δίσκος έτσι).

Έχω μπόλικο πράμα να γράψω ως συνήθως, αλλά ανάθεμα με αν μπορέσω να τα βάλω σε μια σειρά. Ας αρχίσω όμως με το τι απέγινε η πολύαναμενόμενη (λέμε τώρα) σειρά που είχα υποσχεθεί, με τίτλο «να σε χαίρετε η μανούλα σου». Το concept και η βασική ιδέα ήταν η εξής: κατά τύχη έπεσα πάνω σε ένα μάτσο βιντεάκια τραβηγμένα από κινητό. Όλα είναι τσόντα φάση. Θα ανέβαζα το βίντεο, θα είχα και δυο τρείς εικόνες από αυτό στη φάση όπου ειπώθηκαν οι καλύτερες ατάκες και θα σχολίαζα με το δικό μου μοναδικό τρόπο. Φυσικά του κλου της όλης υπόθεσης είναι πως πρόκειται για ελληνικά βιντεάκια, που σημαίνει ότι όλο και κάποια γνωστή θα πετυχαίναμε. Στο τέλος κάθε επεισοδίου θα τελείωνα με τη φράση να σε χαίρεται η μανούλα σου, απευθυνόμενος στην εκάστοτε πρωταγωνίστρια (φυσικά θα δικαιολογούσα και το γιατί).

Και θα με πείτε «και γιατί δεν προχώρησες ρε ψηλέ;». Για αρχή έπαιζε να φάω ένα κάρο μηνήσεις αν με έπαιρναν χαμπάρι οι «πρωταγωνιστές» και ύστερα υπάρχουν αρκετά με ανήλικα οπότε έπαιζε να μου την πέσουν οι cyber-μπάτσοι, που στη χώρα μας μόνο με κάτι τέτοια ασχολούνται.

Αυτά φυσικά τα είχα σκεφτεί και από την αρχή. Ως υπεράσπιση θα έλεγα πως στην τελική δεν προβάλω και κάτι μυστικό. Όλα τα βίντεο βρέθηκαν σε δημόσιο υπολογιστή σε κοινή θέα. Δεύτερον ήδη πολλά κυκλοφορούν από κινητό σε κινητό άρα και πάλι δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος. Θα με πεις και αυτό θα το έκανε νόμιμη ή ηθική την προβολή των βίντεο; Δεν είμαι και σίγουρος αλλά νομίζω πως όχι. Αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως όταν κάθεσαι να σε βιντεοσκοπήσουν από μια συσκευή η οποία είναι προσβάσιμη στον οποιονδήποτε, έχεις υπόψη σου πως μπορεί να πέσει σε διάφορα χέρια. Στην τελική το να θέλει ο γκόμενος σου να σε πάρει με το κινητό δεν σου λέει κάτι; Στις 99.9% των περιπτώσεων το κάνει για να σε δείξει σε γνωστούς και φίλους. Άρα φταις και εσύ. Επιπλέον όταν παρτουζώνεσαι με άλλους δέκα ή κάνεις πίπες μπροστά σε άλλους τόσους δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση για προστασία των προσωπικών σου δεδομένων.

Πάμε στο δεύτερο τώρα. Τα ανήλικα. Εκεί ως υπεράσπιση διαλέγω το τι βλέπει ο καθένας και το τι θέλει να προβάλει ο καθένας. Δηλαδή. Ο ξάδερφος μου έχει μια φωτογραφία της κορούλας όταν ήταν δυο χρονών που είναι γυμνή στην παραλία. Ο νορμάλ άνθρωπος την βλέπει και λέει «Α τι χαριτωμένο που είναι». Ένας παιδόφιλος μπορεί και να τον παίξει. Διακινεί λοιπόν ο ξάδερφος μου παιδική πορνογραφία έχοντας μια τέτοια εικόνα στο πορτοφόλι του; Επιπλέον ο σκοπός μου δεν ήταν να τα κάνω upload και να πω «να πάρτε δείτε τσόντες με ανήλικα», αλλά να πω «πάρτε δείτε και γελάστε με την όποια κατάντια παρατηρείτε».

Το αν θα έστεκαν αυτά σε ενδεχόμενο δικαστήριο ή αν θα με έβγαζαν έστω ηθικά δικαιωμένο δεν το ξέρω και η αλήθεια είναι πως όταν άρχισα να επεξεργάζομαι το υλικό αφότου συνέλαβα την ιδέα ποσώς με ενδιάφερε. Μετά έγινε η παπαριά με το blogme.gr και είδα πως αστεία δεν σηκώνει η υπόθεση. Έπειτα το βίντεο του δευτέρου επεισοδίου ήταν αμφιλεγόμενο. Άλλος είπε ότι τα πάντα γινόταν εις γνώσει της πρωταγωνίστριας και άλλος πως υπήρξαν συλλήψεις για την όλη υπόθεση γιατί τη φλομώσανε στα drugs. Όχι τίποτε άλλο, αλλά το δεύτερο επεισόδιο ήταν και το καλύτερο και είχε και ως point να αποδείξει πως το νούμερο δυο μπορεί να είναι καλύτερο από το νούμερο ένα. Τέλος πάντων άφησα την αμφιβολία υπέρ της κοπέλας (αν και εγώ την εκδοχή περι ναρκωτικών δεν την πιστεύω.) Ε και τώρα τελευταία έγινε ότι έγινε στην Εύβοια.

Εκεί κάπου μπήκα σε σκέψεις. Σε φάση, γιατί. Γιατί να μπω στον κόπο; Για να χλευάσω; Να ξεφτιλίσω; Να ηθικολογήσω; Στην υπεράσπιση μου αν μου έλεγαν πως προωθώ τα όσα γίνονται στα βίντεο, θα έλεγα πως στην τελική είτε τα προβάλω είτε όχι αυτά γίνονται και δεν θα σταματήσουν να γίνονται αν κλείσουμε τα μάτια. Θα έλεγα πως “I am just the messenger”. Messenger τίνος μηνύματος όμως; Και καθώς γράφω ατάκες και σχόλια σταματάω και κοιτάω την οθόνη. Κάθομαι και ρωτάω τον εαυτό μου: «γιατί ρε ψηλέ; Σε ενοχλούν; Και αν ναι, γιατί; Εσύ δηλαδή αν μπορούσες να κάνεις τα ίδια δεν θα τα έκανες;» Εκεί τραβάω τα χέρια από το keyboard και σκέφτομαι. Ναι ή όχι τελικά; Θα πηδούσα με άλλους 5-6 νοματαίους την ψώλα του σχολείου; Θα δεχόμουν να μου κάνουν μέσα στην τάξη με κόσμο πίπα; Δεν ξέρω. Πραγματικά δεν ξέρω. και με φοβίζει η σκέψη ότι η απάντηση μπορεί και να είναι «ναι» και πως η όλη φάση από μέρους θα γινόταν από ζήλια που στην εποχή μου δεν γινόταν τέτοια ή ακόμα και αν γινόταν εμένα με είχαν στην απέξω.

Και συνεχίζω να σκέφτομαι. Με αφορμή τα όσα έγιναν στην Εύβοια, βγήκε στη φόρα ότι κυκλοφορούν ένα σωρό τέτοιου είδους βίντεα και πως μάλλον υπάρχει ένας άτυπος διαγωνισμός μεταξύ των σχολείων για το ποιο θα τραβήξει το πιο hard core. Καταρχήν θεωρώ υποκριτικό να κάνουμε λες και ανακαλύψαμε την Αμερική. Ακόμα και αν δεν είχες δει κάτι, ήξερες. Λίγο πολύ στην τελική όλοι υποψιαζόμαστε και έχουμε υπόψη μας πως κάτι δεν πάει καλά με τη νέα γενιά. Όχι ότι η δικιά μου (76’-85’)δεν είναι βλαμμένη, απλά η νέα(86’- 95’) είναι ένα κλικ πιο πάνω στη σκάλα της βλακείας. Τέλος πάντων η όλη φάση είναι ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι, οπότε ας μην κάνουμε τους ανήξερους.

Το λιγότερο που με απασχολεί βέβαια είναι αυτό. Το κείμενο λόγω δουλειάς και σχολής γράφεται εδώ και μέρες. Έχω προλάβει να ηρεμήσω και δεν γράφω εν θερμώ. Για την ακρίβεια γράφω με πολύ καθαρή σκέψη και καθαρό μυαλό και αυτό μάλλον συμβαίνει για πρώτη φορά στο blog τούτο. Αυτό γιατί θεωρώ σοβαρά τα όσα βγαίνουν στην επιφάνεια. Αλλά κάπου εδώ ρε blog-οαδέρφια χρειάζομαι τη βοήθεια σας γιατί εγώ απάντηση σε μερικές ερωτήσεις δεν βρίσκω. Θέλω να πω γιατί τα θεωρούμε σοβαρά; Γιατί ενοχλούν; Γιατί μας προκαλεί εντύπωση που μια 16χρονη παίρνει πίπα σε συμμαθητή της μπροστά στους υπόλοιπους έχοντας εις γνώσειν της ότι βιντεοσκοπείται; Θέλω μια απάντηση από όλους, να γίνει μια συζήτηση ρε αδερφέ, αλλά πριν το κάνετε, πριν πιάσετε τα keyboard, κάντε ένα κράτει και σκεφτείτε λίγο. Είναι κακό; Μήπως ζηλεύουμε; Μήπως νιώθουμε ενοχές; Ειλικρινά μια συζήτηση θέλω να την κάνουμε γιατί προσωπικά έχω ψιλοκολλήσει.

ΥΓ: για τους εκπαιδευτικούς την γνώμη μου την έχω γράψει εδώ και καιρό. Τόσο ζώα δεν τους περίμενα όμως. Δεν με νοιάζει αν έγινε ή δεν έγινε βιασμός στην Εύβοια. Προσωπικά πιστεύω πως έγινε, αλλά θα κάνω το μαλακά και θα πω πως αυτό είναι για να αποδειχθεί στο δικαστήριο και μπλα μπλα. Η στάση όμως ορισμένων καθηγητών με αηδιάζει. Όταν λες ατάκα του στυλ «τα ήθελε και αυτή» είναι σα να παραδέχεσαι τον βιασμό πρώτον και δεύτερον λες ότι φταίει και το θύμα από πάνω. Για μένα όσοι είναι σε γυμνάσια και λύκεια κάθονται απλά να κάνουν ένα 5ωρο της πούτσας και να παίρνουν ένα μισθούλη και από εκεί και πέρα στην πούτσα τους. Δεν νοιάζονται για ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ. Και να μην ακούσω για το παραμύθι της μειοψηφίας και τα γνωστά πως σε κάθε χώρο υπάρχουν και οι κακοί. Έχει παραλιώσει αυτή η γαμημένη η καραμέλα. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται συνέχεια σε αυτή τη χώρα 10 να βγάζουν όνομα για τους υπόλοιπους 90. Στους εκπαιδευτικούς τα ίδια, στους ταρίφες τα ίδια, στους μπάτσους τα ίδια, στους οπαδούς τα ίδια. Σε όσους χώρους και κλάδους νοσούν τα ίδια. Δεν με χέζετε λέω εγώ; Τέρμα το παραμύθι. Υποτίθεται ότι ως πλειοψηφία παράγεις έργο (γιατί υποτίθετε πως είσαι συνεπής και σωστός), ναι; Ναι! Ε τι σκατά έργο παράγεις πια όταν οι λίγοι(υποτίθεται) κακοί του κλάδου καταφέρνουν να στο πηδάνε κάθε τρεις και λίγο; Είμαστε η μόνη χώρα με την παγκόσμια πατέντα όπου η πλειοψηφία είναι μια ζωή δέσμια της μειοψηφίας. Τι λέτε ρε; Πάτε καλά; Έλεος πια. Αλλά και ακόμα και έτσι να είναι. Πως επιτρέπεις 10 μαλάκες να σου χαλάνε το όνομα; Γιατί δεν αντιδράς; Γιατί δεν προσπαθείς να τους συμμορφώσεις όταν βλέπεις να χαλάνε και το δικό σου όνομα; Αν λοιπόν δεν αντιδράς είσαι το ίδιο ένοχος και κακός στη δουλειά σου, τέλος! Αφήστε που το έργο των απανταχού εκπαιδευτικών φαίνεται και από τον τζίρο που κάνουν τα φροντιστήρια.

ΥΓ2: Δεν είναι το θέμα ότι η κοπέλα είναι βουλγάρα. Και ελληνίδα να ήταν το ίδιο θα γινόταν, γιατί επικρατεί η ηλίθια λογική του στυλ «το δικό μου το παιδί;». Ναι μωρή το δικό σου το κολόπαιδο. Τα σημερινά παιδιά είναι ιδιαιτέρως κακομαθημένα και το ξέρουμε όλοι. Αλλά επι του θέματος αυτού σε άλλο post.

Γιατί;;; Γιατί να είσαι τόσο μαλάκας;

2006-10-13T16:18:00.000+03:00

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι πόσο μαλάκας μπορεί να είναι κάποιος. Αυτή τη μαγκιά της πρωτιάς ποτέ δεν την κατάλαβα. Μου είπε φίλος ότι βγήκε το trailer του “300”. Για όσους δεν ξέρουν το “300” είναι comic γραμμένο από τον Frank Miller με θέμα τους τρακόσιους του Λεωνίδα. Κάπου στα τέλη του 2005 ξεκίνησε η παραγωγή και μπλα μπλα μπλα, φτάνουμε στο σωτήριο έτος μας. Μόλις μου το είπε και παρόλο που ήμουν από ξύδια έτρεξα πρωί πρωί να το ψάξω. Είδα trailer και από την warner bros. αλλά και από το mftm (Movies For The Masses). Στη warner τρέχα γύρευε από πού κάνουν το stream και άντε ψάχνε για προγράμματα για να το κάνεις capture. Οπότε ρώτησα στο blog τους πως γίνεται να πάρει κανείς το trailer να το δείξει και σε κανένα φίλο. Λέω δε μπορεί, internet είναι αυτό, υποτίθεται πως μοιραζόμαστε εδώ μέσα. Παπάρια μπλε. Η απάντηση που πήρα ήταν απογοητευτική. Αν διαβάσει κανείς και πιο πάνω, το άγχος τους είναι να ξέρουμε όλοι ότι η ανακάλυψη είναι δικιά τους. ΟΚ ΔΙΚΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ. ΕΙΣΑΣΤΕ ΜΑΓΚΕΣ. ΜΠΡΑΒΟ!!! Αλλά το τσουτσούνι δεν μεγαλώνει έτσι. Τώρα μπορώ να έχω το videακι να το δείξω σε αυτούς που δεν έχουν internet? Ή αν έχουν δεν είναι γρήγορο; Μη μου στεναχωριέστε δε θα παραλείψω να αναφέρω την πηγή μου.

Τέσπα. Από warner είναι εδώ και από mftm είναι εδώ (είπαμε …δική τους ανακάλυψη. Τύφλα να έχει ο Σλίμαν δηλαδή)μαζί με τις μαλακίες που με γράψανε.

Το trailer υπόσχετε πολλά. Αν το βιβλίο αποδοθεί όπως αποδόθηκε και αντίστοιχα το “sin city” τότε θα μιλάμε για πολύ καιρό για αυτή την ταινία. Αναμονή λοιπόν και ο Μάρτιος είναι …μακριά (γαμώτο).

Σε δουλειά να βρισκόμαστε…

2006-10-11T04:55:00.000+03:00

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους εκατομμύρια αναγνώστες μου. Όσο όμως δεν αναγνωρίζεται το μεγαλείο μου από το ευρύ κοινό ( τα εκατομμύρια είναι λιγότερα από τα δις όπως και να το κάνουμε) θα αναγκάζομαι να ζω μια ζωή ενός κοινού θνητού. Όπερ και σημαίνει πως θα τρέχω και δουλειά αλλά και σχολή. Η πούτσα που τρώω είναι εφάμιλλη της δικής μου, πράμα που σημαίνει ότι πονάω άσχημα. Όμως όπως πάντα παρά τις αντιξοότητες το μυαλό μου συνεχίζει να στροφάρει στους γνώριμους ρυθμούς. Και καθότι δαιμόνιο, έχει σκεφτεί κάτι πολύ πολύ σατανικό. Θα εγκαινιάσω μια νέα σειρά εδώ πέρα με τίτλο: «να σε χαίρεται η μανούλα σου».
Δεν μπορώ να αποκαλύψω τίποτα περισσότερο, αλλά θα σας δώσω μια ιδέα λέγοντας ότι η σειρά αυτή θα με κάνει να φαίνομαι λιγότερο αηδιαστικός ενώ θα δικαιώσει και παλαιότερα κείμενα μου. Τις ιστορίες και τα βιβλία ίσως να μην τα τελειώσω ποτέ, αυτό όμως πλέον αποτελεί έργο ζωής για μένα. Θα κάνει πάταγο. Ή θα με βγάλουν στις ειδήσεις ή θα φάω πολύ ξύλο ή θα με πλακώσουν στις μηνύσεις (εγώ λέω και τα τρία). Stay tuned και λίγη ακόμα υπομονή γιατί ακόμα τρέχω, έρχονται και οι εκλογές κλπ. Πιστεύω όμως πως από δευτέρα θα είμαι σε θέση να παρουσιάσω το πρώτο επεισόδιο. Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος και είμαι σίγουρος (και αυτό είναι που με ενθουσιάζει) πως δεν θα ξέρετε αν αηδιάζετε με μένα ή με την αλήθεια που σας προσφέρω (οπότε αηδιάζετε πάλι με μένα κ.ο.κ). Σταματάω όμως εδώ για να σας κρατήσω και λίγο σε αγωνία. Και κλείνοντας επειδή υπάρχουν παράπονα πως πολλά γράφω και δεν τα σπάω έστω με καμιά φωτογραφία να ξεκουραστεί το ματάκι σας, ορίστε τι κάνω για σας. Γίνομαι προφήτης και πιστεύοντας ότι πολλά μπινελίκια θα μου ρίξετε για τη σειρά, αφήνω το αγαπημένο μου ποδόσφαιρο να μιλήσει για μένα και απαντάω από τώρα (δεν είναι μονταζ!!!).

Και μια και είπα για μπάλα θυμήθηκα πως ήθελα να γράψω κάποια πράματα. Αλλά γιατί να γράψω; Το γεγονός ότι έχουμε κάνει το γερμανό σαν τα μούτρα μας τα λέει όλα. Τέλος πάντων θα επεκταθώ επί του θέματος κάποια άλλη στιγμή.

Κατά τα άλλα έχουμε λέει απεργίες των εκπαιδευτικών. Οι άνθρωποι ζούνε σε ονειρούπολη, αλλιώς δεν εξηγείτε το γεγονός πως ζητούν εδώ και τώρα 40% αύξηση. Τα δε επιχειρήματα τους για κλάματα. Έχω την εντύπωση πως από το να έχουν να κάνουν με παιδιά ότι νομίζουν πως και όλοι οι υπόλοιποι είναι παιδιά (αν και έχω σοβαρές υποψίες πως ακόμα και τα παιδιά στα οποία υποτίθεται πως κάνουν μάθημα δεν τους παίρνουν σοβαρά). Αν κουράζονται τόσο πια ας γίνουν μπετατζήδες που είναι και πιο ξεκούραστο μιας και ο μπετατζής δεν …παίρνει δουλειά στο σπίτι!!! Είναι λέει εξοντωτικό να έχεις να κάνεις με 20-25 παιδιά τη μέρα. Δεν διαφωνώ. Απλά και πάλι αναρωτιέμαι: δηλαδή αν σας δώσουν παραπάνω λεφτά θα είναι λιγότερο εξοντωτικό; Την ατάκα του κόφτη την έχω ξαναγράψει «δηλαδή αυτοί που απλώνουν άσφαλτο αυγουστιάτικα τι να πουν;». Εξαργυρώνουν λέει τα χρόνια που διάβαζαν. Μάλιστα. Προφανώς μας θεωρούν μαλάκες, αλλιώς δεν εξηγείται αυτό. Γιατί όλοι έχουμε δει τι κάνουν στο παιδαγωγικό που είναι: .Ακριβώς!!! Τίποτα. Ακόμα και αν κάνουν κάτι (λέμε τώρα) αν εσύ νιώθεις πως έχασες χρόνια διαβάζοντας αυτό είναι δικό σου πρόβλημα και όχι της τσέπης μου. Γιατί είναι τουλάχιστον αισχρό να απαιτείς σε καιρούς οικονομικής ανέχειας από τους φορολογούμενους να βάλουν και άλλο το χέρι στην τσέπη για να τον παίζεις εσύ. Γιατί οι εκπαιδευτικοί τον παίζουν. Αποδεικνύεται άλλωστε από τα τόσα φροντιστήρια και το γεγονός πως άμα δεν πας σε αυτά τριτοβάθμια ούτε με τα κιάλια δεν βλέπεις. Άρα κάποιος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του. Επιπλέον είναι από τους πλέον προνομιούχους. Άμα μαζέψουμε εργάσιμες μέρες και ώρες (που δεν είναι ώρες άλλα 45λεπτα) που εργάζονται το χρόνο η ώρα τους (συγγνώμη το 45λέπτο τους) αποτιμάται περίπου σε 25 – 30 ευρώ!!! Να μην ακούσω μαλακίες πως το καλοκαίρι πρέπει να είναι στο σχολείο γιατί αυτό εργασία δεν είναι, όπως δεν είναι και το γεγονός ότι πρέπει να είναι στο σχολείο από τις 8 (για να πιούν καφέ ας πούμε). Και φυσικά δεν επιθυμώ την εξίσωση των μισθών προς τα κάτω, αλλά απλά αναρωτιέμαι τι ακριβώς θα έχουμε καταφέρει αν ανοίξουμε την μισθό-ψαλίδα ανάμεσα σε ιδιωτικούς και δημόσιους. Επιπλέον τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι άθλια και άκρως εκβιαστικά. Όλο το καλοκαίρι τον έπαιζες. Τότε γιατί δεν έκανες πορείες; Τώρα βρήκες; Με το ξεκίνημα; Που δεν έχουν και τι να κάνουν και οι γονείς τα παιδιά τους; Και μην πει κανένας μαλακάς πως μόνο έτσι γίνεται να πιέσεις. Να πιέσεις ποιόν; Εγώ ξέρω πως τις απεργίες τις κάνεις για να πιέσεις τον άμεσο εργοδότη σου με το να μην παράγεις και έτσι αυτός να έχει ζημιά. Γιατί υποτίθεται πως η απώλεια του κέρδους είναι που τον πονά. Αν βλέπει κάποιος τίποτε από αυτά ας μου το σφυρίξει. Τέλος πάντων στο τέλος όλων είναι αυτό που έλεγα στο προηγούμενο ποστ. Έκανες μια επιλογή. Δέξου τις συνέπειες και σκάσε. Λες και δεν ήξερε κανείς του που υπέγραφε και πόσα θα έπαιρνε. Είναι σα να απεργώ τώρα από το ιντερνετάδικο και να ζητώ αύξηση την ώρα που από την αρχή ήξερα πόσα θα παίρνω. Παραλογισμός ολέ! Η άποψη μου είναι η ίδια με αυτήν του επιστάτη στην ταινία “the breakfast club” που την εξέφρασε τον διευθυντή. Λίγο ως πολύ λέει ότι όταν ξεκινούσαν φαντάζονταν πως θα είναι κάτι εύκολο με ένα καλό μισθό και τα καλοκαίρια ελεύθερα και στην πορεία ανακάλυψαν πως όντως πρόκειται για δουλειά και κάπου εκεί στράβωσαν. Μόνο που δεν φτάιμε εμείς. Την επιλογή σας λοιπόν και σκασμός. Στο τέλος τέλος μπορείτε να πάντα να παραιτηθείτε αν θέλετε (καλό αστείο ε;).

Κάπου εδώ σας αφήνω. Αν και έχω να γράψω για ένα τέλος εποχής στην προσωπική μου ζωή (γκομενικά δηλαδή :Ρ) και έχω και τον απαραίτητο χρόνο (είμαι δουλειά με ωράριο 12 το βράδυ με 8 το πρωί και είναι 5:30 και είμαι με άλλα 10 άτομα) εντούτοις θα σας απαλλάξω από αυτό το μαρτύριο (αν είχα καμιά καλή φωτογραφία πρόχειρη το συζητούσαμε:Ρ).

Μούχλας over and out!

Όταν είσαι guru...

2006-09-24T17:21:00.000+03:00

...οι άλλοι απλά ακολουθούν

[...]

triantara.blogspot.com says:
αυτό σκεφτόμουν κι εγώω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
triantara.blogspot.com says:
και με φοβίζει πολύ αυτό ότι σκεφτόμασταν το ίδιο...

[…]

Ps: κοπελιά (χα …τριανταφεύγα χρονών γκόμενα και τη λέμε και κοπελιά) sorry …δεν άντεξα. Έπρεπε απλά να το βάλω (το ξέρεις ότι μου αρέσει να επιβεβαιώνω την αυθεντία μου και να το δείχνω κιόλας :P)

Γαμώ την κλάψα σας!

2006-09-23T06:33:00.000+03:00

Αλόχες. Αφήνω τα διαδικαστικά και τις χαιρετούρες και μπαίνω στο ζουμί.

Respect στους ταρίφες της Θεσσαλονίκης. Οκ ένα μεγάλο ποσοστό είναι κομπλεξικοί και καθίκια, αλλά μερικοί είναι μεγάλες ατομάρες. Ως και εγώ, που είμαι και guru μην ξεχνιόμαστε, νιώθω κάπως μειονεκτικά καμιά φορά (ως τη στιγμή που σκέφτομαι ότι τέλος πάντων εγώ δεν είμαι ταρίφας). Μπορείς να μιλήσεις μαζί τους για τα πάντα. Από αθλητικά μέχρι πολιτική και από τέχνη μέχρι γκόμενες. Εδώ ανοίγω μια παρένθεση και αναφέρω την ίσως πιο κορυφαία ατάκα που έχει ξεστομίσει ποτέ ταρίφας. Σαββάτο ξημερώματα και τραβάω για σπίτι. Πιάνουμε κουβέντα και για να μην τα πολυλογώ φτάνουμε στο σημείο που μου λέει για περίεργα περιστατικά που του έχουν κάτσει. Λέει λοιπόν για μια φορά που παίρνει στο ταξί μια γκόμενα. Η γκόμενα τίγκα στα ξύδια ή τα ναρκωτικά. Του λέει σε κάποια φάση ότι θέλει να την γαμήσει. No problem ο δικός σου την πάει σε κάτι σκοτάδια και την αρχίζει. Το θέμα είναι ότι η γκόμενα ήθελε ντε και καλά από κώλο (νομίζω λόγο περιόδου). Απόρησα λίγο με το που ακριβώς είχε το πρόβλημα ο ταρίφας, αλλά γρήγορα μου εξήγησε πως η γκόμενα δεν ήταν δα και δυσκοίλια. Άσπρο τον έβαλε, καφέ τον έβγαλε. Τέλος πάντων του δίνει η γκόμενα κάτι υγρά μαντηλάκια λέει για να σκουπιστεί. Έλα όμως που αυτές οι μαλακίες έχουν οινόπνευμα(ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων). Παίρνει που λέτε ο ταρίφας ένα πονεμένο ύφος και με λέει: «Αδερφέ! Τι να σε λέω. Σα να με τρύπησαν την τσουτσού χίλια βελόνια. Χίλια βελόνια παλικάρι μου». Άλλο να στο λέω φίλε αναγνώστη και άλλο να το βλέπεις μόνος. Γελούσα ακόμα και όταν έφτασα σπίτι.
Πιάσαμε λοιπόν συζήτηση σχετικά με τα επεισόδια που έκαναν τα μΠΑΟΚια στην έκθεση. Βγήκανε λέει τα μΠΑΟΚια στους δρόμους για να βρεί η πολιτεία λύση για την ομάδα τους. Τι λέτε ρε καρντάσια; Πάτε καλά; Όλη μέρα βρίζετε το «κράτος της Αθήνας» και τώρα παρακαλάτε; Γλύφουμε εκεί που φτύναμε δηλαδή; Και άντε αυτό είναι το λιγότερο. Δεν διαφωνώ ότι φταίει το κράτος κατά κύριο λόγο που άφησαν λαμόγια να αναμειχθούν με τον ΠΑΟΚ (και το ποδόσφαιρο γενικότερα). Κανένας έλεγχος. Μηδέν. Ο κάθε ένας στην Ελλάδα μπορεί να πάρει μια ΠΑΕ είτε για να ξεπλένει χρήμα, είτε για τη δική του προσωπική προβολή (στην Ελλάδα οι πρόεδροι είναι πιο γνωστοί από τους παίχτες). Μεγάλο μερίδιο ευθύνης η πολιτεία. Αλλά και εσύ ρε παοκτσή( αεκτσή, ολυμπιακέ, δοξέε, γιαννιώτη κλπ κλπ) τι έκανες όταν όλοι αυτοί αναλάμβαναν; Τίποτα! Γιατί; Γιατί πολύ απλά είχες την κρυφή ελπίδα ότι θα σου βγει ο νέος Κόκκαλης ή ο νέος Βαρδινογιάννης και έβγαλες το σκασμό. Αυτά μου την δίνουν γαμώτο μου. Αν οι παοκτσήδες είχαν μαζευτεί και είχαν ζητήσει από το κράτος να κάνει ένα έλεγχο στον Γούμενο (τι λεφτά έχει, από πού τα έχει, τι σκοπεύει να κάνει κλπ) τώρα θα ήμουν στο δρόμο μαζί τους. Ειλικρινά και ας είμαι και ΑΕΚ. Ο ΠΑΟΚ είναι κεφάλαιο για το ελληνικό ποδόσφαιρο με λαό και ιστορία. Αλλά αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτα. Ο κλασσικός μαλάκας έλληνας που κάνει κάτι (ή δεν κάνει στην προκειμένη περίπτωση) και άμα στραβώσει η φάση τρέχει στο κράτος, το οποίο εδώ και χρόνια …βρίζει! Γαμω τον παραλογισμό μου μέσα δηλαδή. Όταν παίρνεις μια απόφαση να είσαι έτοιμος να δεχτείς και τις συνέπειες της. Και ότι γράφω για τα μΠΑΟΚια ισχύει και για αυτούς που την είδαν μάγκες και έπαιζαν σαν πούστηδες χρηματιστήριο, για τους αγρότες, όσους έχασαν λεφτά σε καζίνο και φρουτάκια, για ιδιοκτήτες αυθαιρέτων και χίλιους δυο άλλους που όταν τους έκατσε το αυγό στον κώλο αποφάσισαν πως πρέπει να βοηθήσει το κράτος. Δεν με χέζετε λέω εγώ.
Συνεχίσαμε να μιλάμε με τον ταρίφα και συνεχίσαμε τα της έκθεσης. Αναρωτιόμουν (και ακόμα το κάνω) πως δεν βαριούνται. Δεν βαριέται ο εκάστοτε πρωθυπουργός να ανεβαίνει ως τη Θεσσαλονίκη κάθε χρόνο για τα ίδια και τα ίδια; Να μοιράζει τσάμπα υποσχέσεις και να ακούει μπινελίκια; Όλοι αυτοί που τρέχουν με παρατάξεις και σωματεία δεν έχουν βαρεθεί κάθε χρόνο να ρίχνουν μπινελίκια και να ακούν τσάμπα υποσχέσεις;
Καλά φέτος ήταν το θεϊκότερο όλων. Πήγαν λέει εκπρόσωποι των πόλεων που έχουν σχολές και ζητούν την κατάργηση της βάσης του δέκα γιατί πλήττει τα εκεί ιδρύματα. Πάμε καλά; Καταρχήν αν είσαι δήμαρχος και περιμένεις να σωθεί οικονομικά η πόλη σου από διακόσιους έως πεντακόσιους φοιτητές, τότε πολύ απλά είσαι ο πολύ λάθος άνθρωπος σε πολύ λάθος θέση και δεν ξέρεις τι σου γίνεται ή απλά είσαι ο κλασσικός έλληνας πολιτικός που με τα ψέματα και τα ημίμετρα της αρπα-κόλας προσπαθεί να εξασφαλίσει κανένα ψήφο παραπάνω. Μίλησα για διακόσιους / πεντακόσιους φοιτητές γιατί τα ΤΕΙ (κατά κύριο λόγο) που μένουν χωρίς κόσμο είναι αυτά που βρίσκονται τελευταία στις προτιμήσεις των μαθητών και αποτελούν την έσχατη λύση του στυλ «αρκεί να φύγουμε από εδώ». Μαζί με τους διάφορους προύχοντες φωνάζουν γονείς και μαθητές. Η λογική τους είναι ότι αν τα παιδιά τους περάσουν κάπου έχουν εξασφαλισμένο το επαγγελματικό τους μέλλον. Χμ μάλιστα. Για αρχή να πω κάτι που διάβασα στον Καρπετόπουλο και συμφωνώ απόλυτα μαζί του. Αν λοιπόν τα πανεπιστήμια και ο ρόλος τους είναι να προσφέρουν ειδίκευση και επαγγελματική αποκατάσταση και όχι εκπαίδευση και μόρφωση όπως ξέρουμε, τότε πολύ απλά να τα πάρουμε από το υπουργείο παιδείας και να τα δώσουμε στον ΟΑΕΔ να τελειώνουμε.
Δυστυχώς ο έλληνας δεν μπορεί να σκεφτεί πέντε λεπτά παραπέρα. Κυρά μου, αν περάσει το τσογλάνι σου με μέσο όρο έξι ας πούμε, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι το μόνο; Δεν μπορείς να σκεφτείς ότι όσοι μπουν αργά η γρήγορα τόσοι θα βγούν; Ότι έτσι θα δημιουργηθεί κορεσμός στην αγορά εργασίας; Ότι για την ίδια θέση ο γιόκας σου θα παλεύει με άλλους πενήντα; Την οποία θέση ο εργοδότης θα την δώσει προφανώς σε όποιον ζητά τα λιγότερα; Δηλαδή κυρά μου καταλήγεις να τρως στην μάπα αυτό που δεν ήθελες εξαρχής για το παιδί σου: να δουλεύει για το τίποτα. Επιπλέον για να φωνάζεις τώρα, το παλικάρι σου δεν είναι κανένα ξεφτέρι και ούτε διαγωνιζόταν ακριβώς για μια θέση στην ιατρική έτσι; Φωνάζεις μήπως και περάσει σε κανέναν ΤΕΙ της πίπας, οπότε και το όνειρο του δημοσίου είναι χιλιόμετρα μακριά. Έτσι όπως φωνάζεις κυρά μου (και αν εν τέλει γίνει το δικό σου) το μόνο που θα καταφέρεις είναι: το παιδί σου να περάσει κάπου απλά για να έχει περάσει, εσύ να δώσεις ένα κάρο λεφτά, αυτό να «σπουδάσει» κάτι που ούτε καν το ενδιαφέρει και στο τέλος τέλος άφου τελειώσει είτε να μη βρίσκει δουλειά είτε να κάνει κάποια τελείως άσχετη με το αντικείμενο του. Γιατί; Για να λες στην γειτόνισσα σου ότι το δικό σου παιδί σπουδάζει;
Έπειτα υπάρχει και το πρακτικό θέματος. Να γίνει αυτό που θα περιγράψω είναι απίθανο, άλλα αν, λέμε αν, από τους χίλιους που δηλώσουν νομική οι εννιακόσιοι γράψουν κάτω από τη βάση; Θα έχουμε δηλαδή στο άμεσο μέλλον δικηγόρους και δικαστές που δεν κατάφεραν να γράψουν ούτε βάση; Τραβηγμένο σαν παράδειγμα δεν λέω, αλλά δεν χρειάζεται να είναι ντε και καλά δικηγόροι. Στη γερμανική φιλολογία μπήκε άτομο με μέσο όρο ενάμιση(1,5)!!! Απλά ο τύπος έγραψε βάση στα γερμανικά. Το θέμα είναι ότι αύριο μεθαύριο αυτός ο τύπος θα μπει στα σχολεία. Θα αναλάβει μεταδώσει γνώσεις και θα διαμορφώσει χαρακτήρες. Ο μαλάκας με το μέσο όρο ενάμιση θα αναλάβει τα παιδιά μας. Και είμαι σίγουρος ότι η μαμά του κάπου καμαρώνει για το γιόκα της που σπουδάζει.
Και εντάξει κυρά μου. Για τα παιδιά των άλλων χέστηκες, για το πώς θα μεγαλώσουν και τι θα απογίνουν. Για τη γαμημένη την τσεπούλα σου δεν νοιάζεσαι; Και δεν μιλάω για τα λεφτά που θα δώσεις αφού περάσει σε μια σχολή, μιλάω γι’ αυτά που έδωσες πριν περάσει. Αντί να κλαίγεσαι που δεν περνάει το κωλόπαιδο επειδή δεν έγραψε ούτε βάση, γιατί δεν το πιάνεις απ’ το μαλλί να του χώσεις και κανα δυο μάπες που με τόσα φροντιστήρια δεν κατάφερε ούτε τη βάση; Μιλάμε είναι απίστευτο. Ξοδεύουν καράβια λεφτά για φροντιστήρια και όταν το μπουμπούκι δεν πιάσει ούτε βάση, αντί να το πλακώσουν στις μάπες είναι στους δρόμους και κλαίνε. Εντελώς ηλίθιοι άνθρωποι. Και προτού προλάβει να πει κανείς καμιά μαλακία, θα πω δυο πράματα. 1) οι εξετάσεις είναι δύσκολες, αλλά όχι τόσο. Πήγα και έδωσα πανελλαδικές το 2005 τον Ιούλιο. Το διάβασμα το ξεκίνησα τον Φεβρουάριο. Είχα να διαβάσω σοβαρά και για εξετάσεις από το 2001 οπότε και έδινα για το τελευταίο πτυχίο των γερμανικών. Φροντιστήρια δεν έκανα. Μόνο ο Μιχάλης ο παλιός μου συμμαθητής στο μαθηματικό με βοήθησε. Τα μαθήματα που κάναμε δεν πιάνουν διψήφιο αριθμό και επιπλέον κάναμε μόνο μαθηματικά γενικής (άρα έξω τα της κατεύθυνσης) και τα δυο από τα τρία κεφάλαια (άρα έξω και ένα κεφάλαιο). Ο μέσος όρος μου ήταν εφτάμιση (7,5). Χωρίς φροντιστήρια, με λίγο χρόνο διάβασμα και μετά από αρκετά χρόνια έγραψα 7,5 και θέλετε να μου πείτε ότι κάποιος που ήδη βρίσκεται σχολείο και έχει ξεκινήσει την όλη προετοιμασία (φροντιστήριο, διάβασμα κλπ) ένα χρόνο πριν (άλλοι και δυο) αν κάτσει να ασχοληθεί σοβαρά δεν μπορεί να γράψει μια βάση; Είμαστε σοβαροί;
Αλλά όχι. Καμία από αυτές τις σκέψεις δεν φαίνεται να βασανίζει τους γονείς όσων έφαγαν πόρτα για φέτος. Κλάμα για το κλάμα και γκρίνια για την γκρίνια. Να γίνει το δικό μας τώρα και ότι θέλει ας γίνει. Στην τελική και να μην μπορεί το παιδί να βγάλει τη σχολή μπορούμε πάντα πάλι να γκρινιάξουμε, μήπως και την τελειώσει. Αν πάλι δεν μπορεί να βρει δουλειά γιατί όλοι σε αυτή τη χώρα είναι πτυχιούχοι, μπορούμε πάντα να γκρινιάξουμε και πάλι ή φιλήσουμε καμιά κατουρημένη ποδιά πολιτικού (και να γκρινιάζουμε μετά πως οι πολιτικοί κάνουν ότι θέλουν σε αυτή τη χώρα). Και φυσικά για τους απανταχού οπαδούς ισχύει το ίδιο.
Και σε ότι αφορά τα πανεπιστήμια μη γυρίσει κανείς και πει την παπαριά ότι τα γράφω γιατί εγω έμεινα στην απέξω. Έμεινα στην απέξω γιατί δεν διάβασα όταν πρέπει. Χαιρέκακο άτομο επίσης δεν είμαι. Μπορεί να κράζω γενικώς και προς πάσα κατεύθυνση, άλλα με τον πόνο και την αποτυχία κανενός δεν χάρηκα ποτέ. Αυτό για όσους πουν ότι τα λέω με το σκεπτικό ότι αφού έμεινα εγώ απέξω να μείνουν και άλλοι. Το θέμα είναι πως απλά κάποιοι δεν μπορούν, άλλοι δεν τα παίρνουν, άλλοι είναι απλά ηλίθιοι και σε άλλους δεν αξίζει. Με λίγα λόγια δεν γίνεται όλοι. Και αυτή είναι η άποψη μου όσο και αν πλήττει εμένα τον ίδιο (θέλησα φέτος να μπω σε κάποιο ΙΕΚ για γραφιστική, αλλά λόγο των υπερβολικά πολλών αιτήσεων δεν με πήραν. Προφανώς προτίμησαν όσους έφαγαν την παπάρα φέτος, έτσι ώστε οι γονείς τους να ζουν με την ψευδαίσθηση ότι τα παιδιά τους σπουδάζουν και έχουν μέλλον επαγγελματικό και έτσι να σκάσουν).
Κοντολογίς δεν μπορώ την άνευ λόγου και αιτίας γκρίνια. Πήρες μια απόφαση ρε αδερφέ. Σωστή ή λάθος δεν με ενδιαφέρει, αυτό είναι για τον εμπλουτισμό της δικιάς σου εμπειρίας στη ζωή. Μην πρήζεις όμως εμάς που δεν φταίμε σε τίποτα και μη φορτώνεις τα λάθη σου σε άλλους. Το δικό σου πρόβλημα αν είναι προϊόν δικής σου βλακείας δεν είναι ανάγκη να το ανάγεις και σε πρόβλημα των άλλων.
Συνεχίζω να περνάω περίοδο βαρεμάρας. Λίγο η δουλειά, λίγο η ανία, λίγο το μαλακισμένο κλίμα στο σπίτι με έχουν κάνει και δεν μπορώ να γράψω. Το πώς το τελείωσα αυτό ένας θεός το ξέρει. Κοντά στη μια βδομάδα το χαριέντιζα το κείμενο. Όχι τίποτε άλλο, αλλά ακόμα να γράψω περί γκομενικών (btw τριαντάρα η τύπισσα έστειλε sms παραπονούμενη ότι την ξέχασα χοχοχο περισσότερα αν θες με msn ... ε κάνε με επιτέλους add :P), περί ελληνικού ποδοσφαίρου (δεν έχω καμία όρεξη να με πουν «μετά (γαμώ το) χριστό (μου) προφήτη» εκθέτοντας σκέψεις που είχα από καιρό) και επιπλέον θέλω να τελειώσω και τις ιστορίες (ήδη δυο γράφονται. Η μια είναι στην αρχή ή άλλη περίπου μέση, οπότε stay tuned). Mouxlas, over and out!

Μυστήρια περίοδος...

2006-09-08T22:28:00.000+03:00

Όσοι διαβάζουν τώρα, καταλαβαίνουν υποθέτω τι συνεχίζω να μην κάνω. Τουλάχιστον δεν το κυνηγάω οπότε δεν νιώθω τελείως άχρηστος.
Γαμώτο περνάω μεγάλη περίοδο έμπνευσης, αλλά και βαρεμάρας ταυτόχρονα. Έτσι ενώ έχω να γράψω τα κέρατα μου κάθομαι και ξύνω το παπάρι μου.

Βέβαια δεν θα σας αφήσω έτσι. Το δαιμόνιο κεφάλι μου όταν είναι να κράξει κατεβάζει ωραία πράματα. Φαντάζομαι ότι γνωρίζετε το γνωστό ανέκδοτο που λέει: Τι κοινό έχουν ένας γυναικολόγος και ένας μπάρμαν; … - Και οι δυο δουλεύουν εκεί που άλλοι διασκεδάζουν! Θα με (ναι ρε μαλάκες ΜΕ είναι μη σας γαμήσω, μου γίνατε όλοι πρωτευουσιάνοι) πείτε «ωραία, και;». Ε λοιπόν έκανα μια μικρή παραλλαγή: Τι κοινό έχουν ένας πυροσβέστης και ένας υπάλληλος ιντερνετάδικου;;; … - Και οι δυο δουλεύουν εκεί που άλλοι καίγονται.

Όποιος δεν γέλασε να πα να γαμηθεί. Προφανώς είναι κολλημένος και αυτός.

Τέλος πάντων. Μέσα στο Σ/Κ θα κάτσω να γράψω. Τώρα ιστορίες θα συνεχίσω (που μάλλον από έξι πάνε για οχτώ ή εννιά, ανάλογα τις καύλες); Θα κράξω; Θα την δω γκουρού; Δεν ξέρω, θα δούμε.

Σήμερα λέω να πλακώσω καμιά μπύρα, οπότε σας αφήνω.

:)))))))

2006-09-01T13:33:00.000+03:00

θέτε και σχόλεια ρε;;;;

να'μαι πάλι. (2)

2006-08-29T02:50:00.000+03:00

Διαβάζοντας αυτές τις γραμμές υποθέτω ότι καταλάβατε πως συνεχίζω να μη γαμώ αυτό το διάστημα. Υποθέτω επίσης ότι φαντάζεστε τι θα ακολουθήσει μετά από τέτοια εισαγωγή. Αν όχι, η θέση μου για τους μη εύστροφους ανθρώπους είναι γνωστή. Just fuck off.
Και συνεχίζω με εύθυμη διάθεση μιας και κάποια πράματα πάνε καλά. Ας πούμε το γεγονός ότι ζητάνε κείμενα μου και την γνώμη μου γενικός. Με φαντάζομε σε φάση guru. Μένει να ξαναφήσω τα μαλλιά, να σταματήσω να κόβω τα μούσια και να φορέσω μια χλαμύδα να είμαι πάλι ίδιος ο jesus.

Θα ξεκινήσω μια νέα θρησκεία (με επίκεντρο εμένα φυσικά) και θα οργανώνω πάρτυ, παρτούζες και μαζικά όργια. Sex, drugs and rock’n’roll ένα πράμα. Το έχουν πει και το έχουν δοκιμάσει πριν από μένα, αλλά μπορώ πάντα να ανακηρύξω ως προφήτες μου άτομα όπως ο Hendrix, ο Morisson, η Joplin και φυσικά τον Keith Richards, ο οποίος θα είναι για μένα ότι και ο Ιωάννης ο βαπτιστής για τον χριστό. Φυσικά μέσα στη γενικότερη χασούρα θα λέω και καμιά παπαριά να περάσει η ώρα. ‘η επι της disco night ομιλία’. Γαμώ ακούγεται.
Η δουλειά συνεχίζει και αυτή καλά. Οι πελάτες παραμένουν το ίδιο τρόμπες, αλλά το κλίμα με τους συνάδελφους, τώρα που τους γνώρισα και καλύτερα, είναι πολύ καλό. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί το γεγονός ότι παραμένουν (κατ' εμέ πάντα) καμένοι. Ούτε και το γεγονός πως συνεχίζω και διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το αν έχουν γαμήσει αξιοπρεπώς το τελευταίο εξάμηνο. Τέλος πάντων καλά παιδιά όλοι τους. Αν τους μάθω λίγο ακόμα παίζει να τους πω να βγούμε για καμιά μπύρα (με την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν θα επαναληφθεί το σκηνικό που έπαιξε πριν κάτι μέρες, όταν και το αφεντικό με τον τεχνικό συζητούσαν για κάνα μισάωρο και η μόνη λέξη που έπιασα ήταν το “frostball”(και ούτε και γι’ αυτήν δεν είμαι σίγουρος) οπότε και τους είπα πως έχουν πέντε λεπτά να αρχίσουν να συζητούν για μπάλα για γκόμενες, αλλιώς θα πέσουν μάπες).
Έτερο θέμα τον ημερών η εθνική. Η του μπάσκετ φυσικά, γιατί με αυτή του ποδοσφαίρου έχουμε κάποιο πρόβλημα. Ίσως ο χερ Ότο έφαγε κανένα χαλασμένο ‘Νίκας’ (από αυτά που διαφημίζει) και έπαθε παράκρουση. Τέσπα δεν θα κάνω τον προπονητή της εξέδρας (τουλάχιστον όχι σήμερα και όχι για την εθνική τουλάχιστον). Η εθνικάρα λοιπόν μάζεψε 5 σκάλπ ως τώρα και πάει να πάρει και των κινέζων. *** UPDATE: ξεκίνησα να το γράφω πριν το ματς με την Κίνα και ήθελα να πω τι πίστευα ότι θα έπρεπε να κάνουμε κατά τη γνώμη μου για να κερδίσουμε. Μετά από την μεσημεριανή τσόντα της Κυριακής που όλοι απολαύσαμε νιώθω τυχερός που δεν πρόλαβα να γράψω τις μαλακίες που είχα στο κεφάλι μου. Τα παιδιά γαμούν απλά και όμορφα*** ***UPDATE ΣΤΟ UPDATE πριν καμιά ώρα μας τέλειωσαν και οι les flor (τα γαλλάκια ντε). Σειρά έχουν τα αμερικανάκια (δεν γράφω τίποτα γιατί μάλλον θα χρειαστεί και άλλο UPDATE:P)***
Τέλος πάντων η εθνική μπάσκετ είναι όντως η επίσημη αγαπημένη. Όχι ότι αυτή του ποδοσφαίρου δεν την γουστάρουμε, αλλά σαν γκόμενα τη βλέπεις περισσότερο. Από αυτές που όλο σε παιδεύουν, σε παίζουν, σε γυροφέρνουν, αλλά τελικά δεν σου κάθονται. Ντάξει μία φορά σου έκατσε (euro 2004) και έγινε της πουτανάρας το κάγκελο. Βέβαια μετά γύρισε στις παλιές καλές γνωστές τακτικές και έμεινες με το πουλί στο χέρι. Ενώ η του μπάσκετ είναι η πρώτη σου αγάπη και παντοτινή που λέει και η διαφήμιση. Και αν έφαγες μερικές ξενέρες είναι λογικό μετά από τόσα χρόνια. Αλλά ένα ταξιδάκι στο Βελιγράδι ανανέωσε θεαματικά την σχέση και τώρα είσαστε πάλι στα σορόπια.
Όπως όλοι γνωρίζεται (και περισσότερο όσοι με ξέρουν από κοντά) το χιούμορ μου είναι ιδιαίτερα διεστραμμένο (εγώ θα το χαρακτήριζα ιδιαίτερα ευφυές, but that’s just me). Χωρίς πολλά πολλά χιούμορ είναι και ένα μπλουζάκι που φοράω και έχει ένα σφυροδρέπανο πάνω.

Συνχίζομαι απίστευτα με τη μαλακία που διακατέχει τον κόσμο. Ένας παππούς στη Δράμα βλέποντας με μου λέει: «πριν 30 χρόνια ξέρεις τι ξύλο θα έτρωγες γι’ αυτό;». Ναι ρε θείο ξέρω. Αυτό είναι για μένα το γαμημένο αστείο της υπόθεσης. Εγώ το φοράω χωρίς να είμαι κουμμούνι ενώ κάποιοι άλλοι έτρωγαν μάπες και μόνο που ήθελαν να το φορέσουν. Δεν με εκνεύρισε αυτό που είπε, άλλωστε αλήθεια ήταν. Το στυλ του μου την έδωσε. Η φράση δεν συμπληρωνόταν με το: «αλλά ευτυχώς τώρα έχουν αλλάξει τα πράματα και έχουμε τέτοια ελευθερία που μπορεί το κάθε τσουτσέκι όπως εσύ να το φοράς», αλλά συμπληρωνόταν με το «αλλά δυστυχώς τα πράματα έχουν αλλάξει, αλλιώς τις μάπες θα τις έτρωγες από τώρα». Δωσ’ τες ρε καρνάβαλε αν σε παίρνει. Αλλά όχι φυσικά. Ο κλασσικός μαλάκας έλληνας. Μαγκιά μόνο όποτε και όπου μας παίρνει. Μετά τους χουντο-βασιλικ-δεξιούς ελληνορθώδοξους ταλιμπάν, είχα και τους κνήτες να μου την λένε. Μια γκόμενα στο zoo.gr που είδε τη φωτογραφία, χάρηκε και μου μίλησε με πολύ χαρά προσφωνώντας με μάλιστα «Σύντροφε». Όταν της εξήγησα ότι κάνω χιούμορ έτσι, τα πήρε στο κρανίο. Και όχι είναι σύμβολο, και όχι δεν παίζουν με αυτά και όχι άλλη έδωσαν τη ζωή τους και και και. ΕΕΕΕΕεεεεεε ξεκόλααα!!! Τι να της εξηγήσω της μαλακισμένης; Ότι μόλις καταλάβεις ότι μπορείς με τα πάντα να κάνεις χαβαλέ, ότι τότε ελευθερώνεσαι ως άνθρωπος; Γάμησε το. Τσάμπα σάλιο και φαιά ουσία. Ήθελα να της προτείνω να δει Bill Hicks στη φάση που κοροϊδεύει κάτι παρόμοιο. Υπερασπίζεται το δικαίωμα κάποιου να καίει τη σημαία και κάνει μια τον εαυτό του και μια τον βλάχο τεξανό μαλάκα κολλημένο με τη σημαία:
- β.τ.μ. my daddy died for that flag!!!
- b.h. really? I bought mine at K-Mart. Yeah! Only five bucks.
- β.τ.μ. this is not funny man. My daddy died in the Korean war for that flag!
- b.h. really? What a coincidence! Mine was made in Korea.
Αν αυτό δεν τα λέει όλα εγώ τι άλλο να πω; Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως μερικοί άνθρωποι κολλάνε σε τέτοιες μαλακίες. Και ναι! Το βρίσκω απίστευτα γελοίο άλλοι να έχουν πεθάνει για το σύμβολο του σφυροδρέπανου, να μην το φοράνε καλά καλά οι κνήτες, αλλά εγώ να το φοράω χωρίς να είμαι καν κνήτης και για χαβαλέ από πάνω. Με κάνει και σκοτώνομαι στο γέλιο. Μπορεί να είμαι απλά μαλάκας, αλλά δέξου το γεγονός ότι έχω δικαίωμα να είμαι όσο μαλάκας θέλω, αφού στο τέλος τέλος δεν σε πειράζω. Και το λέω αυτό περί δικαιώματος γιατί πολλές φίλες «συντρόφισσες» έχουν δηλώσει την επιθυμία να με στείλουν στο τιμημένο νοβροζίνσκι άπαξ και γίνει η επανάσταση (ααχαχαχαχα). Και μιλάω περί δικαιώματος γιατί στηρίζω ακράδαντα αυτό που λέει ο Bill Hicks στη συνέχεια του σκετς οπότε και μιλάει πια κοινό: that flag is just a piece of cloth. It is what the flag represents. Which is the right …to burn the fucking flag.
Τέλος πάντων. Άλλο θέμα. Το κείμενο ξεκίνησε πριν την φάση με τα τζατζίκια και είχα σκοπό να γράψω σχετικά με τις σχέσεις, τους γκόμενους και τις γκόμενες ( αγαπητή φεμινίστρο-αριστερό-ταγαρογυναίκα πρώην ή ακόμα κνίτησσα οικολόγα της πούτσας. Μην μπεις καν στον κόπο να προσπαθήσεις να μου την πεις για το γεγονός ότι σας αποκαλώ γκόμενες. 1) Χέστηκα αν είναι σωστό ή όχι διότι 2) έτσι γουστάρω και κατ’ επέκταση 3) δεν πρόκειται να αλλάξω στυλ και λεξιλόγιο για να φαίνομαι politically correct σε μερικές κιούσπες και 4) το πόσο σέβομαι ή όχι τις γυναίκες (χάρηκες τώρα;) δεν το ξέρεις. Όταν το μάθεις και το διαπιστώσεις ιδίοις όμμασι έλα να μου πεις την γνώμη σου και τότε και μόνο τότε θα δώσω βάση. Ως τότε απλά θα θεωρώ ότι γαυγίζεις στο φεγγάρι και θα σε φτύνω). Το θέμα τέλος πάντων το αναβάλω, γιατί έχω πολλά να πω (είπαμε έχω γίνει guru) πράμα που σημαίνει ότι θα μεγαλώσει και άλλο αυτό το σεντόνι (μη σας χάσουμε και από πελατεία) και επιπλέον δεν μπορώ να βγάλω ακόμα τον τζατζικο-μαλάκα από το μυαλό μου. Ανακάλυψα ότι αυτό που με τσάτιζε τόσο καιρό (πέρα από το γενικότερο μέγεθος της μαλακίας που συνάντησα στο πρόσωπο του και από το γεγονός ότι ο πλανήτης έχει γεμίσει από τέτοια παράσιτα) είναι το γεγονός ότι ο εν λόγω βλάχος στη ζωή του χαλαρά μια δυο γκόμενες της είχε. Δηλαδή πόσο χαζή μπορεί να είσαι ρε κοπέλα μου; Πόσο; Άντε για εμφάνιση δεν μιλάω. Είναι υποκειμενικό. Αλλά για να καταλάβω. Και εσένα με τζατζίκι σε έριξε; Δεν σας καταλαβαίνω ώρες ώρες. Δεν λέω ότι όσες κοπέλες έμπλεξαν μαζί μου έκαναν την καλύτερη επιλογή της ζωής τους, αλλά συγγνώμη επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι ποτέ και για καμία δεν αποτέλεσα τέτοιο ξεπεσμό. Το παρακάτω που θα πω ήθελα να το κρατήσω για πιο μετά, αλλά θα το πω από τώρα. Κλαίγεστε από την μία ότι δεν υπάρχουν πια άντρες (πολλές φορές με το δίκιο σας βέβαια), αλλά από την άλλη πάτε και δίνετε λόγο ύπαρξης σε κάτι τέτοιους μαλάκες. Ακόμα και από απελπισία να τους κάτσετε, έτσι τους δίνετε το δικαίωμα να συνεχίζουν στην ίδια τρόμπα, γιατί πολύ απλά σκέφτονται ότι «αφού έκατσε μια, θα κάτσει και άλλη». Τέσπα το θέμα χρίζει ανάλυσης.
Κάπου εδώ κλείνω για σήμερα. Πριν κλείσω όμως να κάνω μια διευκρίνιση. Οι ιστορίες που γράφω στο σύνολο θα είναι έξι. Προς το παρών έχω τελειώσει τις τρεις («καλοκαιρινές διακοπές», «viva espana» και «βραδινή έξοδος»). Ίσως λόγο δουλειάς κλπ να μου πάρουν λίγο καιρό. Τέλος πάντων με αυτές θα ολοκληρωθεί το παζλ και θα έχετε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Ετοιμάζω και άλλα projects με ιστορίες. Για αρχή πρέπει να μπει ένα πρόγραμμα με το ποιες προηγούνται. Μετά ίσως τις βγάζω σε κομμάτια εδώ ή θα ανοίξω κανένα δεύτερο blog όπως η ubita. Θα δούμε. Στο επόμενο post το θέμα είναι γκόμενοι/γκόμενες και το ελληνικό πρωτάθλημα (σόρρυ λέιντις :Ρ) και ότι άλλο κατέβει στην γκλάβα μου. Bye για σήμερα.

ΥΓ: οι όροι καμακώνω, φλερτάρω, την πέφτω κλπ αντικαθιστώνται πλέον από το «τζατζικώνω», ως ελάχιστο φόρο τιμής στον άγνωστο μαλάκα.

Τζατζίκι ρε; Είμαστε σοβαροί;

2006-08-29T02:11:00.000+03:00

Και για να εξηγούμαι. Δεν έχω τίποτα με το εν λόγω ορεκτικό. Ίσα ίσα που γαμεί, είτε σκέτο, είτε βουτώντας ψωμί, είτε με σουβλάκι (μόνο οι μαλάκες πήζουν τον γύρο με τζατζίκι και γαμούν την ιδεολογία του τζατζικιού). Όσο γκομενό-απωθητικό και αν είναι, γαμεί τελεία και παύλα και αν κάποια δεν το αντέχει να πάει να γαμηθεί (όχι με μένα φυσικά). Αλλά τζατζίκι ρε φίλε;

Να σας μπάσω όμως στο θέμα για να καταλάβετε την αγανάκτηση μου για το μέσο νέο (δηλαδή σε ηλικία) νεοέλληνα. Σαββάτο βράδυ και βγαίνουμε. Δεν το συνηθίζω, αλλά τώρα με τη δουλειά δεν είμαστε για να χάνουμε ευκαιρίες και να σνομπάρουμε μέρες. Η παρέα είναι όλοι φοιτητές της γερμανικής φιλολογίας της Θεσσαλονίκης. Εγώ βρίσκομαι εκεί λόγο του κολλητού Αλέξη. Με τα πολλά και με τα λίγα πάμε στο μπιτ παζάρ. Φοιτητικό μέρος και φτηνό. Τα ούζα μας, τις μπύρες μας, τα μεζεδάκια μας και όλα τα σχετικά. Ο ένας από την παρέα έχει μαζέψει τρείς φίλους του από Κοζάνη. Ο ένας βασικά καταγωγή Κοζάνη, αλλά μένει Γερμανία. Ο τύπος είναι δεκαοχτώ χρονών και μας έχει ζαλίσει την πούτσα για το πόσο ωραία είναι στην Ελλάδα και πόσο διαφορετικά και πόσο θέλει να μείνει μόνιμα εδώ. Μάλιστα ο εν λόγω μαλάκας (γιατί περί τέτοιου πρόκειται όπως θα καταλάβετε) θέλει να κατέβει για να πάει μονιμάς στο στρατό, γιατί ένας φίλος του είπε ότι είναι πολύ καλά (μικρή παρένθεση εδώ. Επειδή γεννήθηκα και μεγάλωσα Γερμανία ξέρω κόσμο από εκεί. Όσο περνάει ο καιρός και τα χρόνια τόσο πιο πολύ αναρωτιέμαι, τι ακριβώς είναι χειρότερο: να είσαι λαζογερμανός ή μαλάκας νεοέλληνας;;; φίλη τριαντάρα προτού με αρχίσεις στα καντήλια – που δεν το βλέπω αλλά λέμε τώρα – ξέρεις πολύ καλά ποιους/ποιες εννοώ). Οι τρείς αυτοί μαλάκες – είναι σίγουρο 100000% ότι είναι κυριολεκτικά – αποτελούν το μνημείο του νεοέλληνα μαλάκα. Έχουν και οι τρεις μάπες για το πέος, αλλά έχουν κορδωθεί και κοιτάνε σα λιγούρια ότι θηλυκό περνάει. Κολλητό φανελάκι, ξεθωριασμένο τζιν και τα σχετικά. Ο ένας - ο μεγαλύτερος τρόμπας όλων – έχει καπελάκι adidas μέσα στη γαμημένη τη νύχτα με το θερμόμετρο να βαράει χαλαρά 37άρες. Επιπλέων έχει κρεμασμένα τα κλειδιά γενικώς, αλλά αυτά του αμαξιού σε περίοπτη θέση, από το λαιμό. Αγοράκι έτοιμο για όλα δηλαδή. Ότι πατσαβουρικό έχει περάσει από δίπλα του το έχει χαιρετήσει με ύφος «εγώ είμαι ο γαμιάς σας». Φυσικά ακόμα και οι κιούσπες τον έχουν χεσμένο. Σε κάποια φάση περνάει μια χοντρή. Και εδώ να σημειώσω πως ως χοντρή αναφέρθη και από τον Αλέξη που τα τελευταία πέντε χρόνια δε λέει να πέσει κάτω από τα εκατό κιλά ( τα δέκα με δεκαπέντε είναι μόνο τα ράστα αλλά λέμε τώρα χοχοχο – Άλεξ άι λόβ γιου ρε). Η γκόμενα (ο θεός να την κάνει) φοράει ένα σορτσάκι (από το οποίο κρέμονται κυριολεκτικά τα κολομέρια) παραλλαγής. Ο δικός μας φωνάζει «λοκ; Λοκ;» η γκόμενα δεν ακούει καλά και ρωτάει τι λέει. Ο τύπος με ύφος «εγώ είμαι το μέλλον σου, απλά δεν το ξέρεις ακόμα» ξαναρωτάει «λοκατζής;». «ναι» του λέει η γκόμενα «που το κατάλαβες;». Και εκεί ο μαλάκας κοκαλώνει. Είναι η πρώτη γκόμενα που καταδέχεται να γυρίσει να του πει κουβέντα και ο μαλάκας κάθετε και την κοιτάει σα χάνος. Φυσικά η γκόμενα φεύγει. Τέλος πάντων το όλο θέαμα ήταν αποκαρδιωτικό. Ευτυχώς είχα πιεί δύο τσιγαριλίκια πριν και το άντεξα κάπως. Αλλά πόσο πιά; Άνθρωπος είμαι (έστω και δείγμα με τόση μαστούρα). Από τα μισά τραβολογάω τον μαλάκα τον Αλέξη και του λέω πάμε να φύγουμε. Μα τσάμπα η μαστούρα με αυτούς τους καραγκιόζηδες. Ο Άλεξ όμως έχει εκείνη τη μαλακία μέσα του που δεν τον αφήνει να γράψει κόσμο στο παπάρι του. «έλα ρε μαλακά» μου λέει «παρέα ήρθαμε». Να σε γαμήσω γαμώ τα ράστα σου. Τέλος πάντων το βράδυ συνεχίζει έτσι. Ο τρόμπας είναι όρθιος την ώρα που άλλα οχτώ άτομα κάθονται και δεν έχει αφήσει γκόμενα για γκόμενα. Το μάτι του γυαλίζει κυριολεκτικά. Όχι όμως από μαστούρα όπως το δικό μου, αλλά από παρατεταμένη αγαμησιά. Και εκεί που λέω δεν πάει άλλο, το παλικάρι (μαζί και οι δυο άλλοι μαλάκες και ο τρόμπας που τους κουβάλησε) αποφασίζουν να εκπλήξουν τους πάντες. Μιλάμε για το ποιο ελεεινό πράμα που έχω δει ποτέ μου.
Αποφασίζουν να κεράσουν μια παρέα κοριτσιών που κάθονται πιο πίσω μας. Από ξενέρωμα δεν γύρισα να τις κοιτάξω (και αργότερα δεν το έκανα από ντροπή). Σημειώνω ότι το να κερνάς γκόμενες που δεν ξέρεις για να πας να κάνεις καμάκι μετά είναι από μόνο του ελεεινό. Αλλά άντε. Τα σφηνάκια πάνε και έρχονται (λέμε τώρα ρε αδερφέ. Κάνω τα στραβά μάτια. Καταπατώ τις αρχές μου πως το λένε γαμώτο μου), αλλά ρε αδερφέ. Τζατζίκι; Είσαι σοβαρός; Οι μαλάκες με κάθε επισημότητα έστειλαν στις γκόμενες ένα πιάτο τζατζίκι. Ο σερβιτόρος έμεινε μαλάκας. Γέλασε στην αρχή όπως όλοι μας, αλλά όταν καταλάβαμε ότι δεν είναι πλάκα και είναι για σοβαρά χαζέψαμε όλοι μας. Τζατζίκι ρε!!!! ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΤΟ ΘΕΟ ΣΟΥ. ΤΖΑΤΖΙΚΙ! Προσπαθώ να καταλάβω αν πραγματικά συνέβη αυτό ή αν ήπια υπερβολικά πολύ χόρτο και βλέπω μαλακίες και οράματα, όταν τα παλικάρια με αποτελειώνουν. Φωνάζουν τον σερβιτόρο και του ανακοινώνουν με κάθε επισημότητα πως θέλουν να στείλουν και τυροσαλάτα!!!!!! Νιώθω απίστευτα μαλάκας και ντρέπομαι για πρώτη φορα τόσο στη ζωή μου, όταν ο σερβιτόρος τους λέει «έλα ρε παιδιά, θα τους πέσει βαριά» και αυτοί οι μαλάκες αντί να πάρουν χαμπάρι επιτέλους ΠΟΣΟ τεράστια και ατελείωτα ζώα είναι, μετά από λίγη σκέψη (πραγματικά όμως) συμφωνούν!!!!!!!!!!!!!
Αυτό ήταν. Μάζεψα τον Αλέξη από το χέρι και φύγαμε. Αυτοί στα καραβάκια και εγώ με τον άλλον στη Στοά (btw οι Θεσσαλονικείς να προτιμήσουν το εν λόγω μαγαζί, ιδιαίτερα τις Κυριακές που στα decks είναι η θεά Μαρία. Ένα μαγαζί μας είχε πάνω-κάτω. Την ερωτεύτηκα μόνο για τις μουσικές που παίζει λέμε …… καλά καλά είναι και γυναικάρα). Ο καμένος και γεμάτος ενοχές Αλέξης (μα πόσο αγαθός είσαι ρε μαλάκα; Τόσα χρόνια δίπλα μου, ντιπ δεν έμαθες;) με ψήνει να πάμε ξανά στα καράβια.
Το ίδιο σκηνικό και εκεί. Ο πέφτουλας μας, προσπαθεί να μιλήσει με μια επιεικώς απαράδεκτη κοπέλα η οποία τον φτύνει. Δεν λέω. Το ίδιο βράδυ έφαγα και εγώ τη σέντρα μου. Δεν με χαλάει όμως, γιατί παίζει να ήταν από ένα από τα πιο γλυκά πλάσματα του κόσμου. Τουλάχιστον η κοπέλα ήταν όμορφη. Τουλάχιστον φαινόταν ότι ενώ δεν παίζει να γίνει κάτι μεταξύ μας, τον χαβαλέ της όλης ιστορίας τον γούσταρε. Τουλάχιστον δεν την ξενέρωνα ρε αδερφέ. Τέλος πάντων αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που έχει και σχέση με τη γκαντεμιά μου και το γενικότερο (λάθος)timing που έχω στη ζωή.
Γαμώτο μου έχει δυο μέρες τώρα που κάθομαι και ρωτάω φωναχτά. «τζατζίκι ρε πούστη μου; ΤΖΑΤΖΙΚΙ;». Κοιμάμαι, ξυπνάω και κάνω την ερώτηση. Προχωράω στο δρόμο και από το πουθενά χωρίς να ρωτάω κάποιον συγκεκριμένα κάνω και πάλι την ερώτηση. Κοιτιέμαι στον καθρέφτη ενώ χέζω ξανά τα ίδια.

ΤΖΑΤΖΙΚΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;;;; ΤΖΑΤΖΙΚΙ ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ;;; ΤΖΑΤΖΙΚΙ ΕΛΕΕΙΝΕ ΤΥΠΕ;;; ΤΖΑΤΖΙΚΙ;;;

*** δεν μπορώ …θα συνεχίσω άλλη μέρα …τώρα τα έχω πάρει ***

de mas xreiazonte leei...

2006-08-25T14:58:00.000+03:00

den mas xreiazonte leei pia i gkomenes ...sas to afino to link na exete na asxoliste me kati osotou na epistrepso me istories h' skepseis me mpineliki, xosimo kai mpoliki mouxlofilosofia

...oso gia to link ...an kai skeftome na anaptikso tis skepseis mou pio meta...mia proti skepsi einai oti problima den exo ...isa isa mporei na lisei kai arketa problimata :D

***UPDATE 26/08/2006*** prin proxorisete se opiodipote sxoliasmo tou keimenou deite to link olokiro omos